h1

Met zonder bril

23/10/2011

Op elfjarige leeftijd kreeg ik een bril. De precieze aanleiding weet ik niet meer maar waarschijnlijk zal de ogentest bij de schoolarts niet goed geweest zijn. Ik herinner me nog wel de verontwaardiging van mijn moeder over de achteraf onterechte constatering van diezelfde oogarts dat ik een lui oog zou hebben.

Kinderbrillen waren in 1972 niet echt kek. Veel keus was er niet maar je wist niet beter.
Toen ik 16 werd ging al mijn verjaardagsgeld en vakantiewerkverdiensten naar mijn eerste contactlenzen. De bril werd uitsluitend een reservehulpmiddel.

Halverwege de jaren negentig werden de kantooromgevingen en daarmee ook mijn ogen steeds droger. Er was niet tegen op te druppelen en mijn ogen waren continu rood.
Het werd terug naar de bril.

De man met de leuke hond en de doorzonwoning had hetzelfde traject zo’n beetje doorlopen en samen brilden we gezellig door.
De laatste jaren echter nam de ergernis toe: vooral de klemmende pootjes en beslagen en natgeregende glazen. De enige alternatieve optie was nog laseren. Snijden in je ogen en dus doodeng.
Toch heb ik het laten doen, een paar weken geleden en het is nog steeds een beetje wennen.

Dat je meteen bij het opstaan alles scherp ziet. Dat je niet meer naar beneden hoeft te kijken bij het lezen (varifocus…). Dat je zo maar een goedkope zonnebril kunt kopen.

En soms heb ik last van ‘fantoompijn’ en duw ik mijn bril wat omhoog op mijn neus of wil ik hem afzetten als ik in bed stap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: