Archive for januari, 2014

h1

Overig

11/01/2014

Daar ligt ze dan. Haar grootste angst was altijd om in het ziekenhuis terecht te komen en toch ligt ze er nu. Zelf de regie houden is haar heel wat waard, ze is streng voor zichzelf en verzet zich met hand en tand tegen iedere vorm van betutteling en bemoeizorg.

Ze was de laatste tijd wel steeds erg moe, moest tegen haar wil in soms ’s middags even gaan liggen. Toen de koorts kwam gooide ze de handdoek eindelijk in de ring en liet weten dat ze het niet meer redde in haar eentje. De thuiszorg en de dokter kwamen en zo ligt ze nu toch in het ziekenhuis. Ik ben direct gebeld en vind haar nog beneden bij de spoedopname. Ondanks alles heeft ze het nog steeds goed op een rijtje. De thuiszorg heeft van alles meegegeven en ze laat mij als eerste het teveel aan geld uit haar portemonnee meenemen. En ik moet de afspraak met de fysiotherapeut afzeggen voor de volgende dag. Na de de eerste tests mag ze naar de afdeling op de tweede verdieping. Een aardige dokter, veel vragen, testjes en onderzoek later moet ik haar toch alleen laten.

Bij de receptie van de afdeling vragen ze mij nog even haar en mijn gegevens aan te vullen.
“Bent u een kind of kleinkind?”
“Nee,” zeg ik, “ik ben mantelzorger.”
Ze kijkt in het lijstje maar kan die relatie niet vinden.”Ik zie haar iedere week,” vul ik aan. “In feite zie ik haar vaker dan mijn eigen ouders. Haar enige familie is een bejaarde zus die zelf ook bedlegerig is.”
Ze kijkt nog eens bereidwillig naar haar lijstje. “Sorry,” zegt ze. “Het wordt dan toch ‘overig’ ben ik bang.”

’s Avonds is ze toch weer koortsig en ze heeft ook rilaanvallen gehad. Toch vertelt ze precies wat er is gebeurd en heeft ze ook nog aardig benul van tijd. Ze vraagt om de krant en een nieuw puzzelboek.
En ze klaagt dat ze niet goed bij het kastje kan. Ik vraag wat ze dan zoekt. “De muis”, zegt ze. “Ik dacht vanmiddag: laat ik wat met de computer daar doen.”  En ze wijst ergens naar de muur boven het het bed tegenover haar. “Maar ik kan niet bij de muis en het toetsenbord.”Ik vertel haar dat haar computer toch echt thuis is en niet hier. Ze wil me graag geloven maar ik zie aan haar dat ze eigenlijk niet overtuigd is.

De volgende dag blijkt de boosdoener waarschijnlijk een fikse nierontsteking. In het infuus zit antibiotica. Ze wil nog steeds graag naar huis maar geeft toe dat het wel heel prettig is om zo verzorgd te worden. En voorzichtig maken we vast de afspraak dat ze misschien wat meer hulp moet toelaten. En ik lijk een lichte opluchting in haar ogen te zien.

Advertenties
h1

Vogeltjes binnen

05/01/2014

Vogeltjes horen niet in een kooitje. Dat geldt eigenlijk voor alle beesten. Heel vroeger hadden wij thuis wel een konijn maar dat liep los en zat ’s nachts heel luxe in een afgeschotte hoek van de keuken. Later had ik een parkiet (volgens de boekjes kon je die leren praten maar Mickey kende die boekjes niet) en ook die mocht regelmatig los vliegen. Dat werd al wat ingewikkelder want hij sloopte van alles en nog wat en stond dan ook onder curatele als een TBS-er met proefverlof.
Na de kanarie en de gekregen Mozambiquesijs besloot ik: geen kooien meer. Het resultaat was dan ook geen huisdieren meer. Voor een hond was geen tijd, wij zijn geen kattenmensen en alle andere beesten zouden in een kooitje moeten. De enige optie was nog vissen maar dat experiment hebben we na een aantal dode exemplaren ook afgesloten.

Nu is er wel een hond. En zeer scharrelige kippen met een hok waar de deur altijd van open staat. En er zijn vogels, veel vogels in de tuin. Vandaag nog zagen we de eerste staartmezen, naast de kool- en pimpelmezen en de musjes. Gisteren begon de concurrentie om het nestkastje al tussen een echtpaar koolmees en een stel boomklevers. De kauwen zijn helemaal thuis in de tuin en dat geldt ook voor de tortels, het roodborstje, de vinken en merels. En heel af en toe komt de goudvink de blits maken in zijn mooie roze vestje.

Binnen hebben we geen vogels. Maar als het aan mij ligt komen die er wel en natuurlijk niet in een kooitje. De man des huizes vindt het ook goed,  als we alles weer strak gestuct en geschilderd hebben. Dat kan dus even duren maar ze komen echt. Ooit.

3ekster

Via www.devogelbon.nl