Archive for mei, 2009

h1

Pinksterkuiken

31/05/2009

Al bijna een week hokken de dames samen. Na twee weken broeden heeft de grootste hen gezelschap gekregen van haar kleinere soortgenoot. Die legde al af en toe een ei bij het broedsel maar opeens sloegen ook bij haar de hormonen toe en verwerd ze tot een ‘theemuts’.

Samen zitten ze gezusterlijk op 9 eieren: 5 daarvan worden al bijna drie weken bebroed, de anderen pas sinds een week.De ‘oudste’ eieren zouden zo langzamerhand uit moeten gaan komen en vanmiddag zagen we opeens een stukje lege eierschaal.
Voorzichtig zetten we beide dames aan de kant en die protesteerden door vleugels en staart breed uit te zetten. Maar verder doen ze niets, de theemutsen.

En daar is ie dan: nog nat tussen de ongeboren broertjes en zusjes. Ons pinksterkuiken!

h1

‘The lone rooster’

28/05/2009

De laatste dagen stapt hij in zijn eentje door de tuin. Hij vermaakt zich wel maar is toch een beetje uit zijn gewone doen.
Vroeger waren ze met zijn vieren – twee jongens, twee meiden , gezellig.
Eerst verdween zijn broer. Hij was er niet echt rouwig om want nu had hij de twee meisjes voor zichzelf. Het zijn dan wel zelfstandige types maar als er een beetje in de buurt blijft hangen lijkt het toch soms of je de baas bent.
Prettig geregeld.

Tot de hormonen begonnen op te spelen. Eerst bleef een van zijn dames de hele dag binnen hangen en was met geen stok naar buiten te krijgen. Och, met zijn tweetjes was het ook gezellig.
Maar de hormonen waren ‘besmettelijk’ en de dames hokken nu de hele dag samen binnen. Letterlijk: met zijn tweeën in een leghokje op (volgens de laatste telling) negen eieren.

En de haan, hij scharrelt voort. Voorlopig alleen.

h1

Eten uit eigen tuin

26/05/2009

Ooit, heel lang geleden, in een vorig leven, had ik samen met een vriendin een volkstuin. Vol enthousiasme stortten wij ons op het spitten, zaaien, wieden, spitten en wieden. Het was veel meer werk dan we hadden gedacht. Het kostte ook meer moeite dan we hadden gedacht om iedere keer weer fysiek naar de tuin te gaan. Het was maar een klein stukje fietsen maar in combinatie met ieder twee kleine kinderen, werk, helpen op school en huishouden bleek de praktijk hardleerser dan de goede voornemens.

Dat er doorgewinterde volkstuinders, vaak boven de de 65 en met de hele dag de tijd, op onze vingers keken en zich verbaasden dan wel ergerden aan onze beginnersaanpak hielp ook niet echt.
Om ons heen allemaal keurige stukjes land met nog keurigere rechte bedden met professioneel ogende plantjes en planten keurig in het gelid. Onkruid alleen op de composthoop en gereedschap voor iedere klus.
Nee, dan wij: met pijn en moeite alles omgespit en aan een kant begonnen met het maken van bedden. Het lapje grond werd met iedere bewerking naar mijn gevoel groter en groter.
De gepote aardappelen namen minder ruimte in beslag dan van tevoren gedacht. Het onkruid groeide harder dan verwacht.
En de oogst? Wat ik me vooral kan herinneren zijn de enorme hoeveelheden sperziebonen en vooral courgettes die we in die zomer hebben weggewerkt. Er was niet tegen op te eten…

Na dat ene seizoen hebben we het opgegeven. Maar eten uit eigen tuin blijft me wel trekken. Een paar jaar heb ik nog sperziebonen tegen de schutting gehad en heerlijk van gegegeten. En aardappels in de achtertuin.

In deze doorzonwoning beperkt het zich nog tot de druiven. Naar gelang de zomer zijn de trosjes blauwe druiven zuur of iets minder zuur en maken we plannen voor sap of azijn. Tegen de tijd dat we uitgepland zijn hebben de vogels de meeste druiven al opgegeten.

De druif heeft er in ieder geval dit jaar ook weer zin in.

Tegen de realistische stroom van de mannen in zet ik dit jaar door. In een pot staat een keurige voorgekweekte tomatenplant te bloeien, gekocht bij de kwekerij maar wel met label ‘biologisch’.
En mijn trots zijn deze eigen geplante en uit de grond gekeken zaailingen:


Nog even en dan mogen deze courgetteplanten in de volle grond hun best doen om de kippen en haan te weerstaan.
En in een vlaag van positivisme staat sinds zaterdag nog een pot op het terras: met aardbeienplanten. De kans dat er ook maar een rijpe aardbei een mensenmond in verdwijnt is zeer klein gezien de grote hoeveelheid snavels in onze tuin…. Maar he, het gaat om het idee: eten uit eigen tuin. Ik had toch niet gezegd wie er van zou eten?

h1

Waarom reclame leuk is

25/05/2009

Deze pagina’s worden technisch mogelijk gemaakt door Blogger en bij het bepalen van de instellingen is er ook een tab ‘Te gelde maken’. Of met andere woorden: hoe kun je geld verdienen met een blog.

Benieuwd hoe dat werkte meldde ik mij aan bij Google Adsense. Die plaatsen dan automatisch advertenties die aansluiten bij de inhoud van de tekst. Ik koos voor het kleinst mogelijke formaat advertentie, maar die staat dan wel bovenaan de pagina.

Het grappige is om te zien wat er voor advertenties verschijnen. De eersten waren geen echte verrassing – met berichten die vooral over planten en de tuin gaan is het logisch wanneer de reclame van een tuincentrum komt.

Na een verhaaltje over onze krielkippen en gekuifte hanen stond er echter opeens een link naar vakantiewoningen. Maar dan wel in Den Haan aan de Belgische kust…. Toch weer logisch.

Mijn woon-werkverkeerleed wordt gereflecteerd in bijpassende verwijzingen naar file (of juist anti-file) sites.
En na onze opruimwoede van de afgelopen dagen is de organisatiecoach in de aanbieding.

Wat zou dit stukje weer gaan opleveren?

PS Rijk word ik er nog niet van maar toch is er de afgelopen maand voor 4,82 Euro geklikt op de advertenties. Daar kunnen we vast wel een lekker ijsje van kopen!

h1

Oma Ping

24/05/2009

Ieder jaar gaan mijn broer en ik lunchen bij Brasserie Beems in Amsterdam. Ter nagedachtenis van oma Ping.

Ze was al dik in de negentig toen ze graag nog een keer naar de Bonneterie en de Bijenkorf wilde. Het stuk lopen tussen die twee zaken was vermoeiender dan ze had gedacht en halverwege streken we neer bij Brasserie Beems voor de lunch. Het was in april of mei en dus aspergetijd.

Die lunch werd een jaarlijks terugkerende gebeurtenis, iets dat we als oma en de twee kleinkinderen samen deelden. Vaak troffen we dezelfde serveerster en als toetje zorgde zij dan voor een 65+-ijsje – niet te groot maar wel lekker. Op een keer zei ze: “Als ik er niet meer ben dan moeten jullie dit wel blijven doen samen”.
En dat doen we dan ook.

Al jaren spreken we ergens in mei af voor de asperge-lunch bij Beems. We zijn er nu al vele malen vaker zonder dan met oma geweest. Soms met een hond of andere aanhang mee. En de serveerster kent ons nog, ook al komen we maar 1 keer per jaar.

Vandaag was het weer prachtig weer en dit keer was onze vader er ook bij. De asperges waren op maar de tongfilets waren ook helemaal in de geest van oma.
Het was gezellig en lekker.
Het was goed. Volgend jaar weer. Voor oma.

h1

Opgeruimd

23/05/2009

Ik ben in principe opgeruimd van aard. Van karakter dan. Sommigen noemen het irritant positief maar zelf noem ik het realistisch optimistisch. Bij mij zijn de glazen minimaal halfvol en anders was wat er in zat kennelijk erg lekker en dat is ook weer goed. Toch?

Psychologisch zit het dus wel goed met dat opgeruimde. Fysiek soms iets minder. Ondanks allerlei goede bedoelingen en voornemens slibt ons huis heel stilletjes aan dicht. Weggooien kan namelijk altijd nog.
En dat altijd nog was deze week.

Want soms kijk je ineens met andere ogen naar je huis en alle spullen die er in staan. En kun je opeens niet meer om dat ene doosje heenkijken dat al maanden eigenlijk naar boven zou moeten. En gaan de volgestapelde boekenplanken in een keer mateloos irriteren. En moet je ven een paar slagen inhalen om de stelregel van de kledingkast ‘iets nieuws erin, iets ouds eruit’ weer waar te maken.

En zo zijn we de afgelopen dagen bezig geweest: heel veel kritisch bekeken en weggegooid. Heel veel kritisch bekeken en een mooi plaatsje gegeven. Gestoft, gelapt, gezogen. Een ritje met een volle Audi naar de vuilstort.
En nu is de bovenverdieping weer ruim en op orde. Een stapeltje boeken staat keurig klaar om gelezen te worden. Twee kratjes boeken staan klaar voor de liefhebber om op te komen halen. Straks tik een lijstje met titels om op de Boekenkraam van JCS te zetten en wat er over is gaat naar de kringloopwinkel.

Zo’n opgeruimd huis geeft ook weer een opgeruimd hoofd. Heerlijk!

h1

Prachtige Spock

20/05/2009

Wat mij betreft is Star Trek een aanrader. Nou ben ik niet helemaal de doelgroep en dat bleek gisteren ook wel. Op een gewone doordeweekse dinsdag is niet de meest drukke dag voor de bioscoop en dat gold ook voor gisteren. We kwamen iets te laat binnen en zochten voorzichtig de weg in het donker. De kaartjes waren voor rij 8 maar er was plaats zat en we schoven bij op de achterste rij. In de pauze bleek dat ook rij 8 trouwens.

Met de ogen iets gewend aan het donker bleek al gauw dat er niet meer dan twintig man in de zaal zat. Letterlijk ook want het waren vooral ‘oudere jongens’ met hier en daar een aanhangend partner en een zoon.

Volgens mij had ik nog nooit eerder een Star Trek-film gezien. De serie wel natuurlijk met de klappende schuifdeuren en ‘beam me up, Scotty‘ van de jaren zestig en zeventig. En Picard, Data en natuurlijk Seven of Nine van recenter datum.
Deze nieuwe film vertelt eigenlijk het verhaal van het begin van Captain Kirk, Spock, Uhura, McCoy en Scotty.
Veel humor, veel vaart. Niet zo heel erg science fiction hoewel er natuurlijk wel weer zwarte gaten, warp speed en verschoven tijdlijnen in voorkomen.
Aan de ene kant veel oude techniek (een ‘boormachine’ die vanuit een ruimteschip gaten in planeten boort) en aan de andere kant de warp speed, touch screens en ‘rode’ materie.

Het mooist was toch wel het optreden van Leonard Nimoy – de oude Spock.
Met prachtige rimpels en bijbehorende oude oren. ‘Live long and prosper’.

Ik heb genoten en de jarige gelukkig ook. En laat mij maar lekker met allebei mijn voeten op de aarde…..