Archive for mei, 2010

h1

Een folder voor iedereen in Den Dolder….

29/05/2010

We houden het bij: nog 11 dagen tot de verkiezingen. Het kan niemand ontgaan zijn. Tenzij je acht weken op een onbewoond eiland hebt gezeten of iets vergelijkbaars.
Zelfs ik heb naar debatten op televisie gekeken. Mijn tenen zijn langzamerhand weer uit de kramp, dank u.

In ieder geval kun je er als actief D66-lid niet omheen: campagne voeren. Minder fanatiek en energiek dan in de eerste maanden van dit jaar, eerlijk is eerlijk. Maar de zaterdagen staan in het teken van folderen op straat en huis-aan-huis bezorgen staat ook al ingepland.
Vorige week gingen we van start in het centrum, op de Hogeweg.

Vandaag waren we op Belcour, in Den Dolder en in Kerckebosch.

Deze foto kreeg ik van Robin via sms toegestuurd. Kennelijk hadden zij gezelschap van de SP.Hylke op Belcour, D66 Zeist

In Den Dolder werden we afgelost door de VVD. Pieter laat zien dat een D66-logo het ook erg goed doet op een VVD-shirt.

Pieter met Jacqueline Verbeek, D66 Zeist
En het weer was minimaal 30 graden warmer dan tijdens de campagne in februari! De jas is voor de herkenbaarheid maar niet tegen de kou.

Ingrid, Den Dolder, D66 Zeist

h1

Schuld

27/05/2010

Gisteren was ik bij de Sociale Dienst, de Regionale Sociale Dienst nog wel. Niet dat ik mijn zzp-bestaan heb opgegeven maar ze organiseerden een informatieavond voor raadsleden en wethouders.
Het adres was Het Rond 6e. De eerste en laatste keer dat ik werkzoekend was woonde ik nog in Huizen dus met de RSD in Zeist had ik nog geen kennis gemaakt.
Genietend van het privilege van het parkeren achter de slagboom bij het gemeentehuis zette ik daar mij auto neer en stak de straat over. Het gemeentehuis heeft als adres Het Rond 1  waar mee logischerwijs nummer 6 aan de overkant zou moeten zijn. Aan die overkant liep al een zoekende PvdA-collega heen en weer. De chinees had nummer 2, het kantoorgebouw ernaast nummer 6 maar het zag er wat schimmig en ieder geval heel erg rustig uit. En de ‘e’ was er niet, de ‘a’ ook niet trouwens.
Aan de achterkant gekeken: noppes. Verder de straat in: nummer 12. Weer terug. De collega belt een andere collega. “We moeten op het werkplein zijn”. En dat is heel aan de andere kant van de straat, aan de andere kant van het kruispunt. Logisch.

Daar aangekomen is het redelijk druk, met collega’s uit Zeist maar ook uit Utrechtse Heuvelrug, De Bilt, Wijk bij Duurstede en Bunnik.
Bij de koffie weer de onvermijdelijke vraag, ditmaal van een collega uit een buurgemeente: “Hoe gaat het nu met jullie”. Waar mee bedoeld wordt: “Vertel eens wat meer over de splitsing van de fractie waarover ik in de krant heb gelezen”.
Ik leg het graag nog een keer uit: dat we als D66 altijd gesproken hebben over twee mogelijk portefeuilles – Bouwen en wonen en Middelen. Dat er ook altijd sprake is geweest van meerder wethouderskandidaten. En dat we de keuze voor zowel portefeuille als wethouder pas zouden nemen op het moment dat het opportuun zou zijn.
Kiezen voor Bouwen en Wonen leek de meest logische optie totdat vlak voor de verkiezingen nog twee projecten door de besluitvorming werden gedrukt: Kerckebosch en het Sanatoriumbos. Van beide projecten waren we groot tegenstander. Als wethouder zulke projecten moeten uitvoeren is onverkoopbaar naar de kiezers. De optie om wel die portefeuille te kiezen maar die twee projecten eruit te halen werd door een meerderheid van de fractie ook als niet te verkopen gezien. De portefeuille Middelen behelst ook burgerparticipatie en wijkgericht werken: onderwerpen waar in Zeist heel wat aan moet gebeuren en die absoluut op het terrein van D66 liggen. In meerderheid koos de fractie hier dan ook voor – 7 tegen 2. Van de zes kandidaten voor het wethouderschap werden er twee aanbevolen door een speciale selectiecommissie, daarnaast maakten twee andere kandidaten gebruik van de gelegenheid om beschikbaar te blijven. De fractie koos in meerderheid, ook weer 7 tegen 2, voor Johan Varkevisser. Die keuze konden uiteindelijk Koos van Gemeren en Jolanta Polomski niet accepteren en zij stapten uit de fractie maar niet uit de gemeenteraad.
“Aha”, zei mijn collega uit de buurgemeente. “Dat klinkt als gefrustreerde ambitie van een individu. Dat nuanceert het krantenverhaal behoorlijk.”
Ik zeg niets, het is tijd voor de presentaties.

Na een algemene inleiding over integratie, herstructurering en efficiëntie verdelen we ons over verschillende workshops. Eerst over financiële stromen en al gauw duizelt het me van de kengetallen, berekeningen, overschotten en tekorten. En afkortingen, vooral veel afkortingen.  De materie is nu eenmaal complex maar ze doen hun best om het zo helder mogelijk te maken.
Daarna schuiven we aan bij de workshop Schuldhulpverlening en armoedebestrijding. En ik prijs me weer gelukkig dat ik tot nog altijd financieel onafhankelijk ben geweest. Natuurlijk heb ik ook wel eens flink de tering naar de nering moeten zetten maar schulden heb ik nooit gehad. En gelukkig hebben de kinderen dat ook overgenomen.
Als je eenmaal in de schulden zit, is het eigenlijk te laat. Maar waar zet je in op preventie? Budgetlessen op scholen? Opvoedcursussen voor ouders waarin je leert dat ‘nee’ zeggen niet betekent dat je een slechte ouder bent? Als banken al miskleunen met financiële planning, hoeveel mag je dan verwachten van individuele burgers? Waar ben je als overheid vangnet en wanneer wordt het betutteling? Lastig.

h1

Politiek gekraai

23/05/2010

Op het televisiescherm staan vier mannen. Ze praten meestal om beurten, regelmatig dóór elkaar maar vooral ook lángs elkaar heen.

Proberen ze elkaar te overtuigen van hun gelijk? Waarschijnlijk niet, ze overtuigd van hun eigen gelijk het het ongelijk van de ander.

Proberen ze zichzelf te overtuigen van hun gelijk? Ik denk het niet: zie hierboven. Ze zijn lijsttrekker, voorman, politiek leider – als ze zelf al niet overtuigd zijn van hun eigen kunnen en gelijk dan zijn het de respectievelijke campagnecommissies wel die hen nog eens extra op een voetstuk zetten.
Haantjes, overtuigd dat hun eigen gekraai het mooiste van de wereld is.

Proberen ze mij als kijker te overtuigen? Waarschijnlijk wel. Zich zeer bewust van de potentiële stemmers in de huiskamers spreken ze over het volk, de hardwerkende Nederlanders, Henk en Ingrid (ik trek me dat nog steeds persoonlijk aan en denk ik iedere keer: voor mij hoeft-ie het niet te doen) en DE kiezer.

Ik ben niet het volk, niet de Ingrid van Wilders, niet DE kiezer maar het effect van het debat van vanavond ( en van vrijdag op Radio 1) is dat ik steeds beter begrijp dat sommige mensen totaal afknappen op de politiek.
Gisteren bij het folderen voor D66 op straat had ik nog een gesprek met een meneer die niets meer te maken wilde hebben met de politiek. Een alternatief had hij ook niet maar het vertrouwen was compleet weg.

Ik wil politici die laten zien dat ze kunnen besturen. Ik wil geen haantjes die elkaar vliegen afvangen, door elkaar heen kukelen en wachten op de rapportcijfers van een filmster, een militair en andere politieke ‘deskundigen’.
Wedden dat ze allemaal vinden dat ze gewonnen hebben?

Mijn stem in ieder geval niet. Maar die hangt dan ook niet af van een TV-programma. Die geef ik op basis van een verkiezingsprogramma en vooral op het vertrouwen dat ik met goed fatsoen het bestuur aan die partij (en niet alleen de lijsttrekker) kan overlaten.

Want volgens mij is dat democratie: ik geef iemand voor vier jaar het vertrouwen en een mandaat om zo goed mogelijk te regeren op basis van de principes en uitgangspunten van die partij.
stembiljet

h1

Erik

22/05/2010

gele klaproosDit is een Erik.
Ooit waren mijn ouders en broer op vakantie in Schotland. Ik was niet mee, ik werd dat jaar zestien en had een vakantiebaantje in de keuken en huishouding van het bejaardentehuis aan het eind van de straat. Mijn vakantie was een kampeerkamp op Vlieland.
In ieder geval nam mijn broer Erik zaaddoosjes mee van gele klaprozen. Die vonden hun weg naar de voortuin en ieder jaar zeiden we: “Kijk, Erik bloeit weer”.
De gele klaprozen overleefden heel wat tuinprojecten en zelfs in de nieuwe voortuin van mijn ouders staan ze weer.

Dit exemplaar op de foto stond al in de tuin van de doorzonwoning voordat ik er kwam wonen. Al een beetje thuis voordat het echt mijn thuis werd.

gele klaprozen

h1

Het magische postvakje

21/05/2010

Ieder raadslid heeft een postvakje, een magisch postvakje zelfs want het lijkt zich zelf automatisch te vullen.

Nou ben ik eigenlijk altijd nog kinderlijk blij met het krijgen van post, ik kan vol vreugde de brievenbus leeghalen en me verbazen over de moeite die personen en bedrijven nemen door mij persoonlijk wat toe te sturen. Reclame telt niet mee, we hebben een Ja/Nee-sticker op de brievenbus.

Dat vermogen om blij te zijn met post wordt als raadslid wel op de proef gesteld. Het magische postvak produceert meer stukken, brieven, rapporten, uitnodigingen, toelichtingen en brochures dan ik kan bijbenen.
“Je leert vanzelf keuzes maken, je kan niet alles lezen” is een veelgehoord en welgemeend advies van meer ervaren collega’s.
Dat geloof ik ook wel maar het is een leerproces zullen we maar zeggen. En ik ben nu eenmaal behept met een wellicht naïef gevoel dat als iemand de moeite neemt om je iets toe te sturen, je dan ook de moeite moet nemen om het in ieder geval goed te bekijken. (Ja, ja, begin maar vast met hoofdschudden…)

Het postvak lijkt zich bovendien volautomatisch te vullen: je haalt het leeg, je gaat naar een vergadering, je komt terug en er ligt al weer nieuwe post in.

Vandaar dat ik gisterenavond even knipperde met mijn ogen: dinsdagavond mijn postvak leeg gehaald en donderdagavond was het nog steeds leeg?
Maar het postvak is nog magischer dan ik dacht: het komt vanzelf naar je toe. Vanochtend bij ophalen van de krant uit de brievenbus lag er ook een grote envelop van de gemeente. Jazeker, met de raadsstukken.
Het begint bijna te lijken op de niet-te-ontlopen brieven van Zwijnstein….

envelop van de gemeente

h1

Een weekje gemeenteraad en D66

16/05/2010

Het is al weer zondag en de dooddoener ‘de tijd vliegt’ plopt meteen naar boven. Onzin natuurlijk maar feit blijft dat mijn goede voornemens qua weblog bijhouden weer aardig hebben bijgedragen aan het plaveisel op weg naar de hel.

De volgende goede voornemens zijn alweer gemaakt, dat is natuurlijk het makkelijkste wat er is. En om in één keer weer een beetje bij te zijn volgt nu een korte samenvatting van de week.

Maandag – overdag vooral bezig geweest met mijn hoofd en computer te organiseren voor WongWorks. En zaken af te ronden voor het oude werk. ’s Avonds bijeenkomst van de campagnecommissie van D66 Zeist. Ik moet eerlijk toegeven dat na alle voorbereidingen en uitvoering van de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen, het wennen aan raadslid zijn, de commotie rondom de wethoudersbenoeming en de afsplitsing mijn enthousiasme wat minder is om weer de straat op te gaan. Maar gelukkig hebben we een aantal nieuwe leden die ook lokaal in Zeist actief willen worden en twee zaten al bij ons aan tafel. We gaan dan ook weer vol energie aan het plakken, folderen en bussen. Waarbij folderen staat voor op straat folders uitdelen en bussen voor het huis-aan-huis bezorgen van de folders. Beetje jargon hoort erbij.

Dinsdag – fractievergadering. Eindelijk tijd voor het verdelen van de taken zodat iedereen zich een beetje kan focussen. We kiezen officieel een nieuwe fractievoorzitter (en ook daar gaan we waarschijnlijk buitenstaanders mee verrassen, het persbericht gaat morgen, 17 mei, uit) en verdelen de verschillende onderwerpen. Zelfs met zes mensen zijn het nog behoorlijk grote aandachtsgebieden, ik heb nu nog meer respect voor de kleine fracties. Mijn eigen onderwerpen liggen zowel op het gebied van Samenleving (o.a. WMO, jeugd), Bestuur (zoals financiën, wijkgericht werken) als Ruimtelijke Ordening (verkeer).
Vanuit de financiën mag ik meteen woensdag naar de Audit commissie…

Woensdag – de Audit Commissie. Een spoedcursus weerstandsvermogen, jaarrekening, interne en externe controles en treasury statuut. In ieder geval complimenten voor het de overzichtelijke jaarrekening. Vanaf de volgende begroting gaan we proberen nog duidelijker te laten zien wat het verband is tussen het beleid, de budgetten en de bereikte resultaten.
Het was een lange zit maar absoluut informatief.

Donderdagmiddag stapte ik op de fiets en reed naar het witte kerkje in Huis ter Heide. Daar stonden Pieter en Johan met zijn vrouw Willy al te wachten. Samen fietsten we langs een aantal belangrijke projecten in Huis ter Heide, Bosch en Duin en Den Dolder. Voor Johan nuttig omdat hij gebiedswethouder is, voor mij omdat ik van een aantal projecten ook nog niet alle achtergronden ken.

Johan Varkevisser en Pieter van der Ploeg bij het ecoduct
Via het ecoduct over de provinciale weg fietste we onder andere langs het Wallaardt Sacrekamp, het Gezichtslaantje, Den Engh, industrieterrein De Eland, Willem Arntzhoeve, de brede school de Schilden, de oude Hazenboschschool, de Torteltuin en de Albert Heijn. En we eindigden, droog gelukkig, in de doorzonwoning voor thee, koffie en stroopwafels.

Vrijdag – geen politiek maar wel de eerste Samenspraak met Robert uit Congo. Al jaren in Nederland maar hij moet nu echt aan zijn Nederlands gaan werken om zijn baan te houden. Een goede stok achter de deur! Met een dochter van twee is de taal goed spreken nog eens extra belangrijk. Ik heb gewezen op het Jeugdjournaal. En op zoek naar want eenvoudiger Nederlands viel mijn oog op de Donald Duck. Die kende hij niet, op zich al een wonder, maar hij heeft hem meegenomen en gaat proberen er iets van te lezen. Ik ben benieuwd…

Zaterdag – eindelijk een keer de tuin in. Nog eindelijker: de auto gewassen. Hij is nog steeds rood blijkt nu het zwart er af is. Met de rest van de regio door het tuincentrum geschuifeld en thuisgekomen de verse rozemarijn, tomatenplanten, lavendel en campanula geplant.
Kom maar op met de zomer!15 mei 2010 - rozemarijn en tomaten

h1

WongWorks!

11/05/2010

De eerste week van mei is voorbij gevlogen. Het was een week van uitrusten, afkicken van de oude baan, een algemene ledenvergadering van D66, notulen, herdenken, knutselen aan tekst voor de nieuwe website, een koffieochtend met Zeister twitteraars, LinkedIn bijwerken en zelfs nog moederdag.

Schrijven is schrappen. En dat geldt ook voor de website van WongWorks. Veel ideeen, veel geschrapt. Uiteindelijk heb ik gekozen voor eenvoudig en essentie. Mijn werkveld en markt drijven vooral op persoonlijk contact en dan functioneert de website vooral als korte referentie en het opzoeken van contactgegevens.
WongWorks is nu een enkele webpagina. Misschien dat het nog meer wordt in de toekomst maar voorlopig is het goed zo.

Trots ben ik op mijn logo, gemaakt door mijn broer Erik Wong. Strak, to the point en verrassend.

Vanaf morgen op klantenjacht!