Archive for november, 2010

h1

Er was eens in de Efteling….

27/11/2010

Op een druilerige zaterdag als vandaag is het heerlijk wegdromen in het verleden.
Het begon een paar maanden geleden toen @merootje op Twitter vroeg of ze nog van iemand de groeten moest doen aan Langnek. En zoef, ik zat in herinnering weer in de Efteling.
Volgens mij ben ik er in mijn leven drie keer geweest. Iedere keer in een andere levensfase.

De eerste keer was op schoolreisje met de lagere school, het zal klas vier geweest zijn. Op een woensdag (in mijn geheugen waren alle schoolreisjes op woensdag) ’s morgens vroeg weg met de bus. Lunchpakketje mee en ik had dan altijd luxe witte bolletjes met gebakken ei, verpakt in een papieren boterhamzakje met daar omheen weer een plastic zakje. En een rolletje rang en misschien ook wel een rolletje pepermunt.
Achterin de bus de stoere jongens, voorin de begeleiders. Druk zwaaien met zijn allen naar de ouders op de stoep.
Van de Efteling herinner ik mij vooral de dansende rode schoentjes, de heen en weer zwevende fakir met de tulpen, Hollebollegijs (‘papier hier!’) en de waterlelies. Die laatste vooral omdat het min of meer ondergronds was en donker.

Ik weet niet meer wie deze foto heeft gemaakt maar ik ben er altijd zuinig op geweest. Misschien  omdat ik de twee laatste jaren op een andere lagere school heb doorgebracht en dit een herinnering was aan mijn klasgenoten. Dit is het groepje meisjes (over meiden had je het toen niet) waarmee we met een moeder rondgelopen hebben. Ik denk de moeder van Liselotte want haar zusje staat er ook op. Of Liselotte de foto heeft genomen of haar moeder (en dat zij in een ander groepje zat) weet ik niet meer. Het was in ieder geval mooi weer aan onze kleding te zien.

Later heb ik, gelukkig, de namen achterop geschreven. Sommige van hen kwam ik weer tegen op de middelbare school. Daarna ben ik Heidy en Annette nog tegen gekomen toen we zelf al weer kinderen hadden, maar dat is ook al weer lang geleden.

Toch kan je verleden je opeens weer inhalen. In diezelfde klas zat ook Robbie Schram, hij woonde twee straten bij ons vandaan. Begin van dit jaar kwam ik hem opeens weer tegen: ik als lid van de gemeenteraad en hij als directeur van de RMN. Het kan raar lopen.

De tweede keer naar de Efteling was ergens eind jaren zeventig met de man die later de vader van mijn kinderen zou worden. En daarna mijn ex-man.
Van sprookjespark werd het als steeds meer een amusementspark en de Python was toen net geopend. De man wilde daar graag in maar ik niet. De laatste keer dat ik me had laten overhalen om in een achtbaan te gaan zitten was een paar jaar daarvoor op de kermis in Laren. Een houten achtbaan, die piepte en kraakte. En bovendien heb ik een soort van hoogtevrees, voor mij zijn dit soort attracties pure survivalmomenten. Leuk is absoluut anders.
Dus de python ging het niet worden voor mij. Ik bood aan om samen met hem in de rij te gaan staan maar daarna wachtte ik dan wel tot hij er weer uit kwam. Dat vond hij ongezellig dus hij ging ook niet. Maar het was wel mijn ‘schuld’ dat hij het gemist had…

Mijn derde keer, in 1990, was de eerste keer voor mijn moeder en dochter. De laatste was nog net geen vier en mocht nog gratis naar binnen.
Met kinderlijk plezier dwaalden we door de sprookjes. Heel voorzichtig langs de enge, snurkende kok van Doornroosje. Op onze knieën naar binnen gluren bij de kabouters.

Op onze hurken luisteren naar de muziek uit de kabouterpaddestoelen. Uitgebreid kijken bij de zeven geitjes (met jurkjes allemaal want het zijn geen bokjes…) en schrikken van de wolf die voor de deur bleek te staan. Voorzichtig rammelen aan het hekje van de heks van Hans en Grietje en griezelen bij de vuurspuwende draak.
En ademloos kijken naar diezelfde rode schoentjes waar ik een generatie daarvoor ook vol verwondering stond te genieten.
De Efteling is er voor het kind in ons. Laat al die grote attracties maar zitten, als de rode schoentjes maar blijven. En Hollebollegijs. En Langnek. Die absoluut de groeten van mij krijgt. Atijd. Vanuit 1971.

Advertenties
h1

Ze eten er goed van!

23/11/2010

Afgelopen zaterdag mocht ik weer winkeltje spelen op de biologische markt bij kwekerij Zuidbos in Noordgouwe, Schouwen Duiveland. Ik vind dat heerlijk: groenten wegen, kassa, inpakken en met mensen praten. En mijn vriendin Geertje heeft dan tijd voor andere klusjes.

Want klusjes zijn er altijd op een tuinbouwbedrijf en misschien nog wel meer als dat een biologisch bedrijf is. In de loop der jaren hebben ze van een verwaarloosde tuinkwekerij een prachtig draaiend bedrijf gemaakt. Begonnen met het verkopen van groentenpakketten op abonnement en leveringen aan lokale horeca en dorpswinkel hebben ze nu een volledig assortiment biologisch groenten en fruit in de winkel op hun erf. Daarnaast hebben ze nog steeds veel groentenabonnementen en sinds een paar jaar is er iedere zaterdag een biologische markt op hun erf.
Daar kan je in feite alles krijgen zoals bijvoorbeeld brood, vlees, vis, zeep, granen, sappen, kaas, olijven en natuurlijk groenten. Het is de grootste biologische markt van Zeeland.

Sinds kort hebben ze nog een vaste afnemer: Johan Landsbergen, de kok en eigenaar van De Ouwe Smisse in Zonnemaire (een dorp verder). Hij kiest voor smaak en komt nu regelmatig bij Zuidbos inkopen.

Zaterdagavond zijn we met zijn vieren bij hem wezen eten. De Ouwe Smisse is inderdaad de oude smidse – een historisch pand van honderden jaren oud. De oude haard komt nog goed van pas want Johan heeft absoluut de kleinste horecakeuken die wij ooit gezien hebben. Maar op de haard is zijn ‘bijkeuken’ waarop hij kan bakken en warmhouden. We hebben dan ook heerlijk gegeten: hazenpeper met spruitjes en entrecote met veldsla (de groenten natuurlijk vers uit de winkel van Zuidbos!).
Wie er eens in de buurt komt: een absolute aanrader. Het is er niet groot dus reserveren is aan te raden.

De Ouwe Smisse

En wat Zuidbos betreft: zelfs de fietstassen zijn biologisch… 😉

biofietstas

h1

Erg blij dat ik er bij was

14/11/2010

Heel eerlijk: ik had mij bijna afgemeld. Na een volle week van overdag en ’s avonds werken werd er flink aan mijn handrem getrokken: slaperig, hoofdpijn, koude voeten en een opkomende allergie. Vrijdagmiddag had ik dan ook echt nodig om bij te slapen.
De bijeenkomst van Kleurrijk Zeist begon om 19.00 uur al. Dat betekende (weer) een snelle hap en in de auto springen. De verleiding van de bank was groot. Maar de roep van mijn plicht en geweten gelukkig groter.Kleurrijk Zeist

Gelukkig zeg ik, want ik ben ontzettend blij dat ik gegaan ben.
Omdat ik zelden zo enthousiast en warm verwelkomd ben. En zoveel handen geschud heb.
Omdat het hartverwarmend is wanneer burgers zelf het initiatief nemen om de samenleving en het samen leven beter te maken.
Omdat er niet gezeurd werd maar constructief nagedacht over oplossingen.
Omdat onze eigen burgemeester Koos Janssen de kans kreeg om uitgebreid en genuanceerd toe te lichten hoe we omgaan met individuen die zich structureel misdragen. En hoe zorgvuldig we proberen om mensen nieuwe kansen te geven, soms in een andere omgeving. Hetzelfde verhaal dat hij afgelopen donderdag hield in de gemeenteraad en waar hij unaniem en onvoorwaardelijke steun en respect kreeg van de verschillende fracties.
Omdat het goed was om in cijfers te horen dat het marokkanenprobleem van Zeist absoluut een probleem is maar wel een overzichtelijk probleem.
Omdat over de verschillende thema’s als veiligheid, onderwijs, opvoeding en religie constructief gediscussieerd werd.
Omdat het goed was om te zien dat meer dan 60 mensen de moeite hebben genomen om hier op vrijdagavond hun tijd aan te besteden.
Omdat het goed is om te zien dat een aantal bedrijven, organisaties en mensen dit initiatief sponsoren en er behalve tijd ook geld in investeren.

Het was alleen jammer dat de lokale politiek zo slecht vertegenwoordigd was – behalve ikzelf namens D66 was alleen Karst Schuring van de PvdA aanwezig.
Voor wie meer wil weten over Kleurrijk Zeist: http://www.kleurrijkzeist.nl/.
Maar ik vertrouw er op dat we nog regelmatig van ze gaan horen!

h1

Fris in je hoofd

11/11/2010

Nou ja, fris. Niet helemaal want het voelde vanochtend al als vrijdagmiddag – maandagavond een zzp-workshop, dinsdagavond raadsvergadering tot half twaalf en dan gisteren overdag starters2meet en aansluitend Fris in je hoofd.

Georganiseerd in en door Seats2Meet is dat laatste een leuke gelegenheid om op te frissen: je contacten, je kennis en je inzichten. Ik kwam er bekenden van Twitter tegen (al dan niet eerder in het echies ontmoet) en deed mee aan twee workshops. Allereerst over Prezi. Dat heb ik al eens uitgeprobeerd maar vond het wat te onrustig en bovendien werkt het niet op mijn iPad (want Flash). Het eerste bezwaar is wel weggenomen door trainster en schrijfster Hadewych. Prezi en PowerPoint hebben gemeen dat goed gebruiken een kunst is.

Tijdens de drankjes en hapjes (stamppot van vergeten groenten) informeerde ik naar de ervaringen bij de andere workshops. Ik had me in eerste instantie maar voor één sessie aangemeld  en kon bij de tweede ronde nog kiezen. Op aanbeveling van @judithhompe werd het Kaat Mossel over goede voornemens. En wat je er van kan weerhouden om ze uit te voeren. Bij mij helpen externe deadlines en ’s ochtends had ik dan ook al een afspraak gemaakt met een andere zp-er dat ik mijn workshop-plan uiterlijk volgende week aan hem ga opsturen. En hij geeft dan feedback. @loesmin zat ook bij Kaat Mossel en hikte al tijden aan tegen het opstarten van een weblog. En met haar sprak ik af om haar via Twitter te blijven vragen waar het eerste stukje blijft.
Vanochtend vroeg ik het haar dan ook en beloofde meteen vandaag nog mijn blog bij te werken. Dat lees je nu.
En dit was haar antwoord:twitter- @loesminWe houden haar in de gaten!

En dan nu op naar de Zuidpool voor een borrel van Whizpr en vanavond naar de verlenging van de raadsvergadering.
Morgen training van D66 en startbijeenkomst van Kleurrijk Zeist.
En dan is het echt weekend. Pfff.

h1

Met familie op Texel

04/11/2010

Oma is geboren in De Cocksdorp op Texel. Heel lang heeft ze er niet gewoond want met een jaar of vier verhuisde ze terug naar het Kennemerland, naar Haarlem. Toch drukken die paar jaar een aangenaam stempel op de familiehistorie: vakanties werden er in later jaren gevierd met haar ouders en later met het eigen gezin. De zoon woonde een jaar op Texel en deed daar heel veel levenservaring op.
Als familielid van de koude kant kun je niet om Texel heen. Of om Volendam, maar dat is een ander verhaal.

Met de verjaardag van oma als aanleiding zijn we het afgelopen weekend op Texel geweest: opa en oma, kinderen en kleinkinderen. Twee van de eerste, drie van de tweede en zes van de derde generatie. De leeftijd varieerde van 11 tot 76.
We misten alleen de zoon en schoondochter uit Dubai.

Chocomel op Texel

En het was een heerlijk weekend: samen eten, stukje strand, koffie, drankje, veel foto’s maken. En natuurlijk een tripje down Memory lane naar De Cocksdorp. We vonden het geboortehuis van oma, althans zoals het verbouwd is nadat het in de oorlog praktisch verwoest werd. We probeerden ons voor te stellen hoe haar vader als postbode de hele polder boven De Koog van brieven en kranten voorzag. En hoe hij de post voor de vuurtorenwachter (toch een uur heen en terug fietsen) opspaarde. Tot diezelfde vuurtorenwachter een abonnement nam op de krant en die wel iedere dag bezorgd moest worden. Soms hielp de moeder van oma en nam een deel van de ‘wijk’ over. Dan hadden ze tijd om samen naar het strand te gaan.
Bij de katholieke kerk aan het begin van de Kikkertstraat ligt nog een te vroeg geboren broertje begraven. Het achtmaandskindje werd op 22 december 1935 begraven door de pastoor. Aangifte doen in Den Burg zat er door het winterweer  niet in en officieel is hij nooit geregistreerd.

Naast het stukje familiegeschiedenis was er ook veel ruimte voor vliegeren, koffie en warme chocolademelk drinken, naar de zee kijken, in de wind lopen, zeehondjes bewonderen en gezellig eten met zijn allen.

De herinneringen vormen het volgende hoofdstuk in de familiegeschiedenis. Een mooi hoofdstuk, waarin we elkaar allemaal weer een beetje beter hebben leren kennen. En de kinderen willen volgend jaar weer…

 

Texel 2010

De Cocksdorp, Texel