h1

Sociaal duurzaam is geen woord maar daad

03/02/2012

Let op: dit stukje lijkt algemeen en theorie. Maar aan het eind zit de harde praktijk. Daar gaat het om geld. En deel daarvan zit nog in de zak van u als lezer….

Donderdagavond. Tijd voor de gemeenteraad.
“Waar hebben jullie het over vanavond?”
“Over het ontwikkelen van een sociale visie en sociale duurzaamheid.”
“O, natuurlijk, als er maar duurzaam in staat.”

Hij heeft gelijk natuurlijk, die man van mij. Duurzaam is een woord dat je te pas en te onpas hoort. Is het duurzaam? Dan is het goed.

Gisteren hadden we een heel goed gesprek in de commissie samenleving – de raadsleden die zich vooral bezig houden met zaken rondom sociale wetgeving en de zorg voor hen die hulp nodig hebben.
Er komen namelijk heel veel extra regelingen op ons als gemeente af die we moeten gaan uitvoeren. De WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) doen we al maar ook Jeugdzorg en een deel van de geestelijke gezondheidszorg komt op ons bordje. Dat is mooi, dat is een uitdaging en daar moet je dan ook goed op voorbereiden. Vooral ook omdat er meteen ook op budgetten wordt gekort.
Eén van de stappen is het vastleggen van de sociale visie: wat willen we eigenlijk in Zeist, wat zijn onze uitgangspunten en idealen?

En over heel veel zaken zijn we het eens gelukkig maar dat wil niet zeggen de accenten niet anders gelegd worden. De één legt het accent meer op zelfredzaamheid, de ander op het overnemen van lasten.
Waar we het allemaal over eens zijn is dat zorg voor ‘hen die dat behoeven’ een taak is voor heel Zeist en niet alleen van de gemeente.

Gisteren was er maar één oproep op Twitter nodig een koelkast die over was verhuisde naar iemand die iemand die het hard nodig had. Ongevraagd je hulp aanbieden, een praatje maken of interesse tonen in je buurtgenoten – dat is geen bemoeizucht maar dat is zorgen voor elkaar.

En dan nu dat geld.
In Zonnehuizen in Zeist worden al heel lang met heel veel liefde en zorg kinderen opgevangen die het nodig hebben. Dat is allemaal keurig en formeel geregeld, met vergoedingen, professioneel personeel, zorgplannen en subsidies.
Tot het management fouten maakt, hele grote fouten en dan gaat zo’n prachtig instituut failliet. Gelukkig is er sprake van een overname maar de organisatie is echt failliet. Inclusief curator en schuldeisers.

De kinderen van Zonnehuizen hadden deels eigen spaarpotjes: geld gekregen van familie bijvoorbeeld en bedoeld voor persoonlijke uitgaven als kleding, sporten en opleiding.
Dat geld stond op een rekening waar de schuldeisers van zijn betaald. Managementfoutje. Kan niemand nu meer iets aan doen. Zelfs de curator niet, al zou ze wel willen.

Interim-bestuurder Charles Laurey vindt het zó sneu voor de kinderen, dat hij een stichting heeft opgericht om geld in te zamelen: ‘Een jas voor Sterre en Tobias’. Het rekeningnummer is 345200918.

Help de kinderen van Zonnehuizen. Laat zien dat wij, grote mensen, het niet aan de formele organisaties overlaten om een vangnet te zijn. Laten we sociale duurzaamheid omzetten van theorie naar praktijk: geef voor ‘Een jas voor Sterre en Tobias’.
Er is 150.000 Euro verdwenen. Zeist heeft 60.000 inwoners. Dat is toch een heel makkelijk sommetje?

2 reacties

  1. Ik woon dan wel niet in Zeist, maar mijn euro hebben ze.


    • Goed hoor! Dank je wel, namens de kinderen van Zonnehuizen vooral natuurlijk🙂



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: