Posts Tagged ‘zzp’

h1

De weg naar pensioen is geplaveid met gaten en polissen

04/04/2015

De politiek maakt zich sinds kort druk om mijn pensioen. Dat is op zich aardig maar het rare is dat ze dat doen omdat ik een eenmanszaak ben/heb, beter bekend als zzp.

Ik sta er alleen voor, zakelijk gezien dan, en dat betekent dat ik over heel veel dingen zelf kan beslissen. Hoe vroeg of laat ik begin met werken, hoeveel uren ik daarin steek op een dag, welke werkzaamheden ik wel of niet doe en hoeveel geld ik daarvoor vraag aan mijn klanten.
En gelukkig mag ik ook zelf nadenken over hoe ik mijn inkomen regel als ik ziek ben of oud. Voor het eerste heb ik een buffer en een broodfonds, voor het tweede heb ik diverse potjes met geld waar ik vanaf mijn pensioengerechtigde leeftijd (zoals het er nu naar uitziet wordt dat 67) uit kan putten.

Dat het diverse potjes zijn komt niet door mijn zzp-erschap. Dat komt omdat ik regelmatig van baas ben gewisseld.
In mijn eerste baan werd mijn salaris betaald voor de rijksoverheid en mijn pensioengelden kwamen dan ook terecht bij het ABP. Die eerste baan duurde zo’n twaalf jaar, voor een groot deel in deeltijd doordat ik daarnaast een baan als moeder kreeg. Eind jaren negentig stapte ik over naar het bedrijfsleven en dit keer werd mijn salaris betaald door een softwarebedrijf uit Canada. Die vonden de standaard arbeidsvoorwaarden, inclusief diverse premies en verlofdagen, riant en pensioen was je verantwoordelijkheid. Als intussen alleenstaande ouder met alleen minimale kinderalimentatie was ik allang blij dat dankzij meer uren en een hoger salaris de huursubsidie en anderen regelingen wegvielen. Dat betekende wel dat mijn netto-inkomen maar mondjesmaat omhoog ging. De betaalde BSO verving het systeem van wederzijdse kinderopvang met een vriendin en mijn vrije middag was weer echt vrij. De spaarbuffer groeide weer een beetje maar pensioen was ver-van-mijn-bed.

De Canadese werkgever werd een Amerikaanse en pensioen bleef een privé-kwestie. Na een paar jaar kwam daar verandering in met een zogenaamde C-polis: samen met je werkgever inleggen voor je pensioen en mocht je van werkgever veranderen dan nam je de polis gewoon mee.
In theorie prachtig maar de volgende werkgever regelde niets aan pensioen en de werkgever daarna begon wel een regeling maar bij een andere verzekeraar.

Toen ik als zelfstandige begon had ik dus al polissen van het ABP, van Zwitserleven en van Interpolis. Met daar tussenin behoorlijke gaten.
Twee jaar geleden won ik duur betaald financieel advies in en dat resulteerde in een bankspaarsysteem: maandelijks een bedrag apart zetten en regelmatig omzetten in langlopende deposito’s. Keurig geregeld. Tot de betreffende bank na een jaar stopte met dit systeem. Weer een duur advies later heb ik nu een ander bankspaarsysteem.

Intussen kreeg ik van de kleinere pensioenpolissen een aanbod tot afkoop. Qua overzichtelijkheid leek me dat wel handig. De fiscus ook: het bedrag kan je blijkbaar niet doorsluizen naar een andere pensioenregeling zonder inkomstenbelasting te betalen. Kassa dus. Veertig procent van dat spaargeld is weg, de rest staat op een rekening waar ik weer belasting over mag betalen als ik er straks van moet leven.

Er is nu wel een ZZP-pensioen. Dat klinkt prachtig maar zover ik het kan bekijken is ook gewoon een spaarrekening waar je pas vanaf je 67e aan mag komen. Het mooie van een ‘echt’ pensioen is dat het een bepaald inkomen garandeert (min of meer) voor de rest van je leven. Of je nu 68 of 98 wordt. Dat gaat niet op voor het zzp-pensioen of voor mijn spaargeld.

Ik klaag niet, ik vind het prima dat ik straks moet kunnen leven van AOW en wat ik opzij heb gezet.

Een discussie over pensioen? Prima. Maar dan over ons allemaal. En uitgaande van de realiteit van deeltijdwerkers, overstappers, werkloosheid, sabbaticals, zorgverlof en andere veranderingen in het werkende leven.

Stay on course

h1

Kantoortuin

10/04/2014

Een groot deel van de dag zit ik achter mijn laptop. Tussen het tikken, mailen en twitteren door kijk ik vaak over het scherm heen naar buiten, de tuin in.

De tuin die we vorig jaar helemaal hebben laten opknappen. De oude grindtegels met onhandige op- en afstapjes werden vervangen door mooi klinkertjes maar kregen ze een tweede leven als muurtje langs een aantal opgehoogde borders. De vijver werd verplaatst en aanzienlijk vergroot, oude uit de kluiten gegroeide planten verwijderd, een paar mooie struiken goed gesnoeid en er kwam een nieuwe schutting.

En heel veel nieuwe planten. In plaats van één keer per jaar te genieten bloeiende gele struiken zouden we het hele jaar omringd worden door een groot scala aan bloeiende bodembedekkers, planten, struikjes, struiken en boompjes. Kruiwagens vol werden begin oktober de tuin ingereden en op hun plaats gezet. En zo veel als het leek in die kruiwagens, eenmaal geplant zag het er nog knap kalig uit.

Natuurlijk wisten we dat het allemaal nog moest gaan groeien. Sommige planten doken voor de winter onder, andere bleven dapper met wat groene blaadjes en kale steeltjes boven de grond. Een enkeling toonde zelfs al wat bloemetjes. De grote jongens in de tuin – de drie eiken, de gouden regen en de krent – lieten hun bladeren vallen en het werd nog een beetje kaler. Het werd steeds moeilijker om ons voor te stellen hoe het er straks in alle pracht en glorie uit zou komen te zien.

Maar de afgelopen maanden werd het warmer en de bovenblijvers toonden nieuwe, frisse blaadjes. In maart kwamen de nieuwe en de oude bolletjes op – zoals sneeuwklokjes die het verhuisbericht niet gekregen hadden en opeens midden in een nieuw pad bleken te staan.

Genietend van het al het nieuwe groen worden we nu iedere dag verrast door nieuwe planten die opeens boven komen. Voorlopig staan alleen zevenblad en gras op de verwijderlijst, van de rest hebben we vaak geen idee of het een ‘goeie’ of ‘foute’ is.

Ter vergelijking. De oude tuin. De hoek links van de eiken is helemaal volgegroeid en onbegaanbaar.

IMG_1474

De tuin, vers na de metamorfose. Nieuwe bestrating, een pracht van een vijver, een verse, stevige schutting en nieuwe (aarden) paadjes. In de perken overal nieuwe, onwennige planten die hun draai nog moeten vinden.

IMG_1978

En zo zag het er gisteren uit. De planten vinden hun plek, de vijver wordt al weer bewoond door salamanders. En natuurlijk helpt het ook dat de ‘grote jongens’ weer langzaam in blad komen.

IMG_2186

Met zo’n kantoortuin wil toch iedereen thuiswerker worden?

h1

Bijzonder. Arrogant. ZZP Netwerk Nederland.

30/03/2014

Afgelopen week is mij verteld dat ik arrogant ben, vooringenomen en ambitieloos. En ik moest heel hard lachen.
Hoe het zo is gekomen?

Ongeveer een jaar geleden zag ik dat ZZP Netwerk Nederland zich als organisatie had aangemeld bij MKB Nederland. Ik zocht hun site op, keek eens rond en besloot mij er bij aan te sluiten. De stellingname dat een groot deel van de ZZP-ers ondernemer is en niet zit te wachten op allerlei betutteling sprak en spreekt mij aan. ZZP-ers zijn niet alleen zielige mensen die ergens ontslagen zijn en dan als zelfstandige hetzelfde voor minder mogen doen.

Word je lid van zo’n club dan krijg je een nieuwsbrief – met tips en aanbiedingen. En ik volgde hen op twitter. Af en toe las ik de column van voorman Jerry Helmers in de Telegraaf met daarin prikkelende stellingnames waar ik het niet altijd mee eens was maar dat hoeft ook niet.

Het was me ook al duidelijk dat ZZP Netwerk Nederland niet veel op heeft met het fenomeen broodfonds. Dat een tijd lang de ene ‘onafhankelijke’ column na de andere werd gepromoot over AOV’s door verzekeraar Kendall Mason zal daar ook wel mee te maken hebben. Ook daar zijn we het niet over eens. Ik ben nu ruim twee jaar lid van een broodfonds en bij mij past dat prima.

De irritatie werd wat groter bij het promoten van Debatbijeenkomsten onder het motto ‘hoe krijg je altijd gelijk bij je klant’ (of woorden van gelijke strekking). Persoonlijk vind ik debatteren meer een kunstje en een vorm van theatersport maar ieder zijn meug. Dat ‘gelijk krijgen’ zat mij meer dwars – ik ben wel overtuigd van mijn eigen kennis en vaardigheden maar lang niet altijd van mijn eigen gelijk. Door goed te luisteren naar de klant en mijn advies daar op aan te passen is in mijn ervaring de kans op een tevreden klant een stuk groter. It takes two to tango tenslotte.

Mijn initiële verliefdheid op ZZP Netwerk Nederland vanwege het MKB Nederand-initiatief begon dus al aardig te slijten. En toen kwam deze tweet:

Screen Shot 2014-03-29 at 14.58.56
Pieter Hilhorst is misschien geen goede politicus maar hij is wel een hele ondernemende man die continu op zoek is naar nieuwe vormen van samenwerking en dat ook als wethouder heeft geprobeerd. Ik hou van  idealistische, sociaal betrokken vernieuwers zoals hij die niet komen vertellen hoe het moet maar mensen stimuleren om zelf zaken te organiseren met en voor elkaar. En ja, naar aanleiding van zijn artikel over broodfondsen heb ik mij aangesloten bij zijn initiatief-broodfonds dus we waren een tijdje broodfondsgenoten.
Ik twitterde daarom terug:
Screen Shot 2014-03-29 at 14.59.03

En dit is het antwoord dat ik kreeg:

Screen Shot 2014-03-29 at 14.59.09

Naast de al ontstane irritatie was dat voor mij de druppel – ZZP Netwerk Nederland verwoordt niet mijn mening en hanteert zeker niet de toon die bij mij past. Als je het over zaken meer níet dan wél eens bent is dan is er voor mij maar één logische oplossing:

Screen Shot 2014-03-29 at 14.59.16Screen Shot 2014-03-30 at 09.58.09

Ik vulde het opzeggingsformulier in op de website, koos bij opzegreden voor de optie dat ik het niet meer kon vinden met het standpunt en lichtte dat uitgebreid toe. Ik heb de tekst nog wel opgevraagd bij ZZP Netwerk Nederland en niet gekregen – maar de strekking was wat ik hierboven ook heb gezegd.

Dit was de conversatie die volgde:

Screen Shot 2014-03-30 at 09.57.03

Dus zonder mijn argumenten te vragen zullen die met groot gemak weerlegd worden?

Screen Shot 2014-03-30 at 09.57.53

 

Screen Shot 2014-03-29 at 14.59.37
Screen Shot 2014-03-29 at 14.59.44

 

Screen Shot 2014-03-29 at 14.59.49

Ik moet eerlijk zeggen: ik was onder de indruk van de aangekondigde actie: een lid dat opzegt een brief sturen vind ik best sterk. Maar toen werd het stil. De voorzitter heeft het ongetwijfeld druk en ik ben de eerste dit jaar die opzegt dus dan ligt er ook niet echt een standaardbrief klaar. Na een week vond ik dat ik mocht vragen naar de voortgang:

Screen Shot 2014-03-29 at 14.59.55

En daar ging mijn bloeddruk weer…..

Screen Shot 2014-03-29 at 15.00.05
Hard benodigde training? En nog wel gratis! Wauw, ZZP Netwerk Nederland heeft mij nog nooit gezien, nooit gesproken maar weet op basis van een paar tweets dat ik hard training nodig heb. En kennelijk wel zo hard dat ik het gratis! aangeboden krijg. Hun goedheid en zorg is ontroerend. *ironieteken*
Ik haalde diep adem, telde tot tien en hield het antwoord zo neutraal mogelijk:

 Screen Shot 2014-03-29 at 17.36.55

En daarna zakte mijn broek af. En moest ik dus heel hard lachen.

Screen Shot 2014-03-29 at 15.00.28
Screen Shot 2014-03-29 at 17.36.45

Deze laatste twee tweets retweette ik met de belofte dat het hele verhaal nog zou volgen. Dat leverde de volgende reactie op van iemand die mij goed kent, zowel zakelijk als persoonlijk:

Screen Shot 2014-03-29 at 17.37.18

En na het daarop volgende antwoord ben ik nog veel blijer dat ik niet meer bij die club hoor. Ik weet niet wie hun twitteraccount beheert maar ik zou er geen gebruikte auto van kopen.

Screen Shot 2014-03-29 at 17.37.25

Dat vond Robin gelukkig ook.
Screen Shot 2014-03-29 at 17.37.30

Beter kan ik het hele verhaal niet samenvatten. #dewegkwijt

h1

Relativiteitstheorie

24/02/2013

Morgen geef ik weer een workshop Macaronimarketing voor een aantal zelfstandig ondernemers. Het gaat over vraag (wat wil de klant eigenlijk) en aanbod (hoe kan ik mijn diensten en producten zo verpakken dat ze aansluiten bij de vraag).

Eén van mijn favoriete onderdelen is het aantonen dat alles relatief is. De context bepaalt voor een belangrijk deel hoe we iets beoordelen. Visueel is onderstaand plaatje een mooi voorbeeld.

lottocube

Het middelste vierkantje bovenop, op de voorkant en het losse vooraan zijn precies dezelfde kleur. Echt waar. Kijk hier voor het bewijs.
Het is de context van de omringende kleur en de schaduw waardoor onze perceptie wordt beïnvloed.

Maar ook voor producten en diensten kun je hier gebruik van maken. Stel je wilt als fotograaf 100 Euro vragen voor een portretsessie. Dan kun je deels zelf de context creëren waardoor deze prijs in perpectief wordt gezet. Bijvoorbeeld door drie duurdere opties te noemen in je prijslijst.
Of door aan te geven hoeveel tijd er in totaal gemoeid is voordat het portret ingelijst en wel aan de muur kan worden gehangen. Dan zet je het in perspectief van hoeveel waar je krijgt voor je geld.

Daarom heet de workshop Macaronimarketing. Dat is en blijft pasta: een mengsel van meel en water in een specifieke, herkenbare vorm.
Maar stop het in een kilopak en het is een snelle gezinsmaaltijd. In een doosje samen met wat verse groenten wordt het een culinair maaltijdpakket. In een zakje met verf, koord en glitters is het een knutselpakket.

Alles is relatief. En het is zelden zwart-wit. Want zwart-wit is voor luie mensen.

luiekleurplaat

 

h1

Dag Henk

13/02/2013

In de wereld van klantcontact is Henk Verbooy een bekende. Was een bekende want hij is er niet meer. Als journalist en uitgever maakte hij bladen waarin kennisoverdracht centraal stond. Een beetje tegen wil en dank moest ook wel commercieel zijn. Bladen uitgeven en seminars organiseren kost nu eenmaal geld. Journalist in zijn hart, uitgever uit noodzaak. En een beetje uit eigenwijzigheid.

We spraken elkaar tijdens borrels en een aantal keren zocht ik hem op in Rotterdam waar hij een kantoor had in het WTC. Om te praten over wat we voor elkaar konden betekenen. En misschien is het alleen mijn beleving maar in de loop der jaren kwam er steeds meer gelijkwaardigheid en respect in die gesprekken. Ik schrok niet meer zo van zijn kritische blik en begreep steeds beter zijn uitdagingen als uitgever, hij zag mij hopelijk niet meer als een PR-meisje-dat-alles-voor-niets-wil-hebben.
En zeker als ZZP-er groeide mijn respect voor ondernemers zoals Henk die niet alleen proberen hun eigen brood te verdienen maar ook de verantwoordelijkheid nemen voor medewerkers op een loonlijst. Een paar jaar geleden praatten we weer eens bij en kwam mijn zoon ter sprake die na een foute studiekeuze naar de School voor Journalistiek zou gaan. En Henk bood aan dat hij een tijdje bij hem mee kon lopen, om een idee te krijgen van de praktijk. Na een paar maanden was zijn oordeel kritisch , uitgesproken en oprecht, zoals we van hem mochten verwachten.

Gisteren kwam als donderslag bij heldere hemel het bericht dat Henk Verbooy er niet meer is. Plotseling overleden, in besloten kring gecremeerd. Het ging niet goed met zijn bedrijf, zo blijkt uit het persbericht van Essentials.
Eerst was er vooral de schrik van het plotseling wegvallen van een bekende, een leeftijdgenoot, een professioneel collega. En schieten clichees door het hoofd over genieten van het leven, niet teveel doen en laten waar je spijt van hebt.
Daarna ging het toch malen in mijn hoofd. Over de zware last die hij moet hebben gevoeld van de onbetaalde rekeningen, het gebrek aan zakelijk perspectief, de onmacht om geld te verdienen met zijn talent, kennis en kunde.
En ik hoop met heel mijn hart dat zijn overlijden geen direct verband heeft met die last.

Henk Verbooy: een geïnteresseerde, eigenwijze, kritische en vooral ook lieve man.
Dag Henk, ik zal je missen.

HenkVerbooy

h1

Persoonlijk

20/12/2012

Dit is de eerste post in de serie terugkijken op 2012 en dat kan niet zonder persoonlijk te worden. Het zijn tenslotte de mensen en personen die het leven de moeite waard maken.

Dichtbij huis
Op de allereerste plaats natuurlijk de man des huizes die zonder al te veel morren iedere avond weer iets lekkers op tafel zet, alleen maar vraagt hoe laat ik ’s avonds weg moet en lief een lichtje aan laat als het weer eens laat wordt.
Hij houdt bovendien als kersvers libertariër de discussie scherp en zorgt dat ik mijn eigen standpunten en mening beter kan verwoorden.
Kinderen worden iedere dag leuker, dat zeg ik al bijna 26 jaar en ik meen het nog steeds. Ze zijn volwassen, staan min of meer op eigen benen en maken mij gepast trots.
Samen met de hond gingen we verleden week op de foto bij Bea, als een echt modern, samengesteld gezin. Wij samen met zijn hond en mijn kinderen en het voelt als onze hond en onze kinderen.

Maar er zijn zo veel meer personen in mijn leven die iets toevoegen. Collega’s uit de gemeenteraad, dwars door partijen en overtuigingen heen. Collega-zelfstandig-ondernemers die ik tegenkwam bij de Open Coffee Zeist, bij Seats2Meet, bij BNI.

Twitter
Een speciale categorie zijn de twitteraars die ik digitaal al sprak maar voor een deel ook in levende lijve tegenkwam en een stukje mee opliep. Iemand als @loestortike die via aardappels voor de moestuin van haar vader en koffie bij Lokaal Victoria een gewaardeerd tegenstander werd voor Ruzzle en Mindfeud. Met haar tweets bezorgt ze regelmatig een glimlach en soms ook een traan. En ons koffiegesprek was de aanleiding voor de bijeenkomst-van-leuke-mensen-uit-de-buurt-van-zeist.
Daar was bijvoorbeeld ook @DBaauw: door het enthousiasme van Denne maakte ik later kennis met haar nichtje Eline, het zorgintensieve meisje in de rolstoel met de prachtigste lach. En mocht ik helpen om voor haar rolstoelbus geld in te zamelen.

Ook via Twitter werd ik trouwe klant van Boekhandel Kramer van Doorn. Had ik hele discussies met Reinout van Chef! en fotograaf Menno Bausch over de reclamebelasting in Zeist. @peterdonker reageert regelmatig op mijn #raadzeist-tweets. En @bakkeralbert heeft er een fan bij. Om er maar een paar te noemen.

Broodfonds
De mensen uit mijn Broodfonds zijn me in het afgelopen jaar dierbaar geworden. Stuk voor stuk bijzondere mensen, met uiteenlopende bezigheden maar met een gedeeld sociaal vertrouwen. Zonder het Broodfonds was ik ze niet tegengekomen en dat zou echt jammer zijn.

Relatief
In de categorie heel speciaal hoort de bejaarde dame waar ik ooit als vrijwilliger binnenkwam om haar te helpen met de computer. Nu speelt ze al jaren online Bridge, mailt ze me af en toe en spreken we elkaar iedere zondag bij de koffie. Zij helpt me om nog meer te waarderen wat ik heb: een goede gezondheid, familie, werk. Negentig is ze nu en eigenlijk had ze het niet willen worden, zo zonder haar man. Maar ondanks dat gemis en de lichamelijke kwalen blijft ze betrokken bij de wereld van vandaag. Ze spelt iedere dag de krant, met een loep want de ogen willen niet echt meer. Ze kijkt iedere dag naar het nieuws en de actualiteitenprogramma’s, met de koptelefoon op want ook de oren zijn niet zo best. Ze is altijd vriendelijk en beleefd en spreekt iedereen met ‘u’ aan.

Alles bij elkaar: het leven is goed. En dat komt voor een belangrijk deel door de mensen.Waarvan ik er heel veel nog niet genoemd heb. Maar dat is niet persoonlijk bedoeld.

h1

Voor jezelf, voor Eline en voor mij

19/08/2012

Woon je in de buurt van Zeist? Ben je ondernemer, ZZP-er of wil je dat worden? Heb je kinderen in je omgeving die wellicht beelddenkers zijn?

Dan is dit voor jou bedoeld. Om ervoor te zorgen dat je jezelf, Eline en mij een plezier doet.  In die volgorde.

Zodat je op 1 september de kans grijpt om mij en een aantal andere experts optimaal het hemd van het lijf te vragen. Over creatieve marketingideeën,  boekhoudkundig advies, het aanboren van nuttige netwerken, aandachtspunten op HR-gebied, tips om je website te optimaliseren en social media  gebruik. Consulten over werk-privébalans en over makkelijker leren voor kinderen.
Om maar wat te noemen.

En dat alles voor een belachelijk klein bedrag – om eerlijk te zijn is de kwaliteit-prijsverhouding volkomen scheef. Het tarief is namelijk maar 50 Euro per half uur. En ieder volgend consult is slechts 25 Euro.
Dat krijg je nergens anders.

Voor jezelf
Dit is, om in marketingtaal te spreken, een unieke mogelijkheid om heel goedkoop professioneel en betrouwbaar advies te krijgen.
Allemaal op één lokatie, allemaal experts op hun vakgebied, allemaal pragmatisch en maar uit op één ding: antwoord geven op jouw vragen.  Een overzicht van de experts, wat zij kunnen en wat je hen zou kunnen vragen staat hier.

Voor Eline
En je doet het ook nog eens voor Eline: vijf jaar, met de mooiste lach van de wereld en zal nooit kunnen lopen. De totale opbrengst van de dag gaat naar de Stichting Vrienden van Eline, zij sparen mee voor de rolstoelbus die de 5 -jarige Eline en haar familie straks nodig hebben om samen op pad te kunnen blijven gaan. De aanpassingen worden betaald via de WMO maar de bus moet zelf worden aangeschaft.


Voor mij

En uiteindelijk doe je natuurlijk ook mij een plezier. Omdat ik er van overtuigd ben dat Eline en haar familie het verdienen. Omdat ik, ook zonder een vergoeding, het heerlijk vind om anderen te helpen met mijn kennis, ervaring en vooral ook creatieve ideeën.

Omdat ook deze manier van fondsenwerven in eerste instantie een idee van mij is. Omdat ik denk dat mensen eerder geld over hebben voor een goed doel als ze er zelf ook iets wijzer van worden. (Omdat ik het nog steeds raar vind dat mensen andere mensen sponsoren als die heel hard gaan lopen of veel gaan fietsen.) En omdat ik heel graag gelijk wil krijgen.

Voor mezelf, voor Eline en voor jou.

Kijk daarom op de webpagina met informatie over MOVE that bus!, kies een expert of liefst meerdere en stuur een mailtje om je consult(en) te boeken op 1 september. We zitten in het Koetshuys aan het Zusterplein en spontaan binnenlopen mag natuurlijk ook – maar dan kan het zijn dat je op je beurt moet wachten, afspraken gaan voor.

Help jezelf, help Eline. En o ja, help mij.