Posts Tagged ‘zeska’

h1

Spannend

02/11/2016

Ja, wij vonden het ook spannend, het bezoek aan Dierendokters Zeist.
Zou ze wel? Zou ze niet?

img_0306

Terwijl wij ieder twee poten vasthielden lag Zeska op haar rug voor de echo.
De echoman begon te tellen: “Eén, twee, drie. Hier een kloppend hartje, kijk maar. Dit is de blaas, dit is een nier, dit is de zijkant. Even kijken: één, twee, hier nog eentje.”
Hij bekeek het van alle kanten en telde iedere keer opnieuw.

De conclusie: minimaal zes puppen en waarschijnlijk wel meer.
Dat wordt nog spannend maar eind november weten we het zeker.

Intussen is Zeska begonnen om voor minstens tien te eten. Desnoods broccoli.

h1

De twaalf in de klok

28/08/2014

Zittend achter mijn bureau voel ik dat er naar me gekeken wordt, van links beneden. Ik draai mijn hoofd en zie dit:

IMG_3012

 

Ik kijk op de klok en zie dat het twintig minuten over elf is. Ik kijk weer naar links naast mij en nu ligt er ook een voorpoot op mijn arm.
Twintig over elf is tien voor half twaalf. En half twaalf is bijna twaalf uur. Dat is praktisch tussen de middag en dus is het tijd voor een rondje door het bos om de hoek.
Vindt Zeska.

Ze kent de woorden bos, uit, rondje en lopen. Het woord ‘straks’ weigert ze op te nemen in haar vocabulaire. Ze kijkt me nog eens indringend aan, rent vast de trap af, komt weer terug, gaat nog eens naar beneden en ik hoor de klapdeur naar het halletje. Het blijft even stil maar na een paar minuten dringt het tot haar door dat ik het nog steeds niet heb begrepen. Ze neemt weer de trap en springt enthousiast tegen me op.

‘Nee’, zeg ik en ze kijkt me licht verbijsterd aan. Nee? De twaalf zit in de klok, ze heeft een briljant idee en ik zeg nee? Ze wil en kan het gewoon niet geloven.
Wat een hondenleven.

h1

6K

10/05/2014

Sommige beslissingen kun je bijna niet uitleggen. Zoals bijna 6000 kilometer reizen om een hond op te halen. Een Hollandse Herder uit het oosten van Finland. Ja, het was bijna Rusland. Zo erg was het.

Maar we deden het wel en ook al is het uitleggen iedere keer weer een uitdaging: we hebben er nog geen moment spijt van gehad.

Het begon met het steeds meer missen van een hond in huis, het op wachtlijsten staan voor een ruwhaar hollandse herder en telkens net buiten de boot vallen en opeens op paasmaandag via Facebook geattendeerd worden op een pup.
Een langhaar hollandse herder, net zoals Coosje, en uit een echte werklijn, net zoals de man des huizes graag zou willen. Al tien weken oud dus zo op te halen. En met dit koppie.

IMG_2250

Haar naam: Valithria en woonde dus in Eno, Finland. We gingen Googlen. We keken naar de afstand. En naar elkaar. En we besloten eerst maar eens een email te sturen.
Binnen een uur kwam er antwoord: ja, ze kende de man des huizes als fokker en kenner van langharen en ja, we mochten de pup hebben maar moesten haar dan wel persoonlijk komen ophalen.

Screen Shot 2014-05-10 at 12.14.33

En het grote plannen begon. Vliegen: het bleek een slechte optie door de het gebrek aan aansluiting van de binnenlandse vlucht op die naar Amsterdam. Een nacht op een vliegveld met een pup leek ons niet ideaal.

Met de auto dan? Pakweg 6000 kilometer heen en terug zei Google. We gingen rekenen: hoe ver kun je rijden in een dag? Hoe zit het met boten? Mag de pup overal komen?

Het werd de route Duitsland, Denemarken, Zweden, Finland. Een veerboot van Duitsland naar Denemarken en de nachtboot van Stockholm naar Finland. Terug was Zweden geen optie omdat onze pup nog niet ingeënt kon worden tegen rabiës. Dus werd het de boot van Helsinki naar Travemünde in Duitsland. We boekten boten en hotel en vonden onszelf belachelijk. Maar toch voelde het goed – ze was de juiste hond, op het juiste moment.
Bovendien hadden we net besloten dat we wat meer van onze reisplannen zouden moeten waarmaken. So let’s go roadtrippin’!

Op vrijdagochtend reden we vroeg weg en vanaf de Duitse grens werd het steeds zonniger. Op 10 minuten regen na in Finland bleef het ook prachtig weer. De weg was filevrij, het landschap was mooi en weids en langzamerhand gingen we terug in de tijd: de krentenbomen die bij ons al waren uitgebloeid stonden hier nog in knop.

IMG_2267 IMG_2275

De eerste dag reden we tot Jönköping in Zweden en genoten van een mooi oud hotel, een lekker diner en een prima ontbijt.

IMG_2310

We hoefden pas aan het eind van de middag in Stockholm in te checken voor de boot dus we deden het rustig aan. Navigatiesysteem op ‘vermijd snelwegen’ en genieten van het Zweedse voorjaar.

IMG_2323

Hoewel we wel verrast werden door de plotselinge mededeling van het systeem: “Rijd veerboot op”. Het bleek een zeer plaatselijke oversteek: onbemand en onbetaald.

IMG_2329

In Stockholm aangekomen bleken we nog tijd genoeg over te hebben voor een uitgebreid rondje door de Gamla Stan – de oude stad.

IMG_2345

 

IMG_2352

Met de herinnering aan de nachtelijke oversteken van het Kanaal naar Engeland (kleine hutten, gammele ‘slaapstoelen’) viel de accomodatie ons heel erg mee. Heel erg zelfs.

IMG_2357

Een ook het land aan de overkant van het water was boven verwachting. Weids, rustig en inderdaad ongelooflijk veel meren.

IMG_2386

En dit is ze dan: het doel van onze reis. We noemen haar Zeska, naar de 6 K (duizend) kilometer die we er (afgerond naar boven) voor gereisd hebben.

IMG_2400

En ze is het waard. Driedubbeldwars. Ze is minstens zo slim, aanhankelijk, mensgericht en eigenwijs als we gehoopt hadden.

IMG_2401

De negentwintig uur op de boot terug verliepen prima. De boot had een hondendek met een enorme kattenbak en daar maakte ze keurig gebruik van. Minpuntje was wel dat ze eigenlijk nergens anders mocht komen waardoor een drankje halen of iets te eten een kwestie van smokkelen en improviseren werd.

IMG_2426 IMG_2436

Achter ons de Baltische zee, voor ons Duitsland.

IMG_2438

De laatste paar honderd kilometer waren het zwaarst maar midden in de nacht van dinsdag op woensdag waren we thuis in Den Dolder.

IMG_2454
Welkom thuis, Zeska.

IMG_2493

Saillant detail: Coosje overleed op 11 februari, Zeska werd geboren op 12 februari.