Posts Tagged ‘Zeeland’

h1

Heiltje – godmother en indiaan

20/06/2012

In mijn hoofd zie ik het plaatje duidelijk voor me: een oude Indiaan, zittend op een hoge rotsrichel, deken om, rug tegen de rotsen, uitkijkend over het landschap. Wachtend tot het leven langzaam afloopt.
Zo was het voor Heiltje, de moeder van mijn schoolvriendin Geertje.

Veertig jaar geleden kwam ik in de vijfde klas van de Maria Montessorischool in Huizen en Geertje werd mijn klasgenoot. Eén keer in de week bleef ik over omdat mijn moeder die dag werkte en dan mocht ik vaak met Geertjemee bij haar thuis eten. Broodtrommel mee en aanschuiven bij hen aan tafel.

Heiltje was de godmother van de Huizer Montessorischool, zij was één van de oprichters en drijvende kracht achter de groei en bloei van de school. Een schooljuf in hart en nieren, ervan overtuigd dat kinderen het leuk vinden om te leren als ze het maar op de goede manier krijgen aangeboden. Dat de natuurlijke nieuwsgierigheid en leergierigheid gestimuleerd kunnen worden met de juiste materialen en lesjes. Dat ideaal wilde ze graag overbrengen en anderen van overtuigen. Zo overtuigd was ze zelf dat sommigen volgens mij wel eens beetje bang van haar waren.

Na de lagere school scheidden onze wegen min of meer: ik ging naar de gewone middelbare school in het dorp (maar wel met de luxe van twee jaar montessori) en Geertje ging vanzelfspreken naar het Montessori Lyceum in Amsterdam.

Toch hielden we contact. Geertje slaagde voor de Hogere Tuinbouwschool en de familie verhuisde naar Zeeland, naar Noordgouwe op Schouwen Duivenland. Daar werd een voormalige tuinkwekerij langzaam maar zeker omgetoverd naar een biologisch tuinbouwbedrijf: Kwekerij Zuidbos.
Met incidentele bezoeken maakte ik het allemaal mee en zag de metamorfose. Mocht ook graag een dagje meewerken en dan onkruid wieden, slaplantjes planten en bonen plukken. En later ook in de winkel helpen. Op Zuidbos zag ik voor het eerst van mijn leven verse kapucijners. Proefde tomaten en komkommers uit de koude vollegrondkas. En leerde van Heiltje over bijen, honingslingeren en de bloemen op de kwekerij speciaal voor de bijen. Ze gaf nog steeds lesjes.

We zagen elkaar hooguit één keer per jaar. Het snelle, moderne leven bleef haar verbazen. Maar ze zocht wel van alles op internet en ze heeft zelfs een blauwe maandag getwitterd.

Op zaterdag, tijdens de biologische markt op het erf van Zuidbos, was de koffietafel haar taakje. Op zijn montessoriaans, dat wel. “Ik zit hier gewoon en vertel iedereen dat ze zelf hun koffie of thee mogen inschenken. En dat ze een praatje met mij mogen maken.” Help-het-mij-zelf-te-doen in optima forma.

Als we elkaar spraken vielen vooral haar humor, openheid en relativeringsvermogen op. De tuin, de kinderen, de kleinkinderen – daar genoot ze nog van. Maar het oud worden, met alle gebreken, dat viel haar toch wel tegen. En dat stak ze niet onder stoelen of banken.

Het laatste jaar werd ze steeds vergeetachtiger, de dagelijkse dingen werden minder belangrijk.
Ruim een week geleden kreeg ze een herseninfarct en belandde in het ziekenhuis. Daar nam ze nog het heft in handen en maakte heel goed duidelijk aan het personeel wat ze wel en niet wilde.
Nog dezelfde dag kreeg ze ook een zware hersenbloeding en raakte in coma.

En werd ze de Indiaan op de berg, langzaam wegglijdend uit dit leven. Het zou mij niet verbazen als ze het nieuwsgierig en leergierig is tegemoet gegaan.
Afgelopen zaterdag gaf haar lichaam het op. Maar haar geest kwam nog eventjes terug: nog één keer haar ogen open om afscheid te nemen.

Een bijzonder mens. Een bijzonder afscheid.
Morgen is de bijeenkomst en crematie. Maar de geest van Heiltje, die blijft. Zeker weten.

h1

Gisteren en morgen

07/04/2011

Gisteren was het. Zo lijkt het. Dat ik in de vijfde klas overstapte naar de Montessorischool. Het hoe en waarom is een ander verhaal maar van een klas met ruim dertig klasgenoten van dezelfde leeftijd kwam ik de gemengde groep van klas 5 en 6 van meneer de Bruijn.

Het was dus de tijd dat je meneer zei tegen de leerkracht op de lagere school. Hij heette Jan trouwens maar zo sprak je hem niet aan, hooguit zeiden wij liefkozend ‘meneertje’.

Mijn moeder gaf een of twee dagen in de week gymnastiekles en dat betekende overblijven tussen de middag. Dat kon op school maar al snel mocht ik mee met Geertje. Slim, dun en twee staarten. Haar moeder was (en is) Montessoriaan in hart en nieren, haar vader deed iets technisch bij Philips en bouwde zelf een electrische piano in de kamer. Niet dat ik hem vaak zag maar dat was heel gewoon met vaders in die tijd. Geertje had nog een zus en een broertje. En een cocker spaniel Pippi maar de hoofdattractie was eigenlijk wel de grijze roodstaartpapegaai Louise. Die floot de hond, riep met de stem van de kinderen heel hard ‘mamaaaa!’ en ik zweer nog steeds dat ze een keer zachtjes achter mijn rug ‘hoe laat is het?’ heeft gevraagd.

Met Geertje liep ik qua schoolwerk aardig gelijk op en ze kon mij ook helpen met sommige typische Montessoridingen die haar met de paplepel waren ingegeven. We waren allebei redelijk serieus en absoluut geen giechelmeiden. Braaf ook trouwens.

Imposant vond ik dat zij met haar graatmagere armen zich schijnbaar moeiteloos omhoog kon trekken aan het wandrek of de touwen.
En met heel veel genoegen denk ik terug aan het dauwtrappen met Hemelvaart – ik met onze fox in een mandje voorop de fiets, zij met Pippi. De stilte, de leegte – het heeft indruk gemaakt.

Na de lagere school bleef ik in Huizen op de middelbare school en zij ging naar het Montessorilyceum in Amsterdam. We hielden contact zoals we dat nu ook nog doen: met tussenpozen maar altijd weinig woorden nodig om weer bijgepraat te zijn.

Na de Hogere Tuinbouwschool vertrok Geertje met haar ouders naar Noordgouwe op Schouwen en begon daar een biologisch tuinbouwbedrijf. En ik leerde daar plantjes poten, onkruid wieden, aardappels rooien, kapucijners plukken en geiten voeren. Samen met de kinderen spendeerde ik zelfs een ruime week in een tent in het aardappelveld – een goedkopen vakantie na de scheiding.
Maar zoals ze op kwekerij Zuidbos zeggen: “We aten er goed van.” Terecht, want ik heb nog nooit lekkerdere komkommers, raapstelen en tomaten gegeten als van de tuin in Noordgouwe.

Ik scheidde, zij trouwde. Ik twee kinderen, zij twee jack Russel’s en twee ezels. Zij een eigen bedrijf en ik mag er af en toe winkeltje spelen.

Morgen gaan we weer naar Zeeland. Lekker eten met Geertje en Ad bij de Ouwe Smisse. En dan zaterdag vieren dat ze 50 wordt.
En gisteren waren we nog 11.

 

h1

Ze eten er goed van!

23/11/2010

Afgelopen zaterdag mocht ik weer winkeltje spelen op de biologische markt bij kwekerij Zuidbos in Noordgouwe, Schouwen Duiveland. Ik vind dat heerlijk: groenten wegen, kassa, inpakken en met mensen praten. En mijn vriendin Geertje heeft dan tijd voor andere klusjes.

Want klusjes zijn er altijd op een tuinbouwbedrijf en misschien nog wel meer als dat een biologisch bedrijf is. In de loop der jaren hebben ze van een verwaarloosde tuinkwekerij een prachtig draaiend bedrijf gemaakt. Begonnen met het verkopen van groentenpakketten op abonnement en leveringen aan lokale horeca en dorpswinkel hebben ze nu een volledig assortiment biologisch groenten en fruit in de winkel op hun erf. Daarnaast hebben ze nog steeds veel groentenabonnementen en sinds een paar jaar is er iedere zaterdag een biologische markt op hun erf.
Daar kan je in feite alles krijgen zoals bijvoorbeeld brood, vlees, vis, zeep, granen, sappen, kaas, olijven en natuurlijk groenten. Het is de grootste biologische markt van Zeeland.

Sinds kort hebben ze nog een vaste afnemer: Johan Landsbergen, de kok en eigenaar van De Ouwe Smisse in Zonnemaire (een dorp verder). Hij kiest voor smaak en komt nu regelmatig bij Zuidbos inkopen.

Zaterdagavond zijn we met zijn vieren bij hem wezen eten. De Ouwe Smisse is inderdaad de oude smidse – een historisch pand van honderden jaren oud. De oude haard komt nog goed van pas want Johan heeft absoluut de kleinste horecakeuken die wij ooit gezien hebben. Maar op de haard is zijn ‘bijkeuken’ waarop hij kan bakken en warmhouden. We hebben dan ook heerlijk gegeten: hazenpeper met spruitjes en entrecote met veldsla (de groenten natuurlijk vers uit de winkel van Zuidbos!).
Wie er eens in de buurt komt: een absolute aanrader. Het is er niet groot dus reserveren is aan te raden.

De Ouwe Smisse

En wat Zuidbos betreft: zelfs de fietstassen zijn biologisch… 😉

biofietstas