Posts Tagged ‘werk’

h1

Neerkijken

02/04/2012

Seats2Meet in Amersfoort zit op de tweede verdieping boven het station. Vanuit het raam kijk je zo in de stationshal.
Vanochtend stond ik daar te wachten op mijn afspraak. Kijkend naar de mensen die er rondlopen, de inrichting, de details.
En dan vallen je rare dingen op.
De bovenkant van de kaartjesautomaten bijvoorbeeld die vol ligt met kaartjes , betaalbewijzen en een enkele krant.

Aan de andere kant kijk je uit op het plein. Vol witte vlekjes. Bijna niet te geloven dat het allemaal kauwgomresten zijn.

Op het plein staat ook een klok. Een verwarrende klok. Links is de ‘kloktijd’ en rechts de ‘zonnetijd’.

Maar daarna was het weer werktijd.

h1

Weg kwijt

09/03/2012

Waarschijnlijk heeft onze TomTom het ergens vreselijk naar zijn zin en geniet van een welverdiende vakantie. Of welverdiende coma want de batterij heeft zijn beste tijd al lang geleden gehad.

In ieder geval woont-ie niet meer hier in huis, in mijn tas of in één van onze twee auto’s. Afscheid hebben we niet van elkaar genomen, het was gewoon een kwestie van plotseling misgrijpen.
Nu hoef ik niet zo heel vaak naar een vreemd adres dus met van te voren even orienteren op internet kwam ik een heel eind.

Maar gisteren moest ik van een plek die ik niet goed ken naar een adres waar ik nog nooit was geweest. Van een industrieterrein in Nijmegen naar een dito terrein in Elst.

Voor alle zekerheid zocht ik nog eens op alle mogelijke en onmogelijke plekken naar de TomTom maar niks, noppes, nada.
Hardop dacht ik na: misschien dan toch maar TomTom aanschaffen op de iPhone? Navigeren met GoogleMaps had ik ook al eens geprobeerd maar bleek niet echt handig.

De man des huizes suggereerde Navigon: als T-mobile klant krijg je die gratis.
Zo gezegd, zo gedaan. Via de AppStore gedownload en geïnstalleerd. Bij het opstarten moest de wifi uitgezet vond Navigon. Daarna wilde Navigon toch wel graag nog wat bestanden downloaden en of ik de wifi dan maar weer aan wilde zetten?
Achteraf was dat een veeg teken.

De weg naar Nijmegen rijd ik regelmatig dus dat was een goede route om de nieuweling te testen. Het kostte geen moeite om het adres in te voeren maar de instructie op gang krijgen was wat lastiger. Uiteindelijk bewoog het stipje mee op de kaart en vertelde afwisselend een man en een vrouw waar ik heen moest. “Ik hoor stemmen.” “Dat is Navigon maar.”

Voor de tweede etappe ging de iPhone voor de zekerheid  aan de accu en vrolijk startte de navigatie. Het was perfect, soepeltjes reden we door Nijmegen, over de snelweg, over de brug en daar was Elst al in zicht. Op de rotonde rechtsaf en dan almaar rechtdoor zei Navigon.

Helaas: daar werd aan de weg gewerkt. Zo hard gewerkt dat de hele weg was afgesloten.
Niet getreurd, gewoon een stukje verder rijden en ja hoor, Navigon herpakte zich en bedacht een nieuwe route. Rechts, links, rechts: ho, een doodlopende weg. Volgende alternatief: eindigde ook in een doodlopende weg.
Na drie keer gaf ik het op: welkom terug, GoogleMaps.

Ook niet foutloos maar met enige vertraging, de kaart en het betere gokwerk was ik niet eens heel erg te laat op mijn afspraak.
Met een bijna lege telefoon want het kostte kennelijk niet alleen mij veel energie.

Gelukkig was het gesprek uitermate leuk en boeiend. En ik ga vast nog wel een keer naar Elst. Maar zeker niet met Navigon.

En verder mag ik er eigenlijk niet over zeuren, het is tenslotte gratis.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat alles wat gratis is waardeloos zou zijn. 🙂

h1

Vastgelegd

19/02/2012

Er is een groep mensen die het leuk vindt om voor de camera te staan en er is een iets kleinere groep mensen die dan ook nog eens leuk op de foto staat. Ik hoor bij geen van beiden.

In tegendeel: ik heb een hekel aan gefotografeerd worden. Omdat ik bij het terugkijken altijd maar hoop dat ik niet echt zo ben. Het liefst maak ik zelf de foto’s want dan sta ik er zelf tenminste niet op.
Dat is soms onhandig want soms willen mensen, terecht, zich een beeld van je vormen tewijl je elkaar nog niet gezien hebt. Op mijn website bijvoorbeeld, bij LinkedIn en op Twitter.
Tot voor kort gebruikte ik daarvoor foto’s van een paar jaar geleden, niet toevallig beide gemaakt door een professioneel fotograaf.

Maar ja. Je wordt ouder, je verandert, je schaft je bril af – allemaal redenen om eens aan een update te denken. Via Twitter ken ik een aantal fotografen in Zeist en daarvan kwam ik Mel Boas tegen bij de nieuwjaarsreceptie van de gemeente.
Hem vroeg ik dan ook een paar weken later of hij voor mij nieuwe foto’s wilde maken.

9 februari was het zover en meldde ik me op de Montaubanstraat. En eerlijk gezegd: ik was best zenuwachtig. Mijn nette jasje aan, zelfs wat lippenstift op – voor mijn doen was ik er klaar voor.
“Wil je nog wat aan je haar doen”, vroeg Mel. En meteen sloeg de paniek toe. Hoezo, zit het raar? Wat moet ik dan nog doen? En daarna haalde ik drie keer adem en besloot dat het een routinevraag van hem was. Pro forma haalde ik even een hand door mijn haar en riep vrolijk dat ik er klaar voor was.

Om te voorkomen dat ik als een angstig konijn in de lens zou kijken alsof het een koplamp was, besloot ik maar te blijven praten. Tenslotte kennen de meeste mensen mij pratend en leverde dat waarschijnlijk een realistisch beeld op.
Ik praatte, Mel klikte rustig door en samen keken we af en toe naar het resultaat.
En dat viel me niet eens tegen.

Mel kennelijk wel want we stapten over op een andere achtergrond. En hij had gelijk. Het viel nog minder tegen.

Ik kreeg keurig een hele selectie van foto’s om een zelf nog verder uit te kiezen. De man des huizes en zoon uit huizes mochten ook hun mening geven. Uiteindelijk kwamen we bijna op hezelfde uit.
Deze werd het dus niet bijvoorbeeld.

Maar deze wel.


Een uur fotograferen, een voorselectie en nabewerking levert mij zes mooie foto’s op die ik ongelimiteerd kan gebruiken. En daar rekent Mel 99 Euro voor. Wat mij betreft is dat het dubbel en dwars waard.

Ik kan er portrettechnisch weer een paar jaar tegen.

h1

‘Bien etonné de se trouver ensemble’

08/01/2012

Een mooie manier om te zeggen dat je in onverwacht gezelschap verkeert. En dat de zes jaar Frans van de middelbare school niet helemaal voor niets geweest is (en ongetwijfeld is het citaat niet geheel foutloos maar ik heb geen zin om te Googlen). (Ik dacht ook altijd dat de Franse brieven die ik moest schrijven foutloos waren maar die kwamen toch meestal geheel roodgestreept retour).

Enfin. Afgelopen vrijdag, in Café de Pont in Amsterdam Noord, bevond ik mij dus in een bont maar zeer aangenaam gezelschap. Het Broodfonds waar ik sinds kort lid van ben bestaat uit allemaal enthousiaste mensen met een gemene deler van gezond vertrouwen, sociaal gevoel en behoefte aan kleinschaliger zorg voor elkaar. Anders word je geen lid van een Broodfonds. Maar we zijn ook geen van allen Gekke Gerrit en realiseren ons dat sociale verbondenheid een belangrijke succesfactor is voor het goed functioneren van zo’n Broodfonds. Daarom vormden we bij de officiële oprichting een aantal kleine groepjes tussen de 5 en 8 leden met de opdracht om elkaar beter te leren kennen.
Een subbroodfondsgroep dus.

De onze bestaat uit acht leden en dat levert een gedifferentieerd gezelschap op. Afgelopen vrijdag kwamen we bij elkaar voor de eerste bredere kennismaking. We volgen elkaar al  op Twitter, er zijn kaartjes uitgewisseld en sommigen weten al meer van wat ons beroepsmatig bezig houdt, waar we ons brood mee verdienen.

Vrijdag kwamen de gesprekken op gang. De flarden die zijn blijven hangen:
“Wij maken ogenschijnlijk eenvoudige oplossingen voor complexe problemen”
“Ik kan er een boek over schrijven maar dan krijg ik geen cliënten meer toegewezen”
“Waar schaam jij je voor?”
“Waar kan ik jou mee helpen?”
“Waar ben jij goed in?”
En we praatten over het verschil tussen schamen en schuldig voelen. Over reality TV en de grens tussen gebruiken en misbruiken. Over het boek dat een van ons heeft geschreven en dat al is uitverkocht. Over producten, prijsstelling en uren. Over Eigen Kracht, persberichten en fietsen aan de verkeerde kant van de weg.

Het was een heerlijke middag. Alsof ik door een deur stapte in een kamer die vertrouwd aanvoelt maar toch nieuw. Met stuk voor stuk heerlijke, aardige, interessante mensen.
Bij elkaar gebracht door Twitter en toeval.
Mooi hè?

h1

Gun mij mijn onzekerheid

27/11/2011

Net als iedere ochtend ging vanochtend de wekkerradio aan met het radiojournaal.  En ik dacht eerst even dat ik het niet goed gehoord had: zzp-ers moeten dezelfde verplichtingen krijgen als mensen in loondienst. Dat vindt een meneer van de SER. Verplicht verzekeren tegen ziekte, arbeidsongeschiktheid, werkloosheid of inkomensverlies.

Waarom? Omdat een groep zelfstandigen te weinig zou verdienen (minder dan 25.000 Euro per jaar) en daarmee onder het minimuminkomen terecht komt. Daar moet een vangnet voor komen. Dat mag niet. Dat is verborgen werkloosheid.

Ik ben een voorstander van vangnetten. Maar ik ben vooral ook voorstander van zelfredzaamheid. Ik wil zelf kunnen bepalen welke risico’s ik loop en hoe ik die afdek. Ik regel zelf mijn pensioen en doe mijn uiterste best om de gaten te vullen die gecreëerd zijn door mijn respectievelijke werkgevers en woekerpolisverstrekkers in het verleden. Voor eventuele langere ziekte (die week griep moet ik makkelijk zelf kunnen ‘betalen’) heb ik heel binnenkort ons Broodfonds. Geen gezeik over kleine lettertjes maar 45 gelijkdenkende, zelfstandige, verstandige ondernemers die elkaar steunen wanneer dat echt nodig is.

En verder wil ik mij helemaal niet verzekeren. Ik zorg voor een flinke buffer voor de eventuele slechtere tijden. Ik zet de tering naar de nering en de nering naar mijn mogelijkheden. En als het echt niet anders kan ben ik tevreden met het uiterste vangnet van de bijstand, waar we allemaal aan mee betalen via de belastingen.

Ik ben heel bewust zelfstandige geworden. Omdat ik het zat was om iedere keer weer verantwoording te moeten afleggen aan leidinggevenden. Me te moeten conformeren aan ongetwijfeld nuttige bedrijfsregels, processen en systemen maar die ik steeds meer als een last ging ervaren bij het uitoefenen van mijn vak.
Ik koos voor meer vrijheid, meer zelfbeschikking, meer zelfstandigheid en daarmee ook voor meer onzekerheid.
En ik heb er nog geen moment spijt van gehad.

Toen een paar weken terug de urennorm voor de zelfstandigenaftrek werd afgeschaft, stond ik te juichen. Eindelijk verlost van het dag in, dag uit moeten verantwoorden van mijn dagbesteding. Want het voelde net als op kamers wonen terwijl je iedere avond je moeder moet bellen om te vertellen wat je gedaan hebt.

Dus meneer van de SER: als u zich zorgen maakt over een groep zzp-ers die het qua inkomen niet goed redt en tussen de mazen van vangnetten door dreigt te vallen dan vind ik dat prima.
Maar in godsnaam, repareer dat niet door het creëren van allerlei verplichtingen voor een grote groep die er geen behoefte aan heeft.

Maak het wel gemakkelijker voor zzp-ers om de handdoek in de ring te gooien en zich als werkzoekende te melden bij het UWV. Zorg er voor dat het UWV dan ook echt wat voor ze kan doen en mensen niet verzuipt in bureaucratische handelingen. (Laat u zich vooral eens inschrijven en huiver over de meerdere sessies die nodig zijn om je in het administratieve systeem te duwen. Huiver over het onbegrip van je kennis en kunde: “U deed marketing communicatie voor een softwarebedrijf: dat is mooi, hier is een vacature voor programmeur. Dat is toch ook IT?”)

Zorg voor transparante verzekeringen voor diegenen die dat willen: zonder ritsen van uitsluitingen, uitzonderingenen kleine lettertjes en met een realistische premie.

Maar gun mij en mijn collega’s de vrijheid en onzekerheid waar we bewust voor hebben gekozen.
Mijn inkomen, mijn zorg.

h1

Van 0 naar 2850 meter

29/09/2011

Om en nabij dan. Van Den Dolder naar de Hochjoch in Süd Tirol.
Het begin van mijn vakantie maar nog werk voor de man des huizes. Vanaf Karthaus verder het Schnalstal in, omhoog naar de skihut Schöne Aussicht/Bellavista en de gletsjer. Daar plaatst de universiteit Utrecht een automatisch weerstation (AWS) en ik mag mee.

Ik krijg zelfs een taak: het maken van een gat van 15 meter diep in het ijs met een stoomboor. Dat geeft me een nuttig gevoel hoewel de opmerking van één van de mannen “dan kunnen wij ons bezig houden met de belangrijke dingen” dat ietwat teniet doet.

De stoomboor blijkt het werk voornamelijk zelf te doen: de staaf waar stoom uitkomt trekt de vijftien meter lange slang bijna vanzelf naar beneden. Maar ik hou streng toezicht en mijn handen blijven lekker warm.

Intussen sleutelen de mannen het weerstation in elkaar. Meetinstrumenten bovenop en alles keurig met snoertjes naar de kast met dataloggers. Alles met tiewraps vastgezet. Veel tiewraps.


Een paar honderd meter verderop staat de skihut Schöne Aussicht en daar gaat het werk verder. Een antenne aan de buitenkant en via kelders, nissen, spouwen en gaten loopt de kabel die de data doorgeeft uiteindelijk naar de computer en monitor.

Het AWS staat hier. En de gegevens zijn (meestal) op deze webpagina te zien. Soms is er even geen stroom.
En vrees niet: er komt nog een versie voor ‘Dummies’ met uitleg en plaatjes.

h1

Gletsjer en tango

14/09/2011

Het gesprek aan tafel schakelt van Engels naar Nederlands en weer terug. Het gaat over hoe het vorig jaar was en het jaar daarvoor. Over wie er wel komt en wie niet.

Het gaat over hellingen, ijs, gletsjers en Bella Vista. Over internet in een smal dal dat afhankelijk is van die ene kabel naar de rest van de wereld.
Over lecture notes, aio’s, onderzoeken en geldstromen. Over reorganisaties van het onderwijs, de universiteit, de bètafaculteit en het instituut in het bijzonder. Over hoe het gaat in Utrecht, Cambridge, Stockholm.

Over kinderen, middelbare scholen in Nederland en Zweden.
Over de tango uit Argentinië – de een is gepassioneerd danser, de ander even gepassioneerd muzikant.

Het gaat over de pannacotta en de gelijkenis met gletsjers: ze lijken solide en bewegen toch alle kanten op. Over theoretische modellen en de mogelijkheid van vierkante gletsjers en hoeken.

En dat gaat allemaal over waarom ik het ieder jaar zo leuk vind om hier naartoe te komen – de internationale summerschool IJs en Klimaat in Karthaus, Italië.