Posts Tagged ‘weekend’

h1

Parttime griep

07/01/2012

Kun je ziek zijn in deeltijd? Ik wel.

Het begon maandag met keelpijn. Niet onoverkomenlijk, wel lastig.
Maandagavond was de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Zeist in het Slot. En nee, ik heb geen toezeggingen gedaan om hard te lopen. Het kan wel zijn dat ik gezegd heb dat NLDoet en de Voedselbank wellicht leuke projecten zijn om in raadsverband aan mee te doen. Maar of mijn mederaadsleden dat al weten?

Buiten op de stoep stond Jantje Paasman van de SP met een bord. Nieuwsgierig naar het hoe en waarom stond ik een tijdje buiten met hem te praten. Net als vorig jaar had hij zich door de veiligheidsdienst buiten laten zetten. Politieke actie hoort niet echt thuis op een receptie waar het draait om bijpraten, goede wensen en luisteren naar de vele soorten muziek en zang van Zeister groepen. Eigenlijk wist hij dat ook wel maar het levert natuurlijk wel weer een zelfgeschreven persbericht op over ‘incident op nieuwjaarsreceptie’.
En alhoewel Jantje van de SP en ik niet dezelfde ideeën hebben over politiek en oplossingen hebben we wel een gedeelde zorg voor mensen die het niet zo goed getroffen hebben. En mijn geplande sponsoring van de Voedselbank heb ik hem definitief toegezegd.
Nou helpt het wel bij opkomende keelpijn om bij dit soort gesprekken buiten een jas aan te doen.

Dinsdagmiddag werd de keelpijn dan ook nog erger. Mijn hoofd gaf bij onverwachte bewegingen door dat niet prettig te vinden. En mijn voeten waren koud. Tegen drie uur gaf ik het op en verhuisde naar mijn bed. Na twee uur was ik nog niet warm.
Bekers warme thee met honing hielpen een beetje.

Na een onrustige nacht was het woensdagochtend een stuk beter. Ik deed boodschappen, ging naar de Open Coffee Zeist en ging weer aan het werk achter de laptop. Halverwege de middag ga ik het weer op en stapte zelfs onder de warme douche om op temperatuur te komen. De zakdoeken waren ook niet meer aan te slepen.

Donderdagochtend ging het wel weer maar nu was de keelpijn over, de loopneus ook maar was het de beurt aan de hoest. Stilzitten gaat goed, bij beweging gaat vanzelf de hoestreflex aan.

Is dat ziek zijn? Soms. Ik heb tussendoor best nog het een en ander kunnen doen qua werk.
Het is dus een deeltijdgriepje.

En is het nu over. Heb ik besloten. Gewoon een kwestie van niet teveel bewegen.

h1

Leermomenten op zaterdag

14/08/2011

Je leert iedere dag wel wat, soms zinnig, soms zinloos.
Mijn leermomenten van deze zaterdag:

1. Het minimumsaldo van een OV-chipkaart die je wil gebruiken in de trein is 20 (twintig) Euro. Plus de 7,50 die je toch al kwijt bent voor de kaart zelf. Bij het inchecken op het station krijg je alleen de mededeling dat het saldo ontoereikend is, wat het dan wel moet zijn kost diepgravend speurwerk op de pagina’s van TransLink. Leuker kunnen ze het niet maken en makkelijker kennelijk ook niet.

2. De winkels houden van muziek. Of het personeel van de winkels houdt van muziek. En dan ook nog muziek waar ik persoonlijk knettergek van wordt. Ik zal wel hyperaudiosensitief zijn of zoiets, maar het onderdrukt mijn neiging om geld uit te geven in zeer hoge mate.

3. Schoenenwinkels reserveren ongeveer 90% van hun oppervlakte voor uitverkoop. Met stellingen vol minder courante schoenen, min of meer per maat gesorteerd. Dat het nog weinig zomers weer is geweest blijkt wel uit het grote aanbod flutsandalen, slippers en andere open schoenen. Die staan gezellig zij aan zij met ander onpraktische schoenen als naaldhakken en plastic ballerina’s.

4. De 10% overige ruimte in de schoenenwinkels is gevuld met laarzen en schoenen met hakken. En ik wil platte schoenen, netjes, comfortabel en die er leuk uitzien. Mission Impossible.

5. Midden in het centrum van Utrecht kun je met je telefoon volop bereik hebben, inclusief 3G, en toch geen verbinding krijgen.

6. Twitteren dat je naar de vismarkt gaat levert mee-etende kinderen op.

7. Ik ben dol op Roamler en het uitvoeren van een betaalde opdracht biedt toch troost voor een mislukte schoenenjacht. Hoewel de jongen in de bioscoop in Hoog Catharijne absoluut niet begreep waarom ik een foto wilde maken van de Pringles in het schap.

8. Albert Heijn op zaterdagmiddag blijft een aanslag op mijn humeur.

9. Tarbot is heerlijk, zeker in gezelschap van een heerlijk sausje, krieltjes, sperziebonen, witte wijn en twee ‘kinderen’.

10. Wordfeud heeft mij geleerd dat ‘krees’ een geaccepteerd woord is. Mijn papieren Van Dale kent het niet maar de internetversie geeft aan dat het de verleden tijd van krijsen kan zijn. ‘De kinderen krezen in Albert Heijn zo hard dat ze mijn antipathie tegen boodschappen doen op zaterdag weer bewezen”.

En de zondag heeft mij al weer geleerd dat je het hardlopen op zaterdagochtend wel een dag kunt uitstellen maar niet als het regent dat het giet.

h1

Kistjes schuiven en ontsnappen

26/06/2011

Lang, lang geleden, toen mijn computer het formaat had van een bagagekluisje op de sportschool, kreeg ik een paar spelletjes op een floppy. Toen in die tijd dat je wel een computer had maar geen internet. Ja, zo oud  ben ik.
In ieder geval was één van die spelletjes op dat floppy Sokoban: in een soort van doolhof liet je een mannetje kistjes duwen naar het magazijn. Er aan trekken kon niet dus een kistje in een hoek of tegen een muur betekende overnieuw beginnen. Ik vind dat soort puzzels heerlijk.


Tegenwoordig zie je nog steeds varianten op dit spel en één van de leukste online versies vind ik persoonlijk Phantom Mansion. Veel uitgebreider dan alleen het schuiven van kistjes maar de levels gaan van simpel naar ingewikkelder. Er is een hele regenboogversie: van rood tot en met zwart. Daar zijn heel wat avonduren in gaan zitten.

Een ander soort spel dat ik leuk vind om te doen zijn de zogenaamde Room Escape games. Eén van de eerste die ik tegen kwam was deze: The Blue Chamber. Met wat hulp van forums kwam ik er uit en ging op zoek naar meer van dit soort spelletjes. Er zijn er legio tegenwoordig en niet allemaal zijn ze even leuk of logisch.
Maar regelmatig zijn er juweeltjes, qua vormgeving en puzzeltjes. Een mooi voorbeeld zijn die van Neutral zoals Sphere.

En weer anders maar ook prachtig: de serie Grow van Eyemaze. Het verloop is afhankelijk van de volgorde van de verschillende knoppen. Heerlijk om naar te kijken en een uitdaging om alles op het hoogste level te krijgen.

Zo, mijn reputatie van aan-de-computer-vastgebakken-nerd-met-tijd-over is weer bevestigd. Jullie ook een prettige zondag!

h1

De visie van Anna

14/06/2011

Zo’n vier jaar geleden zag Anna de grond achter het huisje in Hornhuizen, Groningen. Ik zag een stuk gras en wat uit de kluiten gewassen coniferen. Zij zag het potentieel. Dat doet ze trouwens ook in haar werk in het onderwijs, potentieel zien.
Ze ging aan de slag en af en toe hielpen we haar een handje. Bomen gingen om, coniferen werden zwaar teruggesnoeid, rare perkjes omgespit.

Er kwam een beukenhaag. Het begin van een vijver kreeg vorm. En vooral veel planten vonden een thuis. Overal kwamen de stekjes, plantjes, polletjes, struiken en boompjes vandaan. Eerst vanuit de opgeheven volkstuin in Amsterdam, later vanuit tuincentra, bij buren en vrienden vandaan. In potten of direct in de volle grond vonden zij een thuis aan het begin van de wereld.

Afgelopen weekend waren we er weer even en genoten van een pracht van een bloementuin. Waar je ook kijkt staan bloemen, struiken en fruitbomen.
En de vijver: vol met groene kikkers en waterplanten.

En de visie van Anna gaat nog verder. Daar kan nog een vijver. Een moestuin. Een……

h1

Onverwacht vakantie

06/06/2011


Als zzp-er bepaal je zelf wanneer je wel en niet werkt, dat is één van de grote charmes.
Van te voren zei ik nog smalend iets over ambtenaren en lange Hemelvaartsweekenden. Maar uiteindelijk bleek het wel heel aantrekkelijk en kinderlijk eenvoudig om er in mee te gaan.
Beetje in de tuin zitten, onkruidje trekken, boodschappen doen, vroeg naar bed en iedere keer opnieuw nadenken of het nu zaterdag of zondag is.

Soms maakte ik me even druk. Over de brief van de gemeente over het heikele punt Drieluik Den Dolder. Of over de onzalige plannen in Den Haag om het PGB grotendeels af te schaffen. Of werd de verleiding groot om me te bemoeien met het Twitter-gekibbel van collega-raadsleden over het al dan niet open mogen, moeten, willen zijn van geen enkele, een enkele of welke winkel maar wil op zondag.

Ik deed het lekker allemaal niet. Adem in, adem uit, niet druk maken, genieten van het mooie weer en zelfs van de regen op zondag.

Het drukst maakten we ons over de eksters die ons kippenhok zien als doorlopend buffet met kippenvoer en verse eitjes.
Vandaag is dan ook het nieuwe actieplan in werking: de kippen mogen naar buiten na het leggen van minimaal één ei onder het motto ‘voor een ei ben je vrij!’ Daarna gaat het hok weer dicht tot het eind van de middag.

Het ei van vandaag is geraapt, de kippen en haan lopen hun vaste routes door de tuinen.
Nu is het alleen wachten op de eerste klagende ekster aan de achterdeur. Ook voor hen is de vakantie afgelopen: werken moeten we voor de kost. Allemaal.

h1

De politiek op straat

17/04/2011

Toegegeven: als er in mijn agenda ‘campagne D66’ staat begin ik niet meteen te juichen.
Het is altijd op zaterdag, de dag waar je de rest van de week naar uitkijkt omdat je dan even niets hoeft en moet.

Raar eigenlijk want als zzp-er bepaal je zelf wanneer je wat doet maar het begrip weekend is kennelijk diep ingesleten.

Gisteren stond dat ‘campagne D66’ weer in de agenda en om 11 uur stapte ik op de fiets en peddelde naar Belcourt, het winkelcentrum in hartje Zeist. Op weg naar de verzamelplek (we beginnen altijd met koffie/thee) kwam ik eerst mijn linkerbuurman in de Raad, Pieter van Ojen van de CU/SGP tegen. Ook hij was campagne aan het voeren, niet voor de partij maar voor het bijbehorende boek met een hoofdletter. Pro forma maar welgemeend bood hij mij een foldertje aan – we kennen en respecteren elkaars standpunten maar hij blijft het jammer vinden.
Binnen een paar minuten stond Paul Smink, CDA-raadslid, ook naast ons. Van geloof schoof het gesprek naar politiek naar wijnproeven bij de PvdA want ‘daar worden de echte afspraken gemaakt’. Dan maar geen afspraken want met campagne op straat zit mijn zaterdag politiek gezien wel vol.

Ik haast mij naar het ontmoetingspunt maar loop dan Reyn Schuurman tegen het lijf, de fotograaf van @slotstadnieuws. We praten even bij en dan word ik bijgehaald door D66-collega’s Rob Meijer en Pieter van de Ploeg. Het wordt echt tijd voor koffie!
En Jelke wacht al op ons, het eerste koopje thee al achter de kiezen. We praten wat bij, verzuchten allemaal dat we eigenlijk ander dingen zouden willen doen en praten even bij met Marlies Welschen (CDA) die langskomt met haar dochtertje.

Dan is het tijd voor het opzetten van de partytent, het ophangen van de vlaggen en het aantrekken van de D66-jassen. De flipover staat klaar en de vraag van de dag genoteerd: ‘Waar kunnen/moeten op bezuinigen in Zeist?’.

En dan gaat net als altijd het knopje om: het wordt leuk. We spreken mensen aan, een meisje tekent haar buurt en wat er mooi aan is, we praten over wat er goed is, wat er beter kan. Johan Varkevisser, D66 wethouder, en mede-raadslid Marion Huisman sluiten zich aan. Wouter Catsburg (CU) komt langs, @ReneScheffer (gemeente Zeist) staat op zijn vast plekje buiten H&M te twitteren.

De zon schijnt, mensen zijn vriendelijk, meningen verschillen, leuke ideeën worden geopperd en genoteerd, we krijgen complimenten en sterkte-wensen. We horen optimistische en pessimistische geluiden.
Maar vooral: het is leuk.

Ja, ik weet het: iedere politicus heeft op straat altijd ‘goede gesprekken’. Maar ik vind het heerlijk, die gesprekken met al die verschillende mensen met verschillende meningen en achtergronden. En het is goed.

Volgende maand weer. Op Belcour of ergens anders in Zeist.

h1

Toeval? Dacht het niet!

04/04/2011

Zaterdagmiddag, Albert Heijn, Den Dolder.
Die mooie, prachtige, supergrote Albert Heijn met gratis karretjes en vriendelijk personeel.
Die Albert Heijn waar de hele regio boodschappen komt doen, in het midden van een klein dorp, met smalle straten en beperkte manoeuvreerruimte.

Maar daar gaat het niet om.

Bij de broodafdeling staan we te dubben bij de stokbroden. Dat krijg je bij zo’n ruime keuze, dan moet je over heel veel aanschaffen nadenken. Een luxeprobleem, daar klagen we dan ook niet over.
Een medewerkster komt langs met grote kar vol gesneden brood om de vakken bij te vullen.
Een brood schuift eraf en valt op de grond.
Ik raap het op, zo ben ik ook wel weer. Mijn oog valt op het etiket. Het is een vloerbrood.
Toeval? Vast niet.

(Wat me herinnert aan de verwarde blik van de aardige jongen van de broodafdeling, een tijdje terug. Ik vroeg om een ongesneden donkerbruin brood. Hij vroeg of ik een heel of een half brood wilde. Ik zei een heel want anders was het toch niet ongesneden? Hij snapte het niet.)