Posts Tagged ‘voornemens’

h1

Cadeautje op de deurmat

15/03/2012

Ik ben dol op cadeautjes en daarom geef ik ze regelmatig, ook aan mijzelf. Ik heb zelfs een abonnement.

Nummer 6 viel gisteren in de bus dus het moet al bijna anderhalf jaar geleden zijn dat ik ergens op het internet struikelde over de site van Limitee.
Daar maken ze T-shirts. Hele bijzondere.
Allereerst zijn de shirts zelf van biologische, verantwoorde katoen en ze worden ook nog eens net zo verantwoord bedrukt.

Op zichzelf is dat gelukkig nog niet zo uniek. Iets aparter is al dat je een abonnement kan nemen: per jaar vier T-shirts die vanzelf naar je toe komen in een met de hand beschreven, gestempelde en gefrankeerde envelop.

Echt heel bijzonder is de opdruk: iedere keer krijgt een nieuwe ontwerper de vrije hand. En iedere keer heeft het ontwerp een verhaal, een verhaal dat aan de binnenkant van ieder T-shirt staat afgedrukt.
Alles bij elkaar straalt het aan alle kanten uit dat het met liefde en zorg is ontworpen, gemaakt en verstuurd.

Gisteren vond ik dus nummer 6 in de brievenbus, met een mooi Limitee-stempel in de bovenhoek.

Limitee
De kleur van het T-shirt is iedere keer anders en deze keer is het een prachtig blauw. Persoonlijk ben ik altijd blij als het niet wit is, gewoon omdat het dan al snel grauw wordt in ons wassysteem.
Ieder exemplaar is genummerd trouwens dus exclusief is het ook nog eens keer.

Limitee

Het ontwerp is van Levi Jacobs en het verhaal erachter gaat over het vasthouden van het smeltwater op de hellingen van de Kilimanjaro zodat de verdroging en verwoestijning daar stopt. Het systeem aan geulen is daarvoor bedacht door een Nederlander.

Limitee
En ja, ik bestel een XXL – omdat ze echt heel klein vallen. Echt.

Limitee

Dit is hem dan in levende lijve, of eigenlijk om mijn levende lijve.
Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet.
En ook deze ga ik weer met heel veel plezier dragen.

Voor meer informatie: dit is de website van Limitee.
Ik heb trouwens al eerder over Limitee geschreven: hier en hier bijvoorbeeld.

h1

Origineel

19/01/2012

Afgelopen vrijdag, ja de dertiende, was het tijd om na te denken over wat ik eigenlijk wil en doe met WongWorks. Soms is het even nodig om met anderen om je heen, zonder afleiding en met goede begeleiding hardop te zeggen wat je doet, wat je wilt en waar je naartoe werkt.
‘Mijn ideale jaar’ van Hennie Tibben bleek daarvoor heel erg geschikt. Pragmatisch, lekker tempo en vooral ook een leuke groep van acht mede-denkers.

Alleen al door weer nieuwe mensen te leren kennen is zoiets voor mij eigenlijk al geslaagd. Desondanks ging ik huiswaarts volop energie, goede voornemens en plannen.

Naast mij zat Yvonne (@opgeruimd), zij noemt zich life coach en helpt anderen om op te ruimen en te organiseren. Alleen al naast haar zitten heeft zo’n goede invloed dat ik subiet ben begonnen met het ordenen en opruimen van mijn ongemerkt steeds meer dichtslibbende werkplek. Heb je een wat grotere berg waar je tegenaan zit te hikken dan kan ik haar van harte aanbevelen.

Veel tekst-en taalmensen ook. Maar ook sieradenontwerpster Suzanne Schaars (van Clic) en natuurlijk Mies.

Mies komt bescheiden over maar gaat stralen als ze het heeft over haar webwinkel Paper Originals. Ze houdt van mooie en bijzondere papierproducten en haar visitekaartje is een mooi voorbeeld.

Door haar enthousiasme ga ik ’s avonds meteen op haar site kijken.

En ze heeft gelijk: ze verkoopt prachtige dingen. Zo prachtig dat ik meteen een bestelling plaats.
Vandaag is het afgeleverd – origineel en prachtig.

Kleurig verpakt

 

Netjes beschermd

Genieten!

En dat is dan ook meteen een mooi motto voor mijn ideale jaar 2012: origineel en prachtig!
En structuur. Vooral structuur. En genieten.

h1

Gegeven wat ik gekregen heb

02/01/2012

Theorie in de praktijk, terwijl u wacht.

Zaterdag won ik een prachtige bos tulpen bij @bloemenvanthijs. En die staan nu te pronken bij een lieve, oude dame in Zeist West.


@slotstadnieuws maakte de foto.

h1

‘Geven wat ik krijg’

01/01/2012

Het is vandaag het begin van de week, van de maand, van een nieuw jaar: zo’n moment waarop je (al is het alleen maar voor jezelf) weer even formuleert wat je zou willen, waar je naar streeft.

Vorig jaar nam ik mij vijf dingen voor en daarvan heb ik er vier gerealiseerd.
De Fairtrade Businessloop is gelopen, zij het met knarsende tanden en een nieuw voornemen om voortaan mijn grote mond te houden tijdens de nieuwjaarsreceptie. Maar het meer bewegen zetten de man en ik wel voort in ons tweewekelijks bezoek aan de sportschool.
De reis naar Argentinië hebben we toch nog even uitgesteld. De tijden zijn ons iets te onzeker om zoveel geld en tijd te investeren in een vakantie. Maar het voornemen blijft op het lijstje staan.
Dit jaar aten we tomaten, peultjes en pastinaken uit eigen tuin. En pepertjes uit eigen vensterbank. Komend jaar concentreren we ons op aardappels en sperziebonen.
Het aantal nieuwe mensen dat ik heb leren kennen is groot. Via Twitter, het Broodfonds, opdrachtgevers. En bovendien kwamen oude bekenden ook opeens weer in beeld. Feest!
En last but not least: het lukt steeds beter om digitaal te werken. De hoeveelheid papier in het gemeentelijke postbakje is geminimaliseeerd. En het bevalt prima, dank u.

En dit jaar? Dit jaar hou ik het simpeler. Vanochtend kwam deze tweet voorbij:

Geven wat ik krijg.
Dat lijkt me een prima motto voor 2012.
Delen wat ik krijg. Aandacht, tijd, geld.
Dat betekent vrijwilligerswerk blijven doen. Meedenken en helpen waar het uitkomt. Blijven microfinancieren via Kiva.
De Voedselbank sponsoren.
En natuurlijk mijn best blijven doen in de gemeenteraad. En WongWorks nog meer vormen naar mijn ideaalbeeld.

Genoeg te doen maar dat geeft energie. En wat ik krijg, geef ik door.

h1

Be careful what you wish for…

07/11/2011

Regelmatig beloven de man van de doorzonwoning en ik elkaar dat we samen oud willen worden. En door te stoppen met roken maakt hij die kans een stukje groter. De lieverd.

Zaterdag kwam ik een oude bekende tegen. Ik ken hem nog niet zo heel lang maar hij is wel oud. Hij heeft een twinkel in zijn ogen en rijdt regelmatig zijn kleinkinderen rond in een bakfiets.

“Hoe gaat het met je?”
Hij kijkt vermoeid en zijn mimiek zegt “zo,zo”.
“Je ziet er moe uit.”
Hij knikt.
“En hoe is het met je vrouw?”
“Niet zo goed.” En hij maakt met zijn hand een gebaar van afglijden.
“Lichamelijk of geestelijk?”
“Allebei.” En zijn blik wordt verdrietig. En machteloos.

Wat moet je daarop zeggen?

Ik wil samen met jou oud worden – misschien moet ik voorzichtiger zijn met mijn wensen.

h1

De dag van de oudere …. nou en?

01/10/2011

Moederdag, vaderdag, verjaardag, de dag van de arbeid, de nacht van het brood: ik ben er niet zo van. Het idee dat iemand anders voor jou heeft bepaald dat je iets speciaals moet doen, cadeautjes kopen of een in ieder geval stil staan bij.

Toch snap ik het wel, al die dagen-van en weken-van: het is een goede manier om aandacht te vragen voor een specifiek probleem of onderwerp.
Maar mijn eerste reactie op de uitnodiging om mee te doen aan de Nationale Ouderen Dag is dan ook niet vol enthousiasme. Daar zou toch geen dag voor nodig moeten zijn, als je oud bent is het toch logisch dat je aandacht krijgt? Waarom dan wel speciaal op 30 september?

De kille werkelijkheid is natuurlijk dat ondanks al onze goede bedoelingen we druk, druk, druk zijn en niet zitten te wachten op nog een extra verplichting als thee drinken met een oude van dage.

Ik moet er niet aan denken straks het grootste deel van de dag alleen door te moeten brengen. Geen huisdieren om tegen te praten want die kan je niet meer verzorgen. Geen bezoek, geen praatjes op straat want je bent slecht ter been of het regent gewoon buiten. Wat moet je dan? TV kijken? Spelletjes doen op de computer? Nog een keer door de krant bladeren?

Daarom geef ik mij op voor de Nationale Ouderen Dag. Oudere inwoners van Zeist, vooral van verpleeghuizen, hebben een wens aangegeven. Die zijn op zich al hartverscheurend door de eenvoud: samen een bloemetje kopen, naar buiten, spelletjes doen, een massage of gezichtsverzorging. Allemaal samen te vatten in één woord: aandacht.

Ik geef me op om spelletjes te doen met een mevrouw in verpleeghuis Heerewegen. Bij aankomst staat een draaiorgel te spelen in de zon, een zangkoor stapt net op de fiets naar het volgende optreden, bewoners genieten op de stoep  van de buitenlucht, de aandacht, de muziek en de zon.
Binnen wordt ik enthousiast ontvangen en verwezen naar de tweede etage. Mijn spelletjesmevrouw is nog aan het rusten maar wordt opgehaald. Vindt ze het leuk dat ik er ben? Geen idee. Maar ze maakt me glimlachend in met ganzenbord. Ik vraag hoe lang ze hier al woont. “Ik weet het niet”, zegt ze. Maar na wat vragen weet ik dat ze in Odijk is geboren, dat ze naar Zeist is verhuisd en in Bilthoven op school ging. Tekenen vond ze het leukste op school, ze heeft gewerkt als schoonmaakster en ze heeft drie dochters. Het zijn allemaal éénwoordige antwoorden en vaak kijkt ze me verontschuldigend aan en zegt weer: “Ik weet het niet”.

Met dank aan Reyn Schuurman voor deze foto

Na het ganzenborden is er een stapel kaartjes met spreekwoorden en gezegden om af te maken. We lopen er drie tot vier keer doorheen en ik sorteer ze zo dat we alleen nog een stapel hebben van degene die ze weet.
Er is ook nog een stapel met de eerste regel van liedjes. Ik zing “Op de grote stille heide” en zij kijkt mij vriendelijk en afwachtend aan. Maar als ik vraag of zij de tweede regel nog weet, zingt ze zo het hele couplet. Ik pak een volgend kaartje en dank in gedachten mijn moeder (hoi mam!) dat wij zoveel oude liedjes in de auto zongen vroeger. De boer had maar ene schoen, Mijn eerste meisje van de zangvereniging, Twee reebruine ogen: ik ken in ieder geval de eerste regel(s) en de melodie.

Of de anderen in de recreatieruimte de muziek op prijs stelden weet ik niet. Maar ‘mijn’ mevrouw leek het naar haar zin te hebben en daar ging het om.
Als ik wegga, informeert ze bij de verzorging alvast naar het eten. Ze vindt alles lekker zegt ze.

Ik neem afscheid en zeg tegen haar dat ze best nog heel veel weet.

Mijn verstand zegt dat ik echt geen tijd heb om dit iedere week te doen. En dat zo één keer per jaar in september in ieder geval beter is dan niets.
Mijn hart draait echter om, wat ik gun ik iedereen dat extra beetje aandacht. Ondanks de fantastische en toegewijde inzet van het personeel.

Als iedereen die dit leest nou eens  een uurtje per jaar vrij maakt en tijd en aandacht geeft aan iemand die het nodig heeft. Zo maar. Omdat je het straks zo maar zelf kan zijn die zit te vereenzamen. En wie heeft dan het goede voorbeeld gegeven?

h1

Maar het was voor een goed doel

11/09/2011

Wat viel het tegen.
Het leek zo mooi: een goed doel, conditie verbeteren en dat samen met collega’s uit de gemeenteraad. De Fairtrade Businessloop was na maanden voorbereiding afgelopen donderdag 8 september dan eindelijk een feit.

Voorbereiding in de vorm van rondjes hardlopen in de buurt. Voorzichtig opgebouwd en uitgebreid en met de hoop het zelfs leuk te gaan vinden.
Het opbouwen gingen boven verwachting maar het hardlopen leuk vinden is nooit gelukt.

Wel leuk was dat we met twee teams vanuit de gemeenteraad meededen. Op papier met twee keer vijf deelnemers, in de praktijk werd dat twee keer vier.
Maar wel met een wethouder, een griffier en zes lopers van verschillende partijen – een mooie afspiegeling, al zeg ik het zelf.

Donderdagochtend stond in het teken van de buienradar, het begin van de middag ook nog. Het leek er op alsof het vanaf een uur of vier even droog zou zijn maar motregen kun je al niet zien op de radar.
Uiteindelijk viel het mee. Het parcours was wat ingekort om de echt modderige stukken bos te vermijden en tijdens het lopen zelf was het gelukkig praktisch droog.
Want het was afzien. Voor mij persoonlijk in ieder geval wel, het viel gewoon erg tegen. Of het aan het weer lag, aan de tijd van de dag of aan het wedstrijdelement: ik was niet vooruit te branden. Het was vier ronden worstelen. De poedelprijs zijn we toch ruimschoots misgelopen door de andere sterke lopers in het team.

Wat ik geleerd heb?

1. Ik vind hardlopen echt niet leuk.
2. Als het dan toch moet dan wel graag met de enthousiaste support zoals afgelopen donderdag.
3. Ik ga geen weddenschappen meer aan op nieuwjaarsborrels
4. Bewegen is wel goed, vanaf oktober wordt dat wel overdekt in de sportschool
5. Stretchen na het sporten heeft wel zin: ik deed het niet donderdag en heb daar nu nog plezier van ;-(

Voor wie het niet gelooft of het leuk vindt om anderen te zien bewegen: op Slotstadnieuws staat een filmpje en op de site van de Atletiek Unie staan heel veel foto’s.

En ja, ik ben de enige die wandelend op foto’s staat.