Posts Tagged ‘Volkskrant’

h1

Waardeloos!

04/07/2011

Aan mijn relatie met De Volkskrant heb ik al heel wat blogpostjes gewijd. Hier staan ze allemaal.
En ondanks het opzeggen van mijn abonnement volgt er nu weer een stukje.

Er zijn van die relaties met diepe frustraties: die leiden tot piekeren, analyseren, theoretiseren en een gevoel van onmacht geven. De Volkskrant heeft de twijfelachtige eer om hierop bijna net zo hoog te scoren als mijn ex-echtgenoot. Beiden hebben ze gemeen dat ze niet communiceren: je kan er tegen praten, naar schrijven en ze bellen maar ze geven geen antwoord. Of praten langs je heen.

Twee weken geleden was ik het zat om op mijn klacht over de soort advertenties op de iPad geen goede reactie te krijgen.
Ik heb mijn abonnement opgezegd, per brief. En ik schreef er hier over. Bovendien twitterde ik een linkje naar @volkskrant en naar @heleenvanlier want zij is verantwoordelijk voor social media bij de krant.

Wat leverde dat op?
@volkskrant reageerde helemaal niet.
@heleenvanlier antwoordde wel maar met een irrelevante opmerking, namelijk dat de krant op de website altijd op tijd bezorgd wordt, ha, ha. Die heeft mijn stukje waarschijnlijk met een half oog gelezen want de slechte bezorging was ruim een jaar geleden een issue. Intussen lees ik de krant digitaal.
Van de papieren krant ook geen sjoege, nog niet eens ontvangstbericht.

Afgelopen zaterdag kon ik de krant niet downloaden op de iPad. Als enige reden kon ik bedenken dat mijn abonnement over was en ik kocht bij het boodschappen doen een papieren versie, voor het cryptogram en het magazine.
Daarna zag ik op Twitter meer mensen vragen naar de zaterdagversie van de krant en in de middag stond ie er opeens wel. Geen bericht erbij, geen excuus of uitleg.

Voor mij is het duidelijk: de krant wil wel lezers maar geen klanten. Ingezonden brieven sturen mag nog net maar verder geen communicatie graag, dat is lastig.

Ik heb de Volkskrant inhoudelijk nog steeds hoog zitten. Maar je product kan nog zo goed zijn, zonder service en contact met de klanten ben je wat mij betreft waardeloos.

h1

Dag Volkskrant! (x3)

18/06/2011

Voor de derde keer in mijn leven heb ik mijn abonnement bij de Volkskrant opgezegd.

De eerste keer omdat mijn inkomen fors achteruit ging en alle abonnementen de deur uitgingen. Toen het financieel beter ging, kwam ook de Volkskrant weer terug.

De tweede keer was ik de slechte bezorging helemaal zat. En niet alleen de bezorging maar ook de beloofde nabezorgingen die niet kwamen, de eindeloze zoektocht op de site naar een emailadres of andere contactmogelijkheid dan de computer van de bezorging, de beloftes dat het beter zou gaan maar dus niet.
Met de komst van de iPad begon ik met digitaal lezen van de krant, eerste goedkoop via PressReader maar zodra het kon stapte ik netjes over op de VK-app.
Tot een paar maanden geleden er opeens verplichte advertenties verschenen, waar je op moet wachten voor je verder kan. Ik klaagde via een webformulier en kreeg het nietszeggende antwoord dat advertenties nodig zijn voor de exploitatie. Ja natuurlijk, daar gaat het ook niet om. Het gaat erom dat je een krant kan lezen in je eigen tempo en dat je niet verplicht naar een advertentie moet gaat zitten kijken voor je verder kan. Met je duur betaalde abonnement.
Dat schreef ik ze ook, maar daar is nooit meer een antwoord op gekomen.
Maar de irritante advertenties hielden op – niet aardig om niet te reageren maar het doel was bereikt.

Dacht ik. Ze zijn weer terug, de irritante secondendurende advertenties. Senseo: als ik ooit al van plan was geweest om zo’n ding te kopen, dan nu in ieder geval niet meer. Nooit niet.

Dus nu ligt de envelop met opzegbrief klaar om verstuurd te worden naar de Lezersservice. Voor de derde keer. En het doet nog steeds pijn.

“De krant is een meneer’ zeiden ze altijd, de Volkskrant is een serieuze krant. Dan wordt het hoog tijd dat ze hun lezers ook echt serieus gaan nemen. Succes, zeg ik.

Eerder maakte mij hier ook al druk over de Volkskrant: https://doorzonwoning.wordpress.com/tag/volkskrant/

h1

Praten tegen de Volkskrant – deel 2

30/03/2011

Toch een beetje een dilemma: je klaagt ergens over, je krijgt geen antwoord maar je aanleiding voor de klacht is verwijderd.

Het gebeurde mij bij de Volkskrant op de iPad waar ik opeens voor het downloaden of openen van de kranten verplicht naar een advertentie zat te kijken. Ik klaagde er over en kreeg een half antwoord.
Ik klaagde over het antwoord op mijn klacht en bij de ontvangstbevestiging beloofde men mij te streven naar een antwoord voor 29 maart.

Dat is ze niet gelukt.

Maar de hoogst irritante advertentie is verdwenen zag ik vanochtend.

Vandaar mijn dilemma. Ben ik blij met het resultaat? Of wil ik toch nog een antwoord van de Volkskrant en een soort van excuus dat ze zich vergist hebben en het nooit meer zullen doen?

h1

Kan je praten met een krant?

24/03/2011

De Volkskrant en ik, we hebben onderhand best wel een geschiedenis samen.
Thuis opgegroeid met Het Parool, inclusief Carmiggelt, Vader & Zoon en Appie Happie. Eenmaal op eigen benen, ergens begin jaren tachtig, werd het eerst de Gooi-en Eemlander vanwege het lokale nieuws. Al snel kochten we op zaterdag de Volkskrant erbij met naast de goede artikelen als bijkomend voordeel de cryptogrammen van Jan Meulendijks.
Het werd een abonnement op de VK en dat bleef ook zo. Met een korte onderbreking net na mijn scheiding toen ik alle luxe overboord zette om de tering naar de nering te zetten. De krant was wel een van de eerste zaken die weer terugkwam toen het weer kon.

En het abonnement verhuisde mee van Huizen naar Den Dolder. ’s Ochtends op de bank met versie koffie en de krant, jarenlang een prima start van de dag. Tot de bezorging steeds minder werd: te laat of soms helemaal niet. Het leidde tot een gefrustreerde communicatie met de bezorgklachtendienst: inspreken, wachten op een nabezorging die niet komt, weer inspreken, eens een email sturen, standaard antwoorden krijgen, een brief sturen, een weblogje schrijven, telefoon krijgen met excuses, abonnement omzetten naar internet en alleen weekend, weer regelmatig geen krant krijgen en toen maar helemaal opzeggen.

Toen kwam de iPad en kon ik via Newsreader de Volkskrant iedere dag downloaden en lezen. Voor het luttele bedrag van $9,99. Wel in een soort van veredelde PDF-reader. Maar toch.

Nou ben ik een beetje een rare: ik voelde me een beetje beschaamd dat de krant me zo weinig kostte. Tenslotte werken er veel uitstekende journalisten aan en die gun ik, net als mijzelf, een keurig salaris.
Toen de officiële iPad-app dan ook werd gelanceerd stond ik vooraan om het uit te proberen. Het beviel prima en opnieuw nam ik een abonnement.
Tevreden zit ik met mijn iPad op de bank en lees de krant. Tot een paar dagen terug.

Opeens verschijnt er eerst een reclame voordat ik de krant kan downloaden. En moet je zeker 5 seconden wachten voordat je verder kan. Een hoge irritatiefactor, dat kan ik je wel vertellen.
Dat een krant advertenties nodig heeft, dat snap ik. Dat er tussen de artikelen door speciale iPad-advertenties worden geschoven: ik kan er mee leven. Daar kan ik, net als in de gewone krant, gewoon in mijn eigen tempo doorheen bladeren. En dat kan dus niet met die rare startadvertentie! Gedwongen advertentie kijken, STOP daar mee, Volkskrant!
(Oh, en Moneyou – die app van jullie zal ik dus echt nooit downloaden.)

Nadat ik er eerst hardop thuis over had gezeurd en daarna ook op Twitter besloot ik het de Volkskrant maar direct zelf mee te delen.

Nou, dat is nog wel even zoeken. Op de iPad staat in de informatie dat je via je account op- en aanmerkingen kan maken. Dat is in ieder geval niet op de iPad zelf, althans ik kan het niet vinden.
Dan maar naar de site. Veertig klikken later leg ik me neer bij het feit dat je alleen via een webformulier kan reageren. In een te klein tekstvak zodat je steeds heen en weer moet scrollen om te zien of het allemaal nog klopt wat je schrijft.

En je moet behalve je naam en emailadres ook verplicht je straat, nummer, postcode, woonplaats en telefoonnummer invullen. WAAROM Volkskrant? Wat voegt dat toe? Behalve meer werk voor mij en zinloze, niet ter zake doende informatie voor jullie? Want het formulier mag niet eens gebruikt worden voor bezorgklachten.

Dus naast de klacht over de letterlijk onvermijdbare advertentie stelde ik ook de vraag naar de verplichte info.

Het goede nieuws: je krijgt keurig een ontvangstbevestiging en ze antwoorden binnen de gegeven termijn.
Het slechte nieuws: je krijgt geen antwoord op je vraag.

Nog slechter nieuws: je kan niet antwoorden op dit mailtje want het komt van noreply@volkskrant.nl.

Nog maar een keer naar de website dus en opnieuw mijn vragen gesteld. Speciaal ingelogd maar toch weer adresgevens moeten invullen. Het kan dus nog erger: je registreren maar toch doen ze alsof ze je niet kennen.
Met stoom uit mijn oren druk ik op Verzend. Het zal mij benieuwen.

De Volkskrant: een prima krant maar soms vraag ik mij echt af wat ze van hun lezers vinden. Lastig?  Vervelend? Noodzakelijk kwaad?

h1

Volkskrant – persoonlijk?

20/01/2010

De Volkskrant en ik hadden de afgelopen maanden een wat los-vaste relatie. Na jaren abonnement verslechterde de bezorging zodanig dat ik de menukeuze van de bezorgklachtenlijn bijna uit mijn hoofd kende.

Niet dat dat veel uitmaakte want reactie en verbetering kwam er niet. We bouwden langzaam af naar een weekendabonnement en een volledige stopzetting. Onder het motto ‘als je ze niets vertelt, kunnen ze er ook niets aan doen’ schreef ik nog één keer een brief om uit te leggen waarom we de krant wel wilden maar niet meer wilden.

De reactie was verbijsterend snel: dezelfde dag sprak ik drie verschillende medewerkers van de afdeling distributie. Dta het zo jammer was, dat ze er meteen iets aan gingen doen, of we toch niet nog gratis op proef wilden blijven proberen of het echt beter ging. En ook daarna werd regelmatig telefonisch geinformeerd of alles goed ging.

En het ging ook beter. Gaat ook beter moet ik zeggen. Los van de sneeuw en de feestdagen: de krant is er weer  op tijd en we kunnen hem lezen voor we naar het werk gaan
Toen er laatst dan ook gevraagd werd of weer een echt betaald abonnement wilden, heb ik ja gezegd. Helemaal warm van alle belangstelling en persoonlijke aandacht.

Vandaag kreeg ik een brief van de Persgroep. Dat de bezorging te wensen had overgelaten, dat het nu verbeterd is en bedankt voor het geduld.

Ben ik nou een pietlut of mag ik me echt verbazen over het feit dat de brief gericht is aan de heer, mevrouw I. Wong en ondertekend met Bezorgservice de Persgroep Distributie bv? We hadden net zo’n leuke band gekregen….

h1

“Met de Volkskrant”

09/12/2009

Gisteren schreef ik mijn open brief aan de Volkskrant en zette deze op dit blog. Daarna leek het mij fair om het ook direct aan hen toe te sturen. Rondzoekend op de website leek het meest logische adres dat van de ingezonden brieven en de email was snel verzonden.

Een paar uur later ging de telefoon: een meneer van de Volkskrant. Heel vriendelijk, vol verontschuldigingen en we hadden een prettig gesprek over gereorganiseerde klachtenafhandeling, bezorgtijden en verbeterslagen.
Ze zouden contact opnemen met de distributeur in Den Dolder en natuurlijk respecteerden ze het opzeggen van mijn abonnement maar mochten we het toch weer willen proberen dan kon hij dat eventueel voor een aantal weken gratis aanbieden.
Ik bedankte hem hartelijk voor het bellen en de terugkoppeling en beloofde dat we het zouden aankijken.

Weer een uur later, weer de telefoon. Dit keer een mevrouw van de Volkskrant, ook weer met excuses en dat ze contact hebben gehad met Den Dolder. De wijk van de bezorger is te groot maar zal vanaf volgende week gesplitst worden en zal de krant er op tijd zijn. Er waren al meer klachten geweest namelijk. Ik bedank haar voor de feedback en zij mij voor mijn tijd en begrip.

Vanmiddag ging opnieuw de telefoon. Weer een andere mevrouw die zich keurig heef ingelezen en -geleefd en opnieuw uitlegt dat de bezorging beter gaat worden. Ze herhaalt ook nog eens het aanbod om als het abonnnement in januari afloopt het gratis nog een paar weken te proberen.

Ik krijg een brainwave en vraag als het dan toch allemaal veel beter wordt of we dan niet nu al gratis de proef op de som mogen nemen. Aan de andere kant van de lijn onstaat er hoorbaar verwarring. Het wordt ingewikkeld: ik heb nu een betaald abonnement voor de zaterdag en hoe moet dat dan met een gratis totaalabonnement? Ze aarzelt, denkt hardop over systemen en hakt heel dapper de knoop door. Dat het goed is en dan zorgt ze er wel voor dat ik het teveel betaalde geld voor de zaterdag terug krijg.
Maar dat hoef ik helemaal niet: ik wil graag een krant, ik wil erg graag voor betalen (voor wat, hoort wat tenslotte) leg ik uit. Ik bedank haar, zij bedankt mij.

Volgens mij heeft ze daarna nog een tijdje geworsteld om mij en mijn rare wensen  in het systeem te persen.
We zullen vanaf maandag zien of het gelukt is.

Ik verheug me in ieder geval op koffie met een krant ’s ochtends.

h1

Open brief aan de Volkskrant

07/12/2009

Beste Volkskrant,

Jarenlang ben ik al abonnee maar op 24 januari 2010 is dat afgelopen. We delen een lang verleden samen. Opgegroeid met Het Parool thuis en na het samenwonend op eigen benen gaan staan met de Gooi- en Eemlander werd het gauw een gewoonte om op zaterdag de Volkskrant te kopen als aanvulling en niet lang daarna stapten we over op een abonnement.

Meer artikelen, meer diepgang en een goed cryptogram.

Vlak na mijn scheiding schrapte ik alle extra’s uit het budget en moest ik het een tijdje zonder krant doen. Maar het was een van de zaken die het eerste weer terug kwam toen het financieel allemaal mee bleek te vallen.

Met als link het cryptogram klikt het zelfs op een dating site en lezen we al jaren iedere ochtend samen de krant en vullen op zaterdag samen de vakjes in.

Dan begint de bezorgingsellende: regelmatig is er nog geen krant bezorgd als we even voor achten de deur uitgaan. En een ochtendkrant  ’s avonds lezen is echt mosterd na de maaltijd. Ik bel iedere keurig weer het geautomatiseerde systeem maar dat levert niet veel op. Ik zoek naar een adres op de site zodat ik een email kan sturen maar er zijn alleen telefoonnummers. Met keuzemenu’s en geautomatiseerde afhandeling.

Na weken geven we het op en besluiten ons maar neer te leggen bij het gegeven van de bezorging en over te stappen op een digitaal abonnement en een echte krant op zaterdag. Op zaterdag slapen we tenslotte toch uit dus dan luistert de bezorgingstijd minder nauw.

Ik bel met de servicelijn en worstel me door een menu met cijfers heen, kom af en toe in het niets terecht, bel weer opnieuw en via een ander cijfer krijg ik een aardige man aan de lijn. Ik geef door dat ik mijn abonnement wil omzetten en lucht meteen mijn hart over het feit dat op bezorgklachten helemaal niet gereageerd wordt, ook niet als je een paar keer achter elkaar belt. “Ja, dat zijn wij niet, dat is de bezorging. Maar als u echt iemand wilt spreken moet u gewoon uw postcode niet goed inspreken. Dan kunnen ze het niet verwerken en wordt u doorverbonden naar een medewerker.”

Ik ben er stil van, wat een uitgekiende service….

Maar mijn abonnement wordt omgezet. De krant online lezen bevalt niet echt maar gelukkig hebben we de krant op zaterdag nog. Meestal tenminste want de bezorging hapert nog steeds. En ik toets en spreek nog steeds braaf mijn klachten in.

Den krijg ik een bericht of ik mee wil doen aan een onderzoek omdat ik mijn abonnement heb opgezegd. Nou dat wil ik wel: misschien kan ik nu mijn boodschap wel over het voetlicht krijgen. Ik ben nu eenmaal optimistisch en wellicht soms wat naïef van aard.

Het is bij de Volkskrant nog niet echt doorgedrongen dat het omzetten van een abonnement wat anders is dan echt opzeggen, want ik krijg een hele reeks vragen waarom ik opgezegd heb en wanneer ik dat eventueel weer zou willen herzien. Maar aan het eind is er ruimte voor opmerkingen en daar maak ik gretig gebruik van. Ik vertel het hele verhaal over hoe ik eigenlijk heel graag iedere dag zou willen beginnen met mijn vertrouwde papieren krant maar dat dit niet wil lukken door een slechte bezorging. Op mijn weblog heb ik mijn hart ook al gelucht dus die link komt er bij.

Nu zal ik toch wel iets horen denk ik dan, al is het maar een bedankje voor de feedback en de moeite.

Maar nee hoor, niets.

Twee weken geleden op zaterdag vertrekken we om kwart over negen voor een weekendje weg en we verheugen ons op de krant voor onderweg. Niet dus, weer geen krant.

Dat was de druppel.

Ik bel weer op en zeg mijn abonnement nu helemaal op. Nog steeds met pijn in het hart en tegen mijn zin. De servicemedewerker vraagt naar de reden van opzegging. Ik lucht mijn hart. Hij zegt “O. Dan loopt uw abonnement per 24 januari af.”

Vandaag hoor ik dat het lezersbestand van de Volkskrant achteruit gaat en er flink gesneden gaat worden in de redactie.

Ik wil graag een krant, de Volkskrant, en wil er ook nog graag voor betalen.

De Volkskrant wil lezers en inkomsten.

Wie snapt het nog?

Ik niet.