Posts Tagged ‘vakantie’

h1

Van zomer via winter naar herfst

26/09/2010

Gisteren zijn we weer teruggekomen van een korte vakantie in Italie: via Karthaus in Sud Tirol naar Piemonte en weer terug. We hebben heerlijk weer gehad – zo rond de 25 graden, af en toe bewolkt maar veel zon. Bij toeval kwamen we terecht in La Morra en vonden onderdak in Il Gelso – een zogenaamde agriturismo met een stuk of vijf kamers/appartementen. En een fantastisch uitzicht, onder andere op Barolo.

Uitzicht op Barolo vanuit Il Gelso

Vanaf dit terras. Waar we  eensgezind onder andere de Millennium-trilogie lazen.

En waar ze zelf wijn maken en verkopen. Waarvan 24 flessen nu in onze kelder liggen.

Degustazione

We boekten eerst drie nachten en toen nog drie erbij. Daarna was het tijd om weer naar huis te gaan.
Zaterdag reden we in de stromende regen richting de Reschenpas. Voor ons reed een auto met een raar wit dak. Wit dak? Het zou toch niet? Het zou toch wel: sneeuw. Een halfuurtje later zaten we er midden in.

sneeuw in september

En nu zijn we weer thuis. Er ligt een tapijt van eikels in de achtertuin. De laatste druiven zijn geoogst en staan ‘as we speak’ in te koken tot overheerlijke gelei.

Van de zomer via de winter naar de herfst – in iets meer dan twaalf uur. Brr.

h1

Twitter vanuit de raad

01/07/2010

Maandag Debat over het gebied rondom station Driebergen Zeist en de inspraak (Ronde Rafel) over de ontwikkeling Krakelingweg.
Dinsdag besluitvorming in de raadsvergadering.
Woensdag afsluiting van het politieke seizoen met een rondwandeling door Den Dolder en BBQ bij DOSC.

En dan voor het eerst van mijn leven met reces. Vakantie heb ik vaak genoeg gehad, verlof ook, maar reces nog nooit.

Maar vanavond mogen we toch weer aan de bak: de raadsvergadering van dinsdag had al een overvolle agenda met onder ander het Bestemmingsplan voor De Clomp. Een project dat al jaren loopt, waar verschillende hobbels in zijn genomen en waar nu een strakke deadline op zit qua besluitvorming om de nodige subsidies veilig te kunnen stellen. Voor eind december moet daarvoor begonnen zijn met de bouw van dit vernieuwde (winkel)centrum van de wijk. Rekening houdend met de verschillende inzage- en beroepstermijnen moet het gewijzigde bestemmingsplan voor de zomer goedgekeurd zijn door de raad.
Nu is iedereen blij met de plannen: de betrokken partijen uit de buurt zijn verenigd in de Planbegeleidingsgroep en zijn tevreden met een paar kanttekeningen.
Toch was het nog een lange discussie dinsdagavond met zelfs een aantal schorsingen. Dat komt omdat de projectontwikkelaar Rialto en het kerkelijk centrum nog niet tot een overeenkomst zijn gekomen. Het kerkelijk centrum is nu eigenaar van 1600 m2 in het huidige complex. Ze willen graag meedoen in de vernieuwing en zelfs teruggaan naar 1000 m2. Maar de onderhandelingen over de prijs zijn gestagneerd ondanks pogingen van de wethouder om ze uit de impasse te laten komen. De kerk wil een redelijke prijs, Rialto wil graag de m2 – daar moet uit te komen zijn zou je zeggen. Helpt een week uitstel zoals voorgesteld door een aantal partijen? Dat is maar de vraag – waarom zou die ene week het verschil maken?
Uiteindelijk gaat de raad akkoord met het bestemmingsplan met een beperking op de ontwikkelingsmogelijkheid van het kerkelijk deel.
En iedereen spreekt de hoop uit dat de partijen snel gaan schakelen. De vertegenwoordiger van het kerkelijk centrum op de tribune is teleurgesteld en schudt zijn hoofd…

Ondertussen is het elf uur geworden en er wordt na enige discussie besloten de vergadering door te schuiven naar donderdag. Onderwerpen als het stationsgebied Driebergen Zeist en de Voorjaarsnota hebben ook recht op een goede, nette behandeling tenslotte.

Meer dan Inspraak- en Debatavonden leent de raadsvergadering zich voor wat realtime twitterverslag. Dat heb ik dinsdag dan ook voor het eerst gedaan en dat leverde een paar leuke reacties op . Vanavond dus in de herkansing maar nu keurig met de #raadzeist bij ieder bericht. Ben benieuwd…

Twitter raadsvergadering 29 uni 2010

h1

Het mooiste uit Hongarije

18/04/2010

De afgelopen week stond in het teken van Boedapest – een weekendje rondlopen, genieten, boeken lezen, lekker eten en drinken. Vanaf maandag hard werken voor onze Europese partnerconferentie met dozen sjouwen, tafels klaarzetten, oude en nieuwe bekenden verwelkomen, bijpraten, opjagen, koffie met lekker, lunch met lekkers, diner met lekkers, prachtig uitzicht op de Donau en af en toe gesprekken met het D66-thuisfront. En donderdag net op tijd terug voor Schiphol werd gesloten vanwege de IJslandse aswolk.

Wat was nou het mooiste in Boedapest?

Deze brug was prachtig, we liepen er over van Pest naar Buda. Veel staal, mooi uitzicht.

brug over Donau

Ik ben dol op het bezoeken van kitscherige souvenirwinkels. Deze matruschka-poppetjes waren er in de oude stijl maar ook met oude heiligen en nieuwe helden. Ja, ik heb spijt dat ik de versie met Che Guevara niet heb gekocht….

De Hongaarse taal is letterlijk en figuurlijk zo apart dat we blij waren met het vele Engels in de stad. Hoewel ze wel een tekort aan e’s lijken te hebben. Het was trouwens weer ouderwets vakantie met het continue omrekenen van forinten naar euro’s en vice versa.

gebrek aan e's

Het trammetje was nostalgisch mooi.

tram Boedapest

Het reed ook onder de grond als metro, met fantastische stationnetjes. Mooi betegeld en betimmerd, veel personeel, heel kleinschalig maar vlekkeloos opererend.

metro in Boedapest

Happy hour: gelukkig was dat heel exclusief 🙂

Hongaars enthousiasme

In het park zagen we naast het borstbeeld van Winston Churchill ook deze wereldheld.
Inderdaad – het is Ronald Reagan. Ik vond het verrassend.


In het park was er een tennisbaan. In ieder geval kan je niet in het net slaan. Wel in het hek.

hongaars tennisveld

Boedapest heeft een weelde aan prachtige gebouwen. Kerken en paleizen, zowel in oude als in meer communistische stijl.

Buda kerk

Maar het allermooiste in Boedapest?
De iPad die ik via een collega uit de US kreeg geleverd….

iPad

Wat een mooi speelgoed! En de foto’s van Boedapest komen er nog mooier op uit…..

h1

Schiermonnikoog – geconcentreerde ontspanning

28/11/2009

Het strand van Schiermonnikoog, eind november. De zon schijnt tussen de wolken door, het fijnste zand stuift op weg naar de zee. Het is een uur of vier, het licht wordt minder, de schaduwen langer.
De wind in de rug, genieten van het brede strand, de verre zee, de schorren en kreken tussen ons en de duinen.

De hond sprint vooruit, op zoek naar stokken of lege flesjes. Weer mis, de teleurstelling is kort, ze is alweer op weg naar de volgende schaduw.

Zo makkelijk en mooi is het leven. Op Schiermonnikoog. Waar je na twee dagen uitwaaien en lange wandelingen weer uitgerust van thuis komt.

Avond op Schiermonnikoog

h1

Traditie

04/10/2009

Ik heb niets met religie. Ik heb er niets op tegen ook, zolang ik mijn eigen keuzes kan blijven maken.

Ik ben wel dol op tradities en verhalen, anekdotes en zinloze weetjes.
Zoals het verhaal achter deze foto:

IMG_0483Dezelfde tekst zag ik op bijna iedere deur in Karthaus en ook in de verdere regio.
Met schookrijt staat er ’20 C+M+B 09′ op de deuren – hoog en droog.
Hoe hoog en droog blijkt wel uit het feit dat het in september nog zo goed te lezen is terwijl het er 6 januari is opgeschreven.
Dan is het namelijk Driekoningen en gaan, zo is mij verteld, drie mannen het dorp rond – verkleed als de drie koningen Caspar, Melchior en Balthasar. Tegen een kleine vergoeding (als ik mij goed herinner was dat in drank) zegenen zij het huis en de bewoners en beschermen hen zo tegen ziekte en tegenspoed.
Het bewijs van de goede zegen van de drie koningen wordt met krijt op de deur gezet zodat voorspoed en geluk, tegenspoed en narigheid weten waar ze wel en niet moeten zijn.

Voor mij als buitenstaander is het een interessante traditie. Voor de meeste bewoners van Karthaus zal het meer zijn dan dat. Religie speelt er duidelijk een belangrijke rol en wordt heel serieus genomen.

Soms ben ik een beetje jaloers op zulke hechte gemeenschappen met tradities, gewoontes, onderlinge zorg en interesse. Aan de andere kant ben ik bang dat het voor mij te benauwend zou zijn – te veel sociale zorg kan omslaan in sociale druk.

Toch ben ik ook ieder jaar weer onder de indruk van het kleine, plaatselijke kerkhofje. Prachtig onderhouden en verzorgd, met bij ieder graf verse bloemen en hier en daar brandende kaarsjes. Leve de onderlinge zorg….IMG_0498

h1

Karthaus – vertrouwd en verrassend

30/09/2009

IMG_0484Ieder jaar begint onze vakantie in Karthaus. Of liever gezegd: ieder jaar begint mijn vakantie in Karthaus terwijl de baas daar aan het werk is. De jaarlijks zomerschool voor IJs en klimaat heeft computers en een netwerk nodig. Dat betekent alles installeren, aan de gang schoppen (in IT-jargon) en ervoor zorgen dat de verschillende projecten en software met elkaar samenwerken.

Mijn taak houdt op na het uitpakken en aansluiten van de mooie iMacs. Dan is het tijd om te genieten van de prachtige alpenweide die in het dorp al begint (no way dat het gras ergens anders nog groener kan zijn), het mooie weer dat we altijd bestellen en de echte Tiroler huizen met veel, heel veel hout en bijna nog meer geraniums. Het is hier dan officieel Italie maar het is Sud Tirol, ze spreken er Duits en de dame van de receptie draagt een dirndljurk.

Het was even terugrekenen maar dit moet nu de vijfde keer zijn dat ik hier mee naar toe mag. En het verveelt nog steeds niet: ieder jaar genieten we van de bekende mooie dingen en ieder jaar ontdek ik nog iets nieuws. Wat op zich wel knap is in zo’n klein dorp.

Maar Karthaus is speciaal. De naam komt van de Kartuizer monniken die hier lang geleden een klooster stichtten. Op verzoek van een plaatstelijke koning die aan het eind van zijn leven nog wat bonuspunten wilde scoren ter compensatie van een verder nogal wat liederlijk leven. De naam Kartuizer komt van Chartreuse en het is een contemplatieve orde, in feite een gemeenschap van kluizenaars. Mediteren en bidden, niet praten en alleen op zondag wat onderling contact.

Het klooster en de boeren in de omgeving stonden niet echt op goede voet. De burgers werden geacht de monniken te voeden en kregen daar alleen gebed voor terug. Toen een latere koning het klooster ophief namen de ‘buurtbewoners’ graag de nederzetting over en verbouwden de cellen tot huizen. Later is er nog een grote brand geweest waar veel door is verwoest.

Nu zijn er nog een paar gangen over, inclusief de deuren  van de voormalige cellen en de luikjes waardoor het eten naar binnen werd geschoven. IMG_0482

Het is prachtig prachtig bijgehouden. Zoals trouwens alle huizen en gebouwen in Karthaus prachtig onderhouden zijn. Fris geverfd, overal bakken geraniums, geen rommel, geen graffiti – er spreekt zorg en trots uit.

Mijn ontdekking van dit jaar: in het deel van de buitenmuur dat er nog staat is in een hoek een klein kapelletje te vinden.  Een gewone houten deur met een mooi bordje ernaast.

IMG_0485

Eenmaal binnen zie je een prachtige muurschildering en een volgende deur. Misschien niet echt duidelijk maar deze opening is ongeveer een 75 cm hoog, je moet letterlijk en figuurlijk op de knieen om er door te kunnen.

IMG_0486Rechts staat een kerkbankje, links ligt een praktisch levensgroot beeld van Jezus – als in het Heilig Graf.
Maar het mooiste zijn toch de benen, handen en armen die aan de muur hangen. Van hout, dat dan weer wel.

IMG_0489En het ontroerendste: het vers geplukte bloemetje op de borst van onze lieve heer.

IMG_0491Mooi.