Posts Tagged ‘vakantie’

h1

Tik, tok – een bonus van 27 uur

14/11/2011

Tijd is relatief.
Vijf minuten gratis winkelen duurt veel korter dan vijf minuten wachten met een volle blaas in de rij voor de toiletten.

Tijd is kunstmatig. Ergens moet een grens liggen tussen de ene dag en de andere. Vijf voor twaalf ’s nachts is is nog vandaag, zes minuten later is het morgen.

Tijd is gerelateerd aan licht. De zon komt op in de ochtend en als het donker wordt is het avond. Dat is overal op de wereld anders en daarom zijn er tijdzones. Ik sta op als het licht is en loop daarmee momenteel drie uur voor op Nederland.

Tijd is economisch. We zetten jaarlijks de klok voor- en achteruit om onszelf en de elektriciteitsmeter voor de gek te houden.

En dat heeft consequenties.
“Het is in Nederland vroeger, maar wij lopen toch voor hier?”
“In het voorjaar gaat de klok naar voren want dan is het eerder licht of juist later?”
“We vliegen om 1.45, is dat dinsdag of woensdag?”

Het goede antwoord op de laatste vraag is woensdag. Maar in mijn hoofd zat dinsdag. Omdat ik zo bang was om op de verkeerde dag midden in de nacht op een vliegveld te staan.

En nu hebben we onverwacht een dag extra vakantie. Plus die drie uur.

h1

Zon, zwart, wit, grijs

12/11/2011

We zijn even niet in de doorzonwoning. We logeren in een land met veel zon in een prachtige woning met goed gezelschap. De temperaturen zijn heerlijk, zo tussen de 25 en 30 graden, de kost en inwoning zijn geweldig geregeld en de bedragen delen we door 5.
Verder leidt ieder autoritje ons door een catalogus van flatgebouwen: allemaal anders, de één nog hoger dan de ander. En er wordt hard gewerkt aan uitbreiding van het assortiment. De benzineprijs is een lachertje, zo’n 50 cent de liter. En dat is inclusief bediening aan de pomp en een schone autoruit.

Ze hebben hier mussen maar ook een soort oversized kuifmezen en een kruising tussen eksters en kauwen met slimme kraaloogjes en gele oogtekening. De werkweek eindigt op donderdag als je geluk hebt en als je pech hebt op vrijdagmiddag. De werkweek begint op zondag en als je pech hebt op zaterdagochtend.

Met andere woorden: we zijn in Dubai.

De leukste plek om een ander land te leren kennen is de supermarkt. Daar vind je de specialiteiten, de producten die lokaal heel gewoon zijn maar voor ons bijzonder. Zo vergapen wij ons in Italie altijd aan de honderdduizend soorten pasta.
Hier in Dubai is een bezoek aan de supermarkt net zo interessant, het is een afspiegeling van het lokale dagelijks leven. Er lopen Europeanen, Indiërs, Pakistani en Aziaten. De koopwaar komt uit minstens zo veel landen: verse groene kruiden uit Nederland, mango’s uit Australië en Kenia, drie verschillende soorten aardbeien, vis uit Azie, jam uit Engeland. Ja, zelfs ontbijtkoek ligt er in de schappen.

Het is zoeken naar lokale producten. Er groeit hier weinig, alles komt van buiten. Schappen vol import.
En dat geldt ook voor de mensen. Waarschijnlijk zijn de enige echte Dubainezen die we hebben gezien de douaniers op het vliegveld. Verder zijn het vooral buitenlanders die hier hun geld komen verdienen. Als expat in een goede baan en als je minder geluk hebt werk je voor een schijntje in de bouw, onderhoud je tuinen of ben je een inwonende huishoudster.
Of je bent een inwoner uit de wijde regio, op vakantie in Dubai in één van de vele luxe hotels. Dan draag je als man de witte jurk en hoofddoek of als vrouw de zwarte versie met gezichtsbedekkende sluier. Kinderen in stralend witte jurkjes of bloesjes en soms met een aziatische nanny op de achtergrond voor als ze lastig zijn.

In het winkelcentrum (house rule: no kissing or open display of affection) zie ik een jonge man en vrouw, beiden traditioneel in het lange gewaad, zij met sluier. Maar wel hand in hand.
Verderop sjouwt een vader, in het lang en met hoofddoek, met zijn dochter op de arm.
Daar passeert een kleine dame met snelle pas. In het zwart, met sluier. En met glimmende pailletjes en strass-steentjes langs de naden.

Het is nooit zo zwart-wit als onze vooroordelen.
Ook niet hier in Dubai.

 

h1

Zoveel te doen, zo weinig tijd

10/10/2011

Het schrijven schiet er een beetje in deze dagen. Het is druk: met werk en met de politiek. Veel bijeenkomsten, overleggen, deadlines en bezigheden. Daarom een hogedrukpanversie van de afgelopen week.

De gemeenteraad heeft eindelijk besloten over de spoorwegovergang in Den Dolder. Mijn vertrouwen in het gezond verstand en de politiek is weer gestegen. En dat van een hoop buurtgenoten ook.

We zijn volop bezig met de gemeentelijke begroting en de voorgestelde bezuinigingen. Veel bemoeienis van betrokken inwoners en organisaties en ook dat is goed voor het vertrouwen in datzelfde gezonde verstand en politiek.

Er ligt een mooi plan over hoe Zeist denkt en doet over duurzaamheid. Ook dat gaan we behandelen en moet voorbereid worden.

Qua werk is het Broodfonds nu echt in de maak: het deeg staat te rijzen, de oven komt al op temperatuur. Maar er is nog wel een kneedronde nodig voor er gebakken kan worden….

Het jongste kind is feestelijk 23 geworden. Met mijn auto reden ze naar Soldaat van Oranje. En daardoor mocht ik vrijdag fietsend naar mijn afspraak vlakbij Slot Zeist. Heen regende ik helemaal nat. Terug regende ik nog natter, want het bleek inderdaad nog erger te kunnen.
Maar mijn schoenen zijn echt waterdicht, ik kreeg zo maar voorrang van automobilisten en twee jongens die aan het blad- en daarmee ook aan het waterblazen waren stopten keurig tot ik langs was.

We hebben met de Argentijnse overbuurvrouw plannen gemaakt voor onze vakantie in Argentinië in december/januari. Foto’s gekeken, routes overwogen, ervaringen uitgewisseld: het wordt tijd om te boeken.

En de pepertjes aan de peperplant hebben een einde gemaakt aan alle speculatie over of ze nu groen of rood zijn: ze worden met de dag roder.


h1

Van 0 naar 2850 meter

29/09/2011

Om en nabij dan. Van Den Dolder naar de Hochjoch in Süd Tirol.
Het begin van mijn vakantie maar nog werk voor de man des huizes. Vanaf Karthaus verder het Schnalstal in, omhoog naar de skihut Schöne Aussicht/Bellavista en de gletsjer. Daar plaatst de universiteit Utrecht een automatisch weerstation (AWS) en ik mag mee.

Ik krijg zelfs een taak: het maken van een gat van 15 meter diep in het ijs met een stoomboor. Dat geeft me een nuttig gevoel hoewel de opmerking van één van de mannen “dan kunnen wij ons bezig houden met de belangrijke dingen” dat ietwat teniet doet.

De stoomboor blijkt het werk voornamelijk zelf te doen: de staaf waar stoom uitkomt trekt de vijftien meter lange slang bijna vanzelf naar beneden. Maar ik hou streng toezicht en mijn handen blijven lekker warm.

Intussen sleutelen de mannen het weerstation in elkaar. Meetinstrumenten bovenop en alles keurig met snoertjes naar de kast met dataloggers. Alles met tiewraps vastgezet. Veel tiewraps.


Een paar honderd meter verderop staat de skihut Schöne Aussicht en daar gaat het werk verder. Een antenne aan de buitenkant en via kelders, nissen, spouwen en gaten loopt de kabel die de data doorgeeft uiteindelijk naar de computer en monitor.

Het AWS staat hier. En de gegevens zijn (meestal) op deze webpagina te zien. Soms is er even geen stroom.
En vrees niet: er komt nog een versie voor ‘Dummies’ met uitleg en plaatjes.

h1

Gletsjer en tango

14/09/2011

Het gesprek aan tafel schakelt van Engels naar Nederlands en weer terug. Het gaat over hoe het vorig jaar was en het jaar daarvoor. Over wie er wel komt en wie niet.

Het gaat over hellingen, ijs, gletsjers en Bella Vista. Over internet in een smal dal dat afhankelijk is van die ene kabel naar de rest van de wereld.
Over lecture notes, aio’s, onderzoeken en geldstromen. Over reorganisaties van het onderwijs, de universiteit, de bètafaculteit en het instituut in het bijzonder. Over hoe het gaat in Utrecht, Cambridge, Stockholm.

Over kinderen, middelbare scholen in Nederland en Zweden.
Over de tango uit Argentinië – de een is gepassioneerd danser, de ander even gepassioneerd muzikant.

Het gaat over de pannacotta en de gelijkenis met gletsjers: ze lijken solide en bewegen toch alle kanten op. Over theoretische modellen en de mogelijkheid van vierkante gletsjers en hoeken.

En dat gaat allemaal over waarom ik het ieder jaar zo leuk vind om hier naartoe te komen – de internationale summerschool IJs en Klimaat in Karthaus, Italië.

h1

Toe aan vakantie

29/07/2011

September is onze vakantiemaand, al jaren. Dan combineren we werk en plezier in Sud Tirol en het noorden van Italië. Technisch gesproken zit er dan ook net als bij iedereen een jaar tussen de ene vakantie en de andere maar het voelt langer.
Overal om mij heen hoor je vakantieverhalen: zij die gaan, zij die weg zijn en zij die het al weer achter de rug hebben. Vakantiefoto’s, strandverhalen en van die niet-gemeende verzuchtingen hoe zwaar het wel niet is om aan de rand van het zwembad aan de rosé te zitten.

Rationeel doet het me niets: onze vakantie komt nog, wat in het vat zit verzuurt niet, wij hebben nog iets om naar uit te kijken.
Maar psychologisch wordt het zwaarder: regen, kou, grijs en nat in combinatie met werk en een virtuele klussenlijst trekt een zwaarder wordende wissel op het energieniveau.

En natuurlijk zijn er zat mensen die niet eens een vakantie hebben om naar uit te kijken. En de kinderen in Afrika hebben ook honger.
Maar ik zie de blauwe luchten, witte stranden, prachtige bergen met groene bossen. En de zon.

Volgens de folklore zijn het nu de hondsdagen en blijft het wekenlang hetzelfde weer. ‘Is het droog op Sint Margriet dan regent het zes weken niet’. Of iets dergelijks.
Intussen vallen de hazelnoten al uit de bomen en denken de bramen dat het augustus is.

En ik open hoopvol iedere ochtend de gordijnen en hoop op zon. En denk aan vakantie.

h1

Onverwacht vakantie

06/06/2011


Als zzp-er bepaal je zelf wanneer je wel en niet werkt, dat is één van de grote charmes.
Van te voren zei ik nog smalend iets over ambtenaren en lange Hemelvaartsweekenden. Maar uiteindelijk bleek het wel heel aantrekkelijk en kinderlijk eenvoudig om er in mee te gaan.
Beetje in de tuin zitten, onkruidje trekken, boodschappen doen, vroeg naar bed en iedere keer opnieuw nadenken of het nu zaterdag of zondag is.

Soms maakte ik me even druk. Over de brief van de gemeente over het heikele punt Drieluik Den Dolder. Of over de onzalige plannen in Den Haag om het PGB grotendeels af te schaffen. Of werd de verleiding groot om me te bemoeien met het Twitter-gekibbel van collega-raadsleden over het al dan niet open mogen, moeten, willen zijn van geen enkele, een enkele of welke winkel maar wil op zondag.

Ik deed het lekker allemaal niet. Adem in, adem uit, niet druk maken, genieten van het mooie weer en zelfs van de regen op zondag.

Het drukst maakten we ons over de eksters die ons kippenhok zien als doorlopend buffet met kippenvoer en verse eitjes.
Vandaag is dan ook het nieuwe actieplan in werking: de kippen mogen naar buiten na het leggen van minimaal één ei onder het motto ‘voor een ei ben je vrij!’ Daarna gaat het hok weer dicht tot het eind van de middag.

Het ei van vandaag is geraapt, de kippen en haan lopen hun vaste routes door de tuinen.
Nu is het alleen wachten op de eerste klagende ekster aan de achterdeur. Ook voor hen is de vakantie afgelopen: werken moeten we voor de kost. Allemaal.

h1

Het eerste lijstje

06/01/2011

Ik ben dol op lijstjes maken – vooral als het druk is helpt het om alles even letterlijk op een rijtje te zetten. Dat geeft overzicht en inzicht.

En ja, je kunt daarna altijd zo lekker wegstrepen als je iets gedaan hebt. Hoewel ik nog niet zo erg ben als de schoonvader van een oud-collega: die zette bovenaan zijn lijstje ‘lijstje maken’ zodat-ie meteen kon beginnen met strepen.

Lijstjes zijn uit en infographics in volgens De Recensiekoning. Jammer dan. Want hier zijn mijn goede voornemens voor 2011.

1. Meedoen met de Fairtrade Businessloop op 16 juni. Grote voordeel: het is een stok achter de deur om nu eens serieus meer te gaan bewegen. En juni is ver genoeg weg om nu nog geen echte zorgen te maken. Nadeel: ik heb geen idee hoe groot de afstand is en de organisatie kennelijk ook niet. En bovendien heb ik al een soort van weddenschap met Sander Jansen (VVD) en Pieter van Ojen (CU/SGP) waarbij de inzet nog niet vastligt maar het zeker om de eer zal gaan. Qua onderhandeling heb ik ingezet op de dubbele afstand voor hen – ze zijn tenslotte ook half zo oud als ik.

2. Op vakantie naar Argentinië. Al jaren proberen we een lange vakantie te plannen in dit prachtige land. Een Amerikaanse werkgever (waar twee dagen vrij al gezien werd als een vakantie, laat staan 4 weken) en ander pragmatische redenen zaten dat steeds in de weg. Nu zetten we in op half december vertrekken en half januari weer terugkomen. IJs, weder en economie dienende natuurlijk.

3. Meer eten uit eigen tuin. Dat betekent creatief omgaan met de beschikbare stukken grond, vroeg beginnen met plannen en vooral bijtijds beginnen met uitvoeren. En een goed gesprek hebben met de haan en kippen over taakverdeling en de verdeling van de oogst.

4. Nog meer leuke mensen ontmoeten. Op en via Twitter, via de gemeenteraad, de netwerkbijeenkomsten, cursussen, LinkedIn en via via. Het afgelopen jaar heeft wat dat betreft gebracht waar ik op gehoopt had: ik voel me nog meer thuis en geworteld in Den Dolder en zelfs in Zeist. Voorlopig geniet ik van het in, om en vanuit huis werken. Waar ik de vorige nieuwjaarsreceptie veel mensen voor het eerst tegen kwam, was het dit jaar een feest van herkenning.

5. Bomen redden. Indirect dan want het moet toch lukken om met de gemeenteraad veel papierarmer te gaan werken. Digitaal wordt de regel, geprint de uitzondering. iPad, netbook, laptop, eReader , geprint – laat iedereen zelf kiezen en betalen van de raadsvergoeding. Het gaat niet zo snel als ik had gehoopt toen ik in maart het gemeentehuis binnen stapte maar dit jaar moet de sprong voorwaarts zeker gaan komen. De voorbereidingen in de gemeentelijke organisatie zijn ver genoeg.

h1

Niemandsland – in Nederland

10/10/2010

Een Europa zonder grenzen is al zo gewoon dat je bijna vergeet hoe het was: de douane. Aan komen rijden, alvast de paspoorten klaar, wachten of de douanier echt de papieren wil zien of toch op het laatste moment minzaam wuif: “rijdt u maar door”. En na dertig, veertig meter niemandsland hetzelfde ritueel nog een keer. Toch altijd even spannend.
Niemandsland – een prachtig woord ook dat visioenen oproept van smokkelaars, vrijstaat, geen wetten en regels. Als kind vond ik het intrigerend.

Tegenwoordig moet je zelfs op Schiphol je best doen om je paspoort gecontroleerd te krijgen. En bij de douane is het een kwestie van overtuigd door het ‘Nothing to declare’ -poortje te lopen.

Maar deze vakantie was het weer even als vroeger. In het noorden van Italië kom je af en toe een uitstulpend stuk Zwitserland tegen. Het bankgeheim is bijna verleden tijd maar de grens worden nog bewaakt. En ze bestaan nog: de mannen in uniform die je zo lang mogelijk in het ongewisse laten en op het allerlaatste moment minzaam wuiven.

Niemandsland_IT_CH

Thuisgekomen blijken we pal om de hoek ook een niemandsland te hebben.

Niemandsland_BoschenDuin_DenDolder
(Naast een niemandsland is het ook een verwarrende aanwijzing voor automobilisten: hoe hard mag je hier nou eigenlijk?)

h1

Ontroering – de vrouwen van Karthaus

28/09/2010

Ieder jaar start onze vakantie in Karthaus, in Sud Tirol. Vroeger Oostenrijk, nu Italie maar voor alles Sud Tirol. Het dorpje ligt halverwege een dal, halverwege een berg, met het mooiste uizicht op de bergen, de alpenweiden en de blauwste lucht van de wereld.

Karthaus 'Windows'
Ooit stond er een klooster van de Karthuizer monniken, vandaar de naam Karthaus. Delen van de muur, stukken van cellen, een kloostertuin herinneren nog aan die tijd. De monniken wijdden hun tijd aan God en in dank daarvoor verwachtten zij onderhouden te worden door de lokale bewoners. Het mag duidelijk zijn dat er niet echt getreurd werd toen het klooster werd opgeheven.
Maar het geloof speelt nog wel steeds een sterke rol in dit dorpje aan het begin van de wereld. In het dorp staat een katholieke kerk met alles er op en er aan en met een prachtig verzorgd kerkhof erachter. Bloemen op ieder graf, brandende kaarsjes – hier zijn de familiebanden sterk.

Karthaus kerkhof

Maar een stukje verderop, beneden aan de helling staat deze kleine Maria-kapel.

Karthaus kapelletje OLV
Een steil pad leidt naar beneden en in gedachten zie ik de vrouwen van het dorp, oud en jong, dit pad afdalen tot aan deze eenvoudige deur.

deur kapelletje Karthaus OLV

Binnen is het ooksimpel: houten bankjes, kale muren. Alles is gericht op het Maria-altaar.

altaar kapelletje Karthaus OLV
Ik heb niets met religie en nog minder met kerkorganisaties. Maar hier ben ik ieder jaar weer ontroerd. Dit is een kerkje van de mensen zelf. Een plek van troost, een plek om hulp te vragen, gerustgesteld te worden, steun te krijgen of misschien gewoon even alleen te zijn.
Bidprentjes van overleden familieleden. Souvenirs uit bedevaarsoorden. Geborduurde en gecalligrafeerde dankbetuigingen voor verhoorde gebeden: Maria sei Dank.
Een beetje jaloers ben ik wel, op het saamhorigheidsgevoel en het vertrouwen, op de troost en de dankbaarheid.
Een stukje van mijn hart ligt in Karthaus.