Posts Tagged ‘tuin’

h1

De leercurve van een kip

15/07/2013

Het gaat goed met ons kuiken, dank u. Het groeit met de dag en slaapt al enige tijd samen met moeder op de hoge stok. Achterstevoren en nog klem onder moeders vleugel tegen het vallen.

Image 15-07-13 at 21.58
Of het een haantje is of een hennetje blijft nog even de vraag. We hopen op het laatste want dat betekent dat we geen lastige keuze hoeven te maken. Er zijn een hoop discussies in de doorzonwoning maar dat twee hanen teveel van het goede is, daar zijn we het geheel over eens.

Intussen leert de kleine er iedere dag weer wat bij. Gisteren scharrelde het hele stel bij de buurvrouw toen ik wat voer strooide. Twee kippen en een haan stonden al snel te foerageren aan onze kant van het hek. Het kuiken was niet te zien maar wel te horen, een hoog gepiep kwam achter de struiken vandaan. Opeens zag ik een koppie door het gaas: uiterst verbaasd dat het niet meer zoals een paar dagen eerder erdoor kon stappen. Ook een tweede keer niet. Of een derde keer.

Uiteindelijk kwam zijn moeder hem halen. Of haar natuurlijk. Weer wat geleerd.

foto

h1

Van broeder naar moeder

30/06/2013

Al vanaf het begin deel ik de doorzonwoning, althans de tuin, met een aantal krielkippen. En zeker in de afgelopen thuiswerkjaren is het extra genieten van het gescharrel door de tuin. Op dit moment bestaat het clubje uit een haan, twee kippen en een kuiken. De twee dames leggen regelmatig een ei en meestal in het leghokje zodat ze makkelijk te rapen zijn. Soms zoeken ze een andere plek maar dat houdt de boel spannend en maakt dat het bij ons meerdere keren per jaren pasen is.

Hoewel de dames dus regelmatig eieren leggen is de behoefte om deze uit te broeden maar heel beperkt. Zo één keer per jaar slaan de hormonen om en blijft er een kip op de eitjes zitten. Hoe dat bij anderen kippenhouders is weet ik niet maar hier is het besmettelijk en kruipt de andere hen er ook bij. Twee kippen, gezusterlijk broedend op een aantal eieren.

Helaas is dat niet altijd even succesvol. Twee jaar geleden hadden de kuikens zoveel moeite om uit het ei te komen dat ze uitgeput binnen een dag het loodje legden. Vorig jaar bleken er weer vier dode kuikentjes in een verlaten nest te liggen. Oorzaak onbekend.

Dit jaar waren we dan ook alerter. De natuur moet zijn loop hebben, dat kunnen we billijken, maar in de gaten houden en eventueel een handje helpen leek ons een goed plan. De stippelkip begon met broeden en al gauw trok het kleine zwarte kipje bij haar in. We besloten dat drie kuikens voldoende moest zijn en haalden de extra eieren weg.
Drie weken duurt het, van ei tot kuiken, en we bleven controleren.

Op een ochtend lag er een eierschaal buiten het hokje maar geen kuiken te vinden. Het zou toch niet weer een herhaling worden van de jaren daarvoor?
We verscherpten de controle en de volgende dag tilde ik de kip op en ja hoor: een prachtig klein piepkuiken.

krielkuiken

Na het maken van de foto zette ik het beestje terug bij de moeders. Waarop de stippelkip fel uithaalde naar het kuikentje en maar net naast het koppie pikte. Ai. Hier had de natuur even vergeten een knopje om te zetten van ‘broeden’ naar ‘moederen’. Met het kuiken in de hand voerde ik telefonisch overleg met de man des huizes. Uit elkaar halen was de enige optie en proberen of de andere kip het beter zou snappen.

Het werd een apart kooitje in het kippenhok voor het kuiken en het zwarte kipje. Gelukkig ging dat goed en het kuiken zat al gauw onder moeders vleugels. De stippelkip mocht het derde ei nog uitbroeden maar dat was weinig succesvol, na een paar dagen was er nog geen barstje te zien en zetten we er een punt achter.

Intussen gaat alles weer zijn gewone gang. Haan en stippelkip sjouwen samen rond en dat geldt ook voor moeder en kind. Steeds vaker zijn ze ook met zijn vieren en de aparte kooi is al lang opgeheven.
Nu is het alleen nog spannend of het een haan of een hennetje is. In het laatste geval blijft alles zoals het is, in het eerste geval zal er een keuze gemaakt moeten worden want twee hanen is teveel van het goede in de tuin van een doorzonwoning. We zullen zien.

krielkippen

h1

Daktuin op zijn Frans of op zijn Dolders

25/05/2013

In Normandië zagen we een bijzondere daktuin:

jardindutoit

Het was daar trouwens niet het enige huis met een rieten dak waar dit soort planten op de nok stonden. Een klein beetje googlen levert het zinvolle weetje op dat dit vroeger in Nederland ook een gewoonte was. De vetplanten nemen veel water op maar versterken met hun wortels ook de nokrand die op zichzelf redelijk kwetsbaar is.

Zelf kijk ik vrijwel de hele dag vanaf mijn werkplek op dit dak:

foto

En dat kan natuurlijk leuker. Via mede-BNI-lid Jorrit Zwart kreeg ik een folder met onder andere dit plaatje:

daktuin

Een systeem met lage bakken die je gewoon op een plat dak kunt plaatsen. Inclusief folie, substraat en planten. Vetplanten of grassen en kruiden. En nog betaalbaar ook.

Ik zette het meteen op mijn verlanglijstje voor mijn verjaardag. Jammer genoeg wordt het waarschijnlijk nog niet dit jaar want het dak moet eigenlijk eerst gerenoveerd worden voordat we er nieuwe dingen mee kunnen doen. Geen hele dringende renovatie maar wel iets voor de komende jaren. Ik moet dus nog even geduld hebben.
Maar het blijft op mijn verlanglijstje staan, zeker weten.

h1

De pup met de grote oren

06/04/2013

Ze is er weer, de pup met de grote oren. Al weer ruim een jaar oud maar we houden het nog even op pup. Zwart-grijs stug krulhaar, hoog op de poten, grote oren en ingebouwde springveren.

foto

Het leven is leuk voor de pup. De kippen buiten vindt ze mooie televisie. De tuin zelf is een eindeloze bron van stokken, ballen en geursporen van katten, muizen en anderen passanten.
Verwachtingsvol komt ze regelmatig informeren of we misschien iets leuks gaan doen. Bij voorkeur de wijde wereld in. En bij gebrek aan beter werpt ze zich op als bezigheidstherapeute voor Coosje. Ze lokt stoeipartijen uit, sjouwt met botjes of pikt favoriete ligplekjes in. In het bos brengt ze stokken en daagt Coosje uit om ze af te pakken.

IMG_0916

Deuren snapt ze niet echt. Gaat één van ons naar de wc dan verwacht ze die terug te zien achter de klapdeur in het halletje. Eerder dan wie ook heeft ze in de gaten als een van ons weer thuis komt met de auto. En liggen doet ze het liefst met haar kop op je voeten of tegen de wieltjes van de bureaustoel.

Morgen wordt ze weer opgehaald. We zullen haar missen.

h1

Nuts

03/10/2012

Eekhoorns verzamelen een wintervoorraad aan nootjes, dat weet iedereen. We lezen tenslotte allemaal de Donald Duck met Knabbel en Babbel die holle bomen vol met walnoten hebben gestouwd voor moeilijke tijden.

Dat klopt dus niet.
Nou vooruit, misschien is het een cultuurverschil tussen Amerikaanse en Nederlandse eekhoorns, Amerikanen doen alles in het groot tenslotte.

(Foto van webwinkel)

In ieder geval hebben onze Dolderse eekhoorns een andere tactiek. Tot nu toe kwamen ze regelmatig even langs bij ons eekhoornvoederkastje. Rustig zittend op het plankje vissen ze pinda na pinda uit het kastje en eten deze op. Hooguit gestoord door een andere eekhoorn die ook gereserveerd dacht te hebben. Of door de kauwen. Die daarna soms wel snappen dat je het klepje om moet tillen maar het dan toch niet aandurven om hun kop er echt in te steken.

Sinds de blaadjes langzamerhand kleuren en gaan vallen is de tactiek van de eekhoorns veranderd. Ze selecteren een nootje uit het kastje, controleren het even en schieten dan langs de stam naar beneden op de grond. Dan wordt er kriskras door de tuin gelopen en gezocht naar een goed begraafplekje: onder de tuintafel, in het gras, onder de struiken. Dat zoeken naar een plekje duurt steeds langer want er ligt al zoveel.

Kennelijk zoeken ze eerst goede begraafplekjes om zo een een, zeer verspreide, voorraad aan te leggen. En als de nood aan de eekhoorn komt, dan zoeken we weer goede begraafplekjes en hopen dat er nog wat verstopt ligt. Eigenlijk is onze hele tuin één collectieve eekhoornvoorraad.

Rommelig maar effectief, ongetwijfeld.

We weten nu ook beter waar al die kleine walnootboompjes in onze tuin vandaan komen. Want een volwassen walnotenboom hebben wíj in in ieder geval niet.
Nu vragen we ons wel af wat er gebeurt als we bloembolletjes in het kastje stoppen… En we wachten met spanning op de eerste geroosterdepindaplanten.

h1

Holland op zijn smalst

28/09/2012

Het is altijd leuk om uitgedaagd te worden, bijvoorbeeld om de omgeving eens met andersmans ogen te bekijken. Of eigenlijk in dit geval: om je ogen zelfs eens dicht te doen.

Regelmatig vindt er in verschillende delen van Zeist een schouw plaats: belangenorganisaties, de gemeente en bewoners kijken kritisch naar de omgeving om te zien wat er beter kan.
Gisteren was het de beurt aan Austerlitz.

Het initiatief kwam vanuit de bewonersvereniging, namens de gemeente was er de wijkteammanager, het GPPZ (Gehandicapten en Patienten Platform Zeist) was present inclusief blindegeleidehond en electrische rolstoel en namens de plaatselijke politiek werden de honneurs waargenomen door de VVD en ondergetekende.

Austerlitz is een prachtig dorp en gelukkig valt het erg mee met de hoeveelheid verkeer op de weg. Want met een rolstoel of kinderwagen moet je toch redelijk vaak uitwijken naar de straat. De stoepen zijn smal en ooit, lang geleden, leek het kennelijk handig om lantaarnpalen midden op de stoep te plaatsen. Op één plek moet je in een rolstoel bijna verplicht een blokje om vanwege de hoge stoepranden.
Als blinde ligt de uitdaging vooral in het overhangend groen. Heggen en struiken blijken als ze eenmaal echt groot zijn geworden vaak te dicht langs de stoep die daarmee nog smaller wordt.
De doorgaande weg door het dorp is ook smal, de bijbehorende parkeervakken ook en om het verkeer zo min mogelijk te remmen wordt deels op de stoep geparkeerd. Inderdaad ook weer zo’n smalle stoep.

Wat doe je eraan?
In Austerlitz is het zoals gezegd redelijk rustig op straat (met uitzondering van de doorgaande weg) en als rolstoel- of kinderwagengebruiker kun je vrij eenvoudig uitwijken naar de rijbaan.
Lantaarnpalen verplaatsen is een dure hobby maar de exemplaren die wij zagen leken redelijk aan hun pensioen toe. Als er vervangen gaat worden dan is het niet meer dan logisch dat ze meteen naar de stoeprand verhuizen.

Voor het groen is het duidelijk dat de bewoners zelf verantwoordelijk zijn. Af en toe eens kritisch naar je eigen tuin en stoep kijken is dan ook geen overbodige luxe. Austerlitz Belang is een actieve club en Austerlitz zelf is ook een aardig hechte gemeenschap en de oproepen gaan er binnenkort weer uit.

Thuisgekomen kijk ik eens even langs onze eigen stoep. Zo maar eens even de snoeischaar gaan pakken…

h1

Oogsten wat je zaait

12/08/2012

Ooit, lang geleden, hadden een vriendin en ik samen een moestuin. Eten uit eigen tuin, dat leek ons wel wat en we schreven ons in voor een volkstuin. Het volgende seizoen kregen we een stuk van tien bij tien meter toegewezen en daar stonden we dan op dat kale lapje grond. Waar moesten we beginnen?

Eerst maar spitten, omkruidvrij maken, paadjes stampen en vakken maken. Bij de buren zag dat er vrij eenvoudig, netjes en overzichtelijk uit. Bij ons is het nooit helemaal egaal geworden, de paadjes waren hobbelig, de bedden liepen schuin weg, helemaal onkruidvrij bleek een illusie en gevoelsmatig werd de tuin steeds groter. Maar goed, we waren beginners. Wat de oude, fulltimevolkstuinmannetjes er zeker niet van weerhield om ongevraagd advies te geven en vooral ook zeer kritisch kijkend tot aan hoofdschuddend langs te lopen.

Tegen de tijd dat om ons heen de plantjes al vrolijk boven de grond stonden waren wij toe aan zaaien.  En dan blijkt zo’n volkstuin nog weer groter dan je al dacht bij het spitten.

Optimistisch werden het rijen sperziebonen en courgettes. Die kan ik me in ieder geval nog herinneren. Ongetwijfeld stonden er ook uien, aardappels en aardbeien. Maar het zijn vooral de sperziebonen en courgettes die me bijstaan vanwege de overvloedige oogst. Emmers en emmers sperziebonen. Een eindeloze hoeveelheid courgettes. Het was plukken, schoonmaken, blancheren en invriezen geblazen.
En weer werd de tuin nog groter dan we dachten. Ook qua wieden trouwens, er kwam geen einde aan.

En waar we stiekem op de hulp van de kinderen hadden gerekend bleek het animo van gemiddeld vierjarigen om mee te werken zeer beperkt.

In mijn herinnering is het ook gebleven bij dat ene seizoen. De Huizer volkstuinmannetjes zal het niet verbaasd hebben, die ‘wichies’ hadden er duidelijk geen verstand van.

Toch bleef het eten uit eigen tuin trekken maar dan wel dichter bij huis en beperkter. Sperziebonen tegen de schutting, aardappelen in de achtertuin of aardbeien in een pot.
Ook hier in de tuin van de doorzonwoning doe ik af en toe een poging hoewel een bosachtige tuin met veel schaduw een flinke uitdaging is. Vorig jaar deden de tomaten het aardig maar de pastinaken bleven in de bovenste vijf centimeter grond hangen. De kapucijners waren heerlijk, de prei kwijnde weg in de  schaduw.

Dit jaar werden het snijbonen tegen de schutting en aardappelen in het stukje tuin. Van beiden verschillende bijzondere soorten. De uitdrukking ‘rare snijboon’ gaat ook op voor onze planten want slechts een kleine selectie heeft echt gered. Maar: verse, rauwe bonen zijn heerlijk!

En vandaag was het aardappeloogst. Edgecote, Mayan Gold: rode, gele en roodgele piepers. Geen gigantische hoeveelheden maar wel zelf gepoot, begieterd en geoogst.

Nog leuker: diezelfde aardappels leverde weer een leuk contact op.  Er waren pootaardappels over en via Twitter kwamen ze terecht bij @loestortike, voor haar vader. We volgen elkaar nu, spraken al eens af en spellen samen Ruzzle.

Wie zaait, die oogst. I love it!