Posts Tagged ‘thuis’

h1

Cadeautje op de deurmat

15/03/2012

Ik ben dol op cadeautjes en daarom geef ik ze regelmatig, ook aan mijzelf. Ik heb zelfs een abonnement.

Nummer 6 viel gisteren in de bus dus het moet al bijna anderhalf jaar geleden zijn dat ik ergens op het internet struikelde over de site van Limitee.
Daar maken ze T-shirts. Hele bijzondere.
Allereerst zijn de shirts zelf van biologische, verantwoorde katoen en ze worden ook nog eens net zo verantwoord bedrukt.

Op zichzelf is dat gelukkig nog niet zo uniek. Iets aparter is al dat je een abonnement kan nemen: per jaar vier T-shirts die vanzelf naar je toe komen in een met de hand beschreven, gestempelde en gefrankeerde envelop.

Echt heel bijzonder is de opdruk: iedere keer krijgt een nieuwe ontwerper de vrije hand. En iedere keer heeft het ontwerp een verhaal, een verhaal dat aan de binnenkant van ieder T-shirt staat afgedrukt.
Alles bij elkaar straalt het aan alle kanten uit dat het met liefde en zorg is ontworpen, gemaakt en verstuurd.

Gisteren vond ik dus nummer 6 in de brievenbus, met een mooi Limitee-stempel in de bovenhoek.

Limitee
De kleur van het T-shirt is iedere keer anders en deze keer is het een prachtig blauw. Persoonlijk ben ik altijd blij als het niet wit is, gewoon omdat het dan al snel grauw wordt in ons wassysteem.
Ieder exemplaar is genummerd trouwens dus exclusief is het ook nog eens keer.

Limitee

Het ontwerp is van Levi Jacobs en het verhaal erachter gaat over het vasthouden van het smeltwater op de hellingen van de Kilimanjaro zodat de verdroging en verwoestijning daar stopt. Het systeem aan geulen is daarvoor bedacht door een Nederlander.

Limitee
En ja, ik bestel een XXL – omdat ze echt heel klein vallen. Echt.

Limitee

Dit is hem dan in levende lijve, of eigenlijk om mijn levende lijve.
Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet.
En ook deze ga ik weer met heel veel plezier dragen.

Voor meer informatie: dit is de website van Limitee.
Ik heb trouwens al eerder over Limitee geschreven: hier en hier bijvoorbeeld.

h1

Up to date

13/02/2012

Het moet ergens oktober 2002 zijn geweest: mijn kennismaking met Relatieplanet.nl. Vriendin Joyce ging mij voor – na een paar jaar als alleenstaande ouder door het leven te zijn gegaan had zij opeens een vriend. Ik was wel benieuwd waar ze die tegen het lijf gelopen was en dat bleek dus online.


Na bijna tien jaar alleen en met kinderen die qua leeftijd stevig genoeg in hun schoenen stonden besloot ik ook een kans te wagen. Die prins op het witte paard leek me niet echt haalbaar maar wie weet was het een leuke manier om op zijn minst af en toe een leuke avond te hebben.
De trauma’s van het zoeken van een leuke foto en het verder invullen van het profiel kan ik me gelukkig niet heugen. Wel de afspraakjes en vooral het moment dat het me goed leek om de kinderen uit te leggen waarom moeders af en toe de hort op was. Hoe zouden die tere kinderzieltjes daarop reageren?

Ik had me geen zorgen hoeven maken. Dochter van bijna 16 zei alleen: “Pas je wel op, mam, met die mannen van internet?” En de zoon van net 14 zei niets maar schoof letterlijk van het lachen van zijn stoel, onder tafel.

Hoe zoek je naar een leuke man, op zo’n site? Naar later bleek deed ik dat op de verkeerde manier. Ik zocht keurig op profiel naar niet rokende man, niet al te ver uit de buurt, niet bezig met het verwerken van een oude relatie, met gevoel voor humor en taal. Het leverde een paar leuke afspraken op maar zonder echt vervolg. Eén was wat leuker maar die zette me aan de kant voor een afhankelijker type. Auw.

Op een donderdagavond keek voor het eerst eens op het chatgedeelte van de site en raakte daar opeens aan de praat met een leuke man. Gevoel voor humor, gevoel voor taal, we praatten lekker heen en weer. We bleken allebei de Volkskrant-cryptogram wel eens te maken. Veilig vanachter het toetsenbord suggereerde ik dat we die dan wel eens samen zouden kunnen doen. Dat leek hem wel een leuk idee, wat dacht ik van nu zaterdag? Ik zeg niet snel nee maar vroeg me wel hardop af hoe ik dat de kinderen moest vertellen. Ach, chatte hij terug, dan zeg je toch gewoon: “dat is de cryptogrammenman” of “hij leest ook de Volkskrant”.
En toen was ik om.

Zaterdagmiddag stond hij voor de deur. Met een hele leuke hond en petitfourtjes van Top. We praatten, we vulden wat woorden in van de crypto, we dronken thee.
Na een uur werd hij wat onrustig, hij moest ‘wat aan zijn verslaving doen’ en meteen maar de hond uitlaten. Hij was een roker. En zijn scheiding was nog niet afgerond. Ik had kinderen, hij had niets met kinderen.
Tcoh was het gezellig. Na afloop concludeerde de zoon dat hij wel ‘een coole gast’ was en wij concludeerden dat het gezellig was maar niet echt serieus.

Maar we hielden contact. Hij had meer dates en legde zijn keuzes soms aan mij voor. Ik sprak ook nog eens af. We bleven het goed met elkaar vinden en ik nodigde hem uit voor de jaarlijkse cryptogrammenconferentie. Dat was in maart. Ik haalde hem op in de doorzonwoning, we dronken koffie, in de zon, in de tuin.
De voorbode van een zonnig jaar. Wat zeg ik, van veel zonnige jaren. Samen.

Thee heeft hij trouwens na die ene keer bij mij thuis nooit meer gedronken. Hij houdt helemaal niet van thee. En die donderdagavond was trouwens 13 februari 2003.
Hoi schat, ga je mee uit eten vanavond? 😉

 

h1

Parttime griep

07/01/2012

Kun je ziek zijn in deeltijd? Ik wel.

Het begon maandag met keelpijn. Niet onoverkomenlijk, wel lastig.
Maandagavond was de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Zeist in het Slot. En nee, ik heb geen toezeggingen gedaan om hard te lopen. Het kan wel zijn dat ik gezegd heb dat NLDoet en de Voedselbank wellicht leuke projecten zijn om in raadsverband aan mee te doen. Maar of mijn mederaadsleden dat al weten?

Buiten op de stoep stond Jantje Paasman van de SP met een bord. Nieuwsgierig naar het hoe en waarom stond ik een tijdje buiten met hem te praten. Net als vorig jaar had hij zich door de veiligheidsdienst buiten laten zetten. Politieke actie hoort niet echt thuis op een receptie waar het draait om bijpraten, goede wensen en luisteren naar de vele soorten muziek en zang van Zeister groepen. Eigenlijk wist hij dat ook wel maar het levert natuurlijk wel weer een zelfgeschreven persbericht op over ‘incident op nieuwjaarsreceptie’.
En alhoewel Jantje van de SP en ik niet dezelfde ideeën hebben over politiek en oplossingen hebben we wel een gedeelde zorg voor mensen die het niet zo goed getroffen hebben. En mijn geplande sponsoring van de Voedselbank heb ik hem definitief toegezegd.
Nou helpt het wel bij opkomende keelpijn om bij dit soort gesprekken buiten een jas aan te doen.

Dinsdagmiddag werd de keelpijn dan ook nog erger. Mijn hoofd gaf bij onverwachte bewegingen door dat niet prettig te vinden. En mijn voeten waren koud. Tegen drie uur gaf ik het op en verhuisde naar mijn bed. Na twee uur was ik nog niet warm.
Bekers warme thee met honing hielpen een beetje.

Na een onrustige nacht was het woensdagochtend een stuk beter. Ik deed boodschappen, ging naar de Open Coffee Zeist en ging weer aan het werk achter de laptop. Halverwege de middag ga ik het weer op en stapte zelfs onder de warme douche om op temperatuur te komen. De zakdoeken waren ook niet meer aan te slepen.

Donderdagochtend ging het wel weer maar nu was de keelpijn over, de loopneus ook maar was het de beurt aan de hoest. Stilzitten gaat goed, bij beweging gaat vanzelf de hoestreflex aan.

Is dat ziek zijn? Soms. Ik heb tussendoor best nog het een en ander kunnen doen qua werk.
Het is dus een deeltijdgriepje.

En is het nu over. Heb ik besloten. Gewoon een kwestie van niet teveel bewegen.

h1

‘Geven wat ik krijg’

01/01/2012

Het is vandaag het begin van de week, van de maand, van een nieuw jaar: zo’n moment waarop je (al is het alleen maar voor jezelf) weer even formuleert wat je zou willen, waar je naar streeft.

Vorig jaar nam ik mij vijf dingen voor en daarvan heb ik er vier gerealiseerd.
De Fairtrade Businessloop is gelopen, zij het met knarsende tanden en een nieuw voornemen om voortaan mijn grote mond te houden tijdens de nieuwjaarsreceptie. Maar het meer bewegen zetten de man en ik wel voort in ons tweewekelijks bezoek aan de sportschool.
De reis naar Argentinië hebben we toch nog even uitgesteld. De tijden zijn ons iets te onzeker om zoveel geld en tijd te investeren in een vakantie. Maar het voornemen blijft op het lijstje staan.
Dit jaar aten we tomaten, peultjes en pastinaken uit eigen tuin. En pepertjes uit eigen vensterbank. Komend jaar concentreren we ons op aardappels en sperziebonen.
Het aantal nieuwe mensen dat ik heb leren kennen is groot. Via Twitter, het Broodfonds, opdrachtgevers. En bovendien kwamen oude bekenden ook opeens weer in beeld. Feest!
En last but not least: het lukt steeds beter om digitaal te werken. De hoeveelheid papier in het gemeentelijke postbakje is geminimaliseeerd. En het bevalt prima, dank u.

En dit jaar? Dit jaar hou ik het simpeler. Vanochtend kwam deze tweet voorbij:

Geven wat ik krijg.
Dat lijkt me een prima motto voor 2012.
Delen wat ik krijg. Aandacht, tijd, geld.
Dat betekent vrijwilligerswerk blijven doen. Meedenken en helpen waar het uitkomt. Blijven microfinancieren via Kiva.
De Voedselbank sponsoren.
En natuurlijk mijn best blijven doen in de gemeenteraad. En WongWorks nog meer vormen naar mijn ideaalbeeld.

Genoeg te doen maar dat geeft energie. En wat ik krijg, geef ik door.

h1

Op herhaling

29/12/2011

Het is niet voor niets dat het midden in de donkere dagen tijd is voor een feestje. Hier in de doorzonwoning waren we wel even toe aan een paar dagen rust. Even niets moeten, geen verplichtingen.

Die behoefte werd alleen maar groter na het afscheid op vrijdag van de buurvrouw. Het was druk, het was mooi en zo als altijd toch met meer impact dan je verwacht.
Eerste Kerstdag stond nog wel een etentje bij de schoonfamilie op het programma en een deel van de boodschappen moest nog gehaald. Dat had ik wat uitgesteld want alleen al het langsrijden bij de Albert Heijn hier in het dorp leverde stress op: teveel auto’s, teveel mensen, teveel volle karren.

En toen werd de hond ook nog ziek. Donderdag werd ze zo ziek als een man: niet klagen maar wel overduidelijk niet lekker. Op rare plaatsen gaan liggen, veel onrust, veel drinken.
Op vrijdagochtend besloot de baas van de hond het zekere voor het onzekere te nemen en langs te gaan bij de dierenarts. Daar moest ze meteen blijven: baarmoederontsteking. Het was een riskante operatie en het bleef spannend tot aan het telefoontje. Het was kantje boord: een dag later en de kans was groot dat het dan te laat was geweest.

Maar ze is er nog. Met kap op want een herhaling van de zelfverwijderde nietjes was niet de bedoeling. Een hoopje ellende die eerste dagen, dat wel. Die zich de bezorgdheid en de lekkere hapjes gewillig laat aanleunen. En gelukkig is ze weer haar  oude zelf, met twinkelende oogjes en uitstekende eetlust.

De supermarktstress heb ik ook overleefd: op zaterdagochtend om vijf over acht snelde ik door een goed met mensen en etenswaren gevulde Albert Heijn. En na het maken van soep, cranberries, stoofpeertjes en veel te veel koekjes was het echt tijd voor niets.

Beetje computeren, beetje lezen, nog een spelletje, lekker uitslapen. En dat in de herhaling.
Nog even en we zijn weer klaar voor het nieuwe jaar!

Een flits en hondenogen: niet de beste combinatie....

h1

Tussenin

24/12/2011

Onze doorzonwoning staat in een rijtje, het is een tussenwoning. Dus toen ik hier kwam wonen, hoorden de buren aan beide kanten bij de deal.
Lieve, makkelijke buren. Goede buren. Van die buren waar je altijd terecht kan voor dat ene ei dat je tekort komt, die de pakjes aannemen als je niet thuis bent, die niet zeuren over de krielkippen in hun tuin.

Oudere buren ook. Meer dan een jaar geleden namen we afscheid van de buurman aan de ene kant. Gisteren van de buurvrouw aan de andere kant.

Fysiek zijn ze er niet meer. Maar de buurman hoor ik nog regelmatig zijn liedje fluiten. Of over het muurtje vragen wat wij voor lekkers gaan eten. En ook de buurvrouw, met haar schorre stem en twinkelende ogen, zij blijft ongewijfeld nog lang in de buurt.

h1

Duiken van het schuurtje

24/10/2011

Onze kippen kunnen niet vliegen, wel fladderen. Met veel geklapwiek halen ze net de schutting en van daaraf het schuurdak.
Naar beneden is minstens zo’n onderneming, een beetje te vergelijken met het abseilen van een rotswand of het springen van een hoge duikplank. Ze vliegen namelijk niet naar beneden, het is meer een gecontroleerd neerstorten.

Vanuit het raam zie ik de haan wat zenuwachtig heen en weer lopen op het dak. Van daaraf kan hij namelijk bij de restanten van de druiven. Maar je kan zien dat hij daar eigenlijk al weer een beetje spijt van heeft. Hoe moet hij ook weer naar beneden?
Hij staat op het randje en kijkt naar beneden. Loopt een stukje verder en kijkt weer. Even lijkt het erop dat hij de sprong gaat wagen, maar nee, toch niet. Een stukje verder dan. Weer kijken, weer leunt hij naar voren. Wel. Niet. Wel. Niet. En dan gaat hij toch. Flappend, fladderend, beetje panisch en duidelijk opgelucht dat hij weer met twee poten aan de grond staat.

h1

Zoveel te doen, zo weinig tijd

10/10/2011

Het schrijven schiet er een beetje in deze dagen. Het is druk: met werk en met de politiek. Veel bijeenkomsten, overleggen, deadlines en bezigheden. Daarom een hogedrukpanversie van de afgelopen week.

De gemeenteraad heeft eindelijk besloten over de spoorwegovergang in Den Dolder. Mijn vertrouwen in het gezond verstand en de politiek is weer gestegen. En dat van een hoop buurtgenoten ook.

We zijn volop bezig met de gemeentelijke begroting en de voorgestelde bezuinigingen. Veel bemoeienis van betrokken inwoners en organisaties en ook dat is goed voor het vertrouwen in datzelfde gezonde verstand en politiek.

Er ligt een mooi plan over hoe Zeist denkt en doet over duurzaamheid. Ook dat gaan we behandelen en moet voorbereid worden.

Qua werk is het Broodfonds nu echt in de maak: het deeg staat te rijzen, de oven komt al op temperatuur. Maar er is nog wel een kneedronde nodig voor er gebakken kan worden….

Het jongste kind is feestelijk 23 geworden. Met mijn auto reden ze naar Soldaat van Oranje. En daardoor mocht ik vrijdag fietsend naar mijn afspraak vlakbij Slot Zeist. Heen regende ik helemaal nat. Terug regende ik nog natter, want het bleek inderdaad nog erger te kunnen.
Maar mijn schoenen zijn echt waterdicht, ik kreeg zo maar voorrang van automobilisten en twee jongens die aan het blad- en daarmee ook aan het waterblazen waren stopten keurig tot ik langs was.

We hebben met de Argentijnse overbuurvrouw plannen gemaakt voor onze vakantie in Argentinië in december/januari. Foto’s gekeken, routes overwogen, ervaringen uitgewisseld: het wordt tijd om te boeken.

En de pepertjes aan de peperplant hebben een einde gemaakt aan alle speculatie over of ze nu groen of rood zijn: ze worden met de dag roder.


h1

Wasmand

07/09/2011

Iedere keer als ik de schone was uit de droger haal (of van de wasmolen – maar deze ‘zomer’ dus niet zo vaak)  dan neem ik mij voor om de hele mand meteen weg te werken.
Alles vouwen wat kan en strijken wat moet.

Op één of andere manier wil dat niet lukken. Het lijkt vaak zo logisch om te wachten op de volgende lading, dat is efficiënter of in ieder geval minder moeite. Maar het belangrijkste: het is niet nu.

Na wasmand twee is de drempel om er aan te beginnen weer wat hoger. Vanavond. Morgenochtend. Zaterdag. Misschien.
En iedere avond staan die manden er nog.

Soms keer ik zo’n mand vast enthousiast om op het bed. Dan kan ik er niet meer omheen. Dan moet ik er wel wat mee voor ik naar bed ga.
Maar meestal betekent dat alles weer in de mand schuiven en het spel begint opnieuw.
Op zich groeit de stapel was nu minder hard want het vissen is begonnen: ondergoed, sokken, een handdoek – net wat nodig is.

Onze vakantie is in zicht en de stapel was drukt op mijn schouders. Samen met een hele rij aangegane verplichtingen qua werk en politiek.
Ik klaagde er afgelopen zondag even over tegen mijn grote zoon. Hij luisterde. En bood aan dat hij eventueel van de week langs kon komen om te strijken voor me. De lieverd.

En dat was het duwtje wat ik nodig had: maandagavond was het even doorbijten met wassen, drogen, vouwen en strijken maar ik ben weer helemaal bij. De kast is vol, de manden leeg.

Nu nog twee klantverhalen, twee persberichten, twee raadsvergaderingen, een nieuwsbrief en de twintig andere klusjes. Maar zondag zijn we onderweg: met schone kleren, naar het zuiden, naar de zon. Ha.

h1

Foto’s op mijn iPhone

30/08/2011

Regelmatig gaan de foto’s genomen met de iPhone richting de laptop. Want daar wordt regelmatig een backup van gemaakt en foto’s zijn die moeite waard.
Het zijn tenslotte momentopnamen die je bijna niet over kunt doen.

Dit zijn een paar foto’s van de oogst van de laatste download.

Het melkmeisje in de Zakkendragersteeg in Utrecht. Er heeft vroeger zichtbaar een raam gezeten dat ooit is dichtgemetseld. Met de schildering is het raam-dat-was weer bijna een raam-dat-is.

melkmeisje-zakkendragersteeg

Heel ander verhaal.
In onze kelder zit een muis. Minimaal. De ervaring leert dat muizen nooit alleen zijn. Bijna alle voedingsmiddelen zitten potten, bakken en dozen maar toch weten ze iedere keer iets te vinden om aan te vreten. En bovendien proberen ze iedere keer ook nestjes te maken.
Ik ben niet bang voor muizen maar wel voor dode muizen. Een muizenval is dan wel rationeel gezien de meest humane oplossing maar het weghalen en opruimen: niet voor mij. In een kooitje vangen en dan ergens uitzetten lijkt ook niet echt doeltreffend.
De man des huizes heeft dan ook besloten dat het gif moest worden.
En dit is wat de muizen er mee deden: ze maakten er een nestje in.
Het volgende doosje krijgt wat meer respect gelukkig.

muizengifnest

Kan je foto’s maken van Twitter? Ja hoor, je kunt eenvoudig de afbeelding op je scherm vastleggen.
Geheel los van elkaar komen hier  een vraag en antwoord achter elkaar bij mij binnen. Omdat iedereen weer andere mensen volgt, ziet iedere timeline er anders uit. Toeval dus maar wel leuk…..

tweettoeval

Er gebeurt van alles in Den Dolder. Los van de hele discussie rondom de spoorwegovergang en het fietstunneltje is er binnenkort een Poppodium, een Kunstmarkt en staat het 100-jarig bestaan al volop in de feeststeigers. Maar het aankondigingsbord vlakbij het station denkt maar aan één ding: de Paaskermis. Nog of al – dat is de vraag.

paaskermis_dendolder

Nog eentje dan.
Wij van de digitale generatie spreken graag over de brievenpost als ‘snailmail’ of ‘slakkenpost’. Maar onze brievenbus is daar toevallig wel heel geschikt voor!

snailmail