Posts Tagged ‘thuis’

h1

Intussen

28/11/2015

“Schrijf je eigenlijk nog wel eens op je blog?”

Te weinig, althans naar mijn eigen zin. Onderwerpen genoeg maar de leuke, luchtige ideeën lijken futiel en oppervlakkig naast alle ‘grote’ onderwerpen die voorbij komen.
De toestand in Syrië, Parijs, Afrika – die zijn nog wel te negeren.

Niet te negeren is het gevoel van schaamte over de houding en het gedrag van sommige landgenoten ten opzichte van het opvangen van mensen die het ongelooflijk minder hebben getroffen. Maar daar wordt al zo veel over geschreven. Aanmelden als vrijwilliger bij het AZC leek mij beter.

Niet te negeren is ook het gevoel van onmacht over de zelfgekozen dood van een bekende. Na jaren van vechten tegen het negatieve, zwarte gevoel dat gelabeld was met PTSD en zelfbeschadiging. Wat zeg je tegen iemand die net zo oud is als jij en vindt dat haar leven voltooid is? Die na jaren van therapie en medicijnen zegt dat het echt niet beter wordt en dat de rust lonkt? We spraken elkaar wel eens via Twitter, we spraken een paar keer af voor koffie en thee, ik haalde de hond een paar keer op voor een rondje door het bos toen zij daar zelf te ziek voor was. Ik had haar zo graag willen helpen om weer van het leven te kunnen genieten, haar te ‘besmetten’ met mijn optimisme. Maar zo werkt dat niet. Bij haar overlijdensbericht voel ik geen schuldgevoel, wel machteloosheid. En bewondering en respect voor haar keuze.

Niet te negeren is het gevoel van mantelzorgdruk als ‘mijn bejaarde’ plotseling achteruit gaat. Lopen gaat niet meer zonder dat iemand erbij is. De weg vinden in het doolhof van zorg is frustrerend. De huisarts verwijst direct naar het Sociaal Team. Het Sociaal Team verwijst naar het CIZ (centraal indicatieorgaan zorg) omdat het lijkt dat het onder de WLZ (wet langdurige zorg) valt. Zo ziet het er simpel uit maar er zitten vele formulieren, telefoontjes, ergernis en lichte wanhoop tussen.
Maar eerlijk is eerlijk: we zitten nu op de juiste plek in het systeem en het loopt als een trein. Op dinsdagmiddag lever ik de aanvraag persoonlijk af bij het CIZ, op vrijdagmiddag maken we telefonisch een afspraak, donderdagochtend is het huisbezoek en binnen een week ligt de definitieve, gewenste indicatie op de deurmat: verzorgings/verpleeghuiszorg. De laatste hobbel is de wachtlijst maar intussen kan de zorg aan huis geïntensiveerd worden.

En gelukkig ook niet te negeren: het plezier van kleine dingen als met je laarzen aan door de plassen lopen, de herfst in alle kleuren, een blije hond in het bos en een frisgeschilderde woonkamer.
Alles komt goed.

IMG_4743

 

h1

Krielkip

28/03/2015

Bij de nationale tuinvogeltelling staan ze niet op het lijstje maar voor ons tellen wel zeker mee. De tuin van de doorzonwoning kan niet zonder ze: onze scharrelkrielkippen. Op dit moment is het een clubje van één haan en drie hennetjes maar in de loop van de jaren is de samenstelling altijd onderhevig geweest aan verandering. Oudere kippen gingen dood of verdwenen, kuikens werden geboren, haantjes uitgeplaatst en nieuwe kippen gekocht of gekregen. En jaren geleden heeft een vos het openstaande kippenhok gebruik voor een order van vijf McChicken, om mee te nemen. Sindsdien is de slaapstok een meter hoger gemonteerd maar het hok staat nog steeds open.

De huidige kippen hebben onlangs besloten dat ze ook in de struik naast het hok kunnen slapen. Wij vonden dat een minder goed idee en op een zaterdag aan het eind van de middag deden we een poging om ze uit de struik te plukken en het hok in te jagen. De kippen waren echter zwaar beledigd en kozen het hazenpad, luid tokkend fladderden ze terug de tuin in. We besloten te wachten tot ze gekalmeerd waren en het echt donker werd voor poging 2. (Kippen zien niets in het donker en blijven dan praktisch zitten als je ze wilt pakken.)

Weer terug binnen kwam na een tijdje de uitwonende zoon binnen om mee te eten. Toen hij al een half uur binnen was liet hij een foto op zijn telefoon zien en vroeg of dat misschien een van onze kippen was die hij verderop in de straat was tegengekomen?

IMG_3761

Inderdaad, een prachtige Hollandse kriel. Drie blokken verder aan de voorkant van onze straat. Waarschijnlijk in de paniek aan de fladder geslagen en de weg kwijt geraakt.
Ik ging kijken en ja hoor, daar liep ze, heel bedaard in een voortuin. Niet van plan zich te laten vangen, ook niet met kippenvoer dat ik inmiddels gehaald had.
Intussen kwamen er verschillende buren naar buiten die de kip ook al hadden opgemerkt. Na een kwartier van de ene tuin naar de andere tuin achterna zitten en opjagen gaven we het op.

Eenmaal thuis controleerde de man het kippenhok en telde keurig drie kippen en een haan. De loslopende kip was helemaal niet van ons!

De volgende dag ging ik toch nog een keer kijken en als volleerde scharrelkip hobbelde ze vrolijk rond, buiten bereik van grijpende handen. Ik besloot het er bij  te laten.

Als ik nu door de straat loop kijk ik iedere keer even of ik haar nog zie lopen maar nee. Misschien dat iemand anders haar toch heeft kunnen vangen en naar een kippenhok gebracht. Of ze was minder streetwise dan ze dacht en is gepakt door een kat. In ieder geval is ze dan vrij en scharrelend ten onder gegaan.

h1

6K

10/05/2014

Sommige beslissingen kun je bijna niet uitleggen. Zoals bijna 6000 kilometer reizen om een hond op te halen. Een Hollandse Herder uit het oosten van Finland. Ja, het was bijna Rusland. Zo erg was het.

Maar we deden het wel en ook al is het uitleggen iedere keer weer een uitdaging: we hebben er nog geen moment spijt van gehad.

Het begon met het steeds meer missen van een hond in huis, het op wachtlijsten staan voor een ruwhaar hollandse herder en telkens net buiten de boot vallen en opeens op paasmaandag via Facebook geattendeerd worden op een pup.
Een langhaar hollandse herder, net zoals Coosje, en uit een echte werklijn, net zoals de man des huizes graag zou willen. Al tien weken oud dus zo op te halen. En met dit koppie.

IMG_2250

Haar naam: Valithria en woonde dus in Eno, Finland. We gingen Googlen. We keken naar de afstand. En naar elkaar. En we besloten eerst maar eens een email te sturen.
Binnen een uur kwam er antwoord: ja, ze kende de man des huizes als fokker en kenner van langharen en ja, we mochten de pup hebben maar moesten haar dan wel persoonlijk komen ophalen.

Screen Shot 2014-05-10 at 12.14.33

En het grote plannen begon. Vliegen: het bleek een slechte optie door de het gebrek aan aansluiting van de binnenlandse vlucht op die naar Amsterdam. Een nacht op een vliegveld met een pup leek ons niet ideaal.

Met de auto dan? Pakweg 6000 kilometer heen en terug zei Google. We gingen rekenen: hoe ver kun je rijden in een dag? Hoe zit het met boten? Mag de pup overal komen?

Het werd de route Duitsland, Denemarken, Zweden, Finland. Een veerboot van Duitsland naar Denemarken en de nachtboot van Stockholm naar Finland. Terug was Zweden geen optie omdat onze pup nog niet ingeënt kon worden tegen rabiës. Dus werd het de boot van Helsinki naar Travemünde in Duitsland. We boekten boten en hotel en vonden onszelf belachelijk. Maar toch voelde het goed – ze was de juiste hond, op het juiste moment.
Bovendien hadden we net besloten dat we wat meer van onze reisplannen zouden moeten waarmaken. So let’s go roadtrippin’!

Op vrijdagochtend reden we vroeg weg en vanaf de Duitse grens werd het steeds zonniger. Op 10 minuten regen na in Finland bleef het ook prachtig weer. De weg was filevrij, het landschap was mooi en weids en langzamerhand gingen we terug in de tijd: de krentenbomen die bij ons al waren uitgebloeid stonden hier nog in knop.

IMG_2267 IMG_2275

De eerste dag reden we tot Jönköping in Zweden en genoten van een mooi oud hotel, een lekker diner en een prima ontbijt.

IMG_2310

We hoefden pas aan het eind van de middag in Stockholm in te checken voor de boot dus we deden het rustig aan. Navigatiesysteem op ‘vermijd snelwegen’ en genieten van het Zweedse voorjaar.

IMG_2323

Hoewel we wel verrast werden door de plotselinge mededeling van het systeem: “Rijd veerboot op”. Het bleek een zeer plaatselijke oversteek: onbemand en onbetaald.

IMG_2329

In Stockholm aangekomen bleken we nog tijd genoeg over te hebben voor een uitgebreid rondje door de Gamla Stan – de oude stad.

IMG_2345

 

IMG_2352

Met de herinnering aan de nachtelijke oversteken van het Kanaal naar Engeland (kleine hutten, gammele ‘slaapstoelen’) viel de accomodatie ons heel erg mee. Heel erg zelfs.

IMG_2357

Een ook het land aan de overkant van het water was boven verwachting. Weids, rustig en inderdaad ongelooflijk veel meren.

IMG_2386

En dit is ze dan: het doel van onze reis. We noemen haar Zeska, naar de 6 K (duizend) kilometer die we er (afgerond naar boven) voor gereisd hebben.

IMG_2400

En ze is het waard. Driedubbeldwars. Ze is minstens zo slim, aanhankelijk, mensgericht en eigenwijs als we gehoopt hadden.

IMG_2401

De negentwintig uur op de boot terug verliepen prima. De boot had een hondendek met een enorme kattenbak en daar maakte ze keurig gebruik van. Minpuntje was wel dat ze eigenlijk nergens anders mocht komen waardoor een drankje halen of iets te eten een kwestie van smokkelen en improviseren werd.

IMG_2426 IMG_2436

Achter ons de Baltische zee, voor ons Duitsland.

IMG_2438

De laatste paar honderd kilometer waren het zwaarst maar midden in de nacht van dinsdag op woensdag waren we thuis in Den Dolder.

IMG_2454
Welkom thuis, Zeska.

IMG_2493

Saillant detail: Coosje overleed op 11 februari, Zeska werd geboren op 12 februari.

h1

Van broeder naar moeder

30/06/2013

Al vanaf het begin deel ik de doorzonwoning, althans de tuin, met een aantal krielkippen. En zeker in de afgelopen thuiswerkjaren is het extra genieten van het gescharrel door de tuin. Op dit moment bestaat het clubje uit een haan, twee kippen en een kuiken. De twee dames leggen regelmatig een ei en meestal in het leghokje zodat ze makkelijk te rapen zijn. Soms zoeken ze een andere plek maar dat houdt de boel spannend en maakt dat het bij ons meerdere keren per jaren pasen is.

Hoewel de dames dus regelmatig eieren leggen is de behoefte om deze uit te broeden maar heel beperkt. Zo één keer per jaar slaan de hormonen om en blijft er een kip op de eitjes zitten. Hoe dat bij anderen kippenhouders is weet ik niet maar hier is het besmettelijk en kruipt de andere hen er ook bij. Twee kippen, gezusterlijk broedend op een aantal eieren.

Helaas is dat niet altijd even succesvol. Twee jaar geleden hadden de kuikens zoveel moeite om uit het ei te komen dat ze uitgeput binnen een dag het loodje legden. Vorig jaar bleken er weer vier dode kuikentjes in een verlaten nest te liggen. Oorzaak onbekend.

Dit jaar waren we dan ook alerter. De natuur moet zijn loop hebben, dat kunnen we billijken, maar in de gaten houden en eventueel een handje helpen leek ons een goed plan. De stippelkip begon met broeden en al gauw trok het kleine zwarte kipje bij haar in. We besloten dat drie kuikens voldoende moest zijn en haalden de extra eieren weg.
Drie weken duurt het, van ei tot kuiken, en we bleven controleren.

Op een ochtend lag er een eierschaal buiten het hokje maar geen kuiken te vinden. Het zou toch niet weer een herhaling worden van de jaren daarvoor?
We verscherpten de controle en de volgende dag tilde ik de kip op en ja hoor: een prachtig klein piepkuiken.

krielkuiken

Na het maken van de foto zette ik het beestje terug bij de moeders. Waarop de stippelkip fel uithaalde naar het kuikentje en maar net naast het koppie pikte. Ai. Hier had de natuur even vergeten een knopje om te zetten van ‘broeden’ naar ‘moederen’. Met het kuiken in de hand voerde ik telefonisch overleg met de man des huizes. Uit elkaar halen was de enige optie en proberen of de andere kip het beter zou snappen.

Het werd een apart kooitje in het kippenhok voor het kuiken en het zwarte kipje. Gelukkig ging dat goed en het kuiken zat al gauw onder moeders vleugels. De stippelkip mocht het derde ei nog uitbroeden maar dat was weinig succesvol, na een paar dagen was er nog geen barstje te zien en zetten we er een punt achter.

Intussen gaat alles weer zijn gewone gang. Haan en stippelkip sjouwen samen rond en dat geldt ook voor moeder en kind. Steeds vaker zijn ze ook met zijn vieren en de aparte kooi is al lang opgeheven.
Nu is het alleen nog spannend of het een haan of een hennetje is. In het laatste geval blijft alles zoals het is, in het eerste geval zal er een keuze gemaakt moeten worden want twee hanen is teveel van het goede in de tuin van een doorzonwoning. We zullen zien.

krielkippen

h1

Daktuin op zijn Frans of op zijn Dolders

25/05/2013

In Normandië zagen we een bijzondere daktuin:

jardindutoit

Het was daar trouwens niet het enige huis met een rieten dak waar dit soort planten op de nok stonden. Een klein beetje googlen levert het zinvolle weetje op dat dit vroeger in Nederland ook een gewoonte was. De vetplanten nemen veel water op maar versterken met hun wortels ook de nokrand die op zichzelf redelijk kwetsbaar is.

Zelf kijk ik vrijwel de hele dag vanaf mijn werkplek op dit dak:

foto

En dat kan natuurlijk leuker. Via mede-BNI-lid Jorrit Zwart kreeg ik een folder met onder andere dit plaatje:

daktuin

Een systeem met lage bakken die je gewoon op een plat dak kunt plaatsen. Inclusief folie, substraat en planten. Vetplanten of grassen en kruiden. En nog betaalbaar ook.

Ik zette het meteen op mijn verlanglijstje voor mijn verjaardag. Jammer genoeg wordt het waarschijnlijk nog niet dit jaar want het dak moet eigenlijk eerst gerenoveerd worden voordat we er nieuwe dingen mee kunnen doen. Geen hele dringende renovatie maar wel iets voor de komende jaren. Ik moet dus nog even geduld hebben.
Maar het blijft op mijn verlanglijstje staan, zeker weten.

h1

De lamp

11/05/2013

IMG_4393

Over deze foto is veel te vertellen, hij kom uit het enorme dia-archief van mijn vader. Het zal ergens in het voor-of najaar zijn: de gordijnen zijn dicht maar mijn broer en ik hebben korte mouwen aan. Op de bank zitten rechts mijn oma Ping en links haar zus Jos. Het jaar? Ik schat ’67 of ’68. Het witte truitje was van een soort polyester kan ik mij herinneren.
Maar mijn oog bleef eigenlijk hangen op de lamp. Het was een soort omgekeerde bloempot van gegoten metaal. Aan de zijkant waren er oranje stukje dik glas in verwerkt en het geheel hing met een ketting aan het plafond.

Hoe hoog hang je een lamp boven een salontafel? Lastige vraag. Te hoog en je kijkt zittend in de gloeilamp. Te laag en je ziet elkaar niet meer zitten. Dus eindig je halverwege.
Zo lang je stond of zat was het prima. Het gevaar ontstond bij het opstaan. Dan buig je iets voorover, komt in de benen, je wil je rug rechten en -beng- stoot je je hoofd tegen de lamp.
En had ik al gezegd dat het ding loodzwaar was?

Het effect was naast het galmend geluid van een klok vooral een heel pijnlijk hoofd van de ongelukkige. Dat er nog nooit iemand een hersenschudding aan heeft overgehouden mag een wonder heten.

De lamp heeft het desondanks heel lang volgehouden boven die tafel maar heeft na een herinrichting toch het veld moeten ruimen. Beter voor de volksgezondheid zullen we maar zeggen.

h1

Goed fout

02/05/2013

Vier mei, Dodenherdenking. En al die jaren denk ik tijdens de twee minuten stilte aan alle slachtoffers van de tweede wereldoorlog en elke andere oorlog. Afhankelijk van mijn eigen levensfase identificeer ik me met een ander soort slachtoffer: wat zou het voor mij als kind, als jong volwassene, als moeder betekend hebben om een oorlog mee te maken? Hoe zou ik mijn prioriteiten stellen en keuzes maken? Hoe ver zou ik gaan om mijzelf en/of anderen veilig te stellen? Ten koste van wat? Of van wie?

Mijn ouders hebben beiden de oorlog meegemaakt, de één misschien wat intensiever en bewuster dan de ander.  Mijn moeder woonde op Terschelling dat vol Duitse soldaten zat, mijn vader groeide op in verschillende Jappenkampen. Mijn ‘adoptiebejaarde’ rolde in Arnhem als vanzelf in het onderduikerscircuit, maakte het bombardement mee terwijl ze dwars door de stad liep en werd geëvacueerd.

Mijn moeder was in 1945 nog geen tien jaar oud, mijn vader werd vijftien en mijn ‘bejaarde’ drieëntwintig.
Wat zij in hun verhalen gemeen hebben is dat de grens tussen goed en fout heel erg moeilijk is aan te geven. Ja, de hele witte en de hele zwarte verhalen die kennen we allemaal. Maar er is grijs, veel grijs, in alle tinten, het is maar net hoe het licht er op valt.
En ja, achteraf  en vanaf de zijlijn zijn de keuzes helemaal makkelijk.

Dus herdenk ik op 4 mei alle slachtoffers van oorlog, wit en grijs. En zelfs van zwart vind ik dat zij slachtofferkantjes hebben.

Maar dat mag niet van het Comité 4 en 5 mei: van hen mag ik alleen de Nederlandse slachtoffers herdenken.
En dus niet die jongen van achttien die volledig in paniek met arm en schouder in het gips in september 1944 door de straten van Arnhem rende. Hij wilde naar huis, naar zijn familie. In Duitsland. Aan hem mag ik niet denken.
En mag ik wel denken aan de Nederlander die een onderduikadres aangaf en daarmee mijn bejaarde naar het Tribunaal stuurde, haar vader en zusje huisarrest bezorgde en één Joodse man op de vlucht liet slaan in het donker terwijl er op hem geschoten werd en drie andere Joden tot het concentratiekamp veroordeelde? Die Nederlander die het waarschijnlijk als enige uitweg zag om zelf de Arbeitsdienst te ontlopen waardoor hij voor zijn vrouw en kinderen kon blijven zorgen?Mag ik niet denken aan de 21.000 graven op die ene militaire begraafplaats in Normandië? Omdat het Duitsers waren?

Dit jaar denk ik daarom misschien alleen maar aan de mensen in mijn omgeving waarvan ik zeker weet dat ik er zou mogen onderduiken. Die hun eigen veiligheid en die van hun dierbaren op het spel zouden zetten om de ‘witte’ keuze te maken. Dat red ik makkelijk in twee minuten.
En nu maar hopen dat dat wel mag van het Comité. “Die Gedanken sind Frei”. Toch?

http://data.boomerang.nl/b/boomerang/image/bij-mij-kun-je-altijd-onderduiken/s600/alswijnietsdoen.JPG