Posts Tagged ‘positief’

h1

Bessenland

26/03/2014

Dinsdag 25 maart 2014 nam ik officieel afscheid van de gemeenteraad van Zeist. Ik mocht nog één keertje achter het spreekgestoelte.

Thuis hadden we een oud prentenboek: Hansje in Bessenland. Het gaat over een jongetje dat zijn moeder wil verrassen met een mandje bessen. Hij wordt betoverd en komt terecht in Bessenland, een voor hem vreemde, wonderlijke en vriendelijke wereld.

Hansje

Vier jaren geleden kwam ik als een moderne Hansje in het bessenland van de gemeenteraad. Ook ik had goede bedoelingen – ik wilde me kunnen bemoeien met de manier waarop de gemeente zich met onze omgeving bemoeit – zowel qua ruimtelijke inrichting (ik kom tenslotte uit Den Dolder) als qua zorg.
Vol verwondering kwam ik in een omgeving waar inwoners opeens burgers heten, waar woorden als kaders niet bij een schilderij horen, muntjes heel wat meer geld is dan een paar dubbeltjes, een portefeuillehouder over meer dan alleen geld gaat en het seniorenconvent niet hetzelfde is als een bejaardensoos.
Ik leerde over moties vreemd aan de orde van de dag en ergerde mij soms (OK, regelmatig) aan haantjesgedrag.

Hansje keerde uiteindelijk terug uit Bessenland met manden vol bosbessen voor zijn moeder. Ik hou aan mijn vier jaar hier in de gemeenteraad een hele verzameling goede herinneringen over. En dan vooral aan alle leuke, enthousiaste en betrokken mensen die ik heb leren kennen – de raadsleden, fractieassistenten, griffiemedewerkers, wethouders, burgemeester, ambtenaren, gastheren en – vrouwen, de journalisten, de insprekers – kortom de vaste en minder vaste leden van de ‘avondploeg’.

 

bessen

Ik wens de blijvers en nieuwkomers in deze raad evenveel plezier en goede herinneringen. Maar vooral wens ik jullie het vermogen om af en toe afstand te nemen van de vaste gewoontes, het jargon en de waan van de dag. Om alles te kunnen bekijken vanuit de optiek van onze klanten: de inwoners, organisaties en bedrijven van Zeist.
Om even te zijn als Hansje in Bessenland.

Ik dank jullie wel en het ga jullie goed.

 

 

h1

Ongeletterdheid

17/08/2013

iPadwriterHet woord van vandaag komt van Henk Kwant (@HenkJKwant): ongeletterdheid.

Een paar weken geleden belde ik aan bij zijn flat. Zijn begeleider had me gewaarschuwd dat het daar waarschijnlijk erg rommelig zou zijn. Daar was niets aan gelogen. Laten we zeggen dat het een puberkamer en studentenhuis in het kwadraat was. Maar hij had keurig een plekje vrij gemaakt aan de tafel en daar stond de iPad al klaar.
Die had hij gekregen van Abrona, onder andere om met zijn begeleider te kunnen beeldbellen. Maar hij was wel benieuwd of ik hem wat extra uitleg kon geven.

“Hij leest niet zo makkelijk vanwege zijn dyslexie” was de informatie die ik had meegekregen.

Naast me zat een aardige jongen van in de twintig die enthousiast vertelde over zijn werk, Feyenoord, het plan om naar de kermis in Tilburg te gaan en het idee om met een aantal vrienden mee te doen aan een ralley naar Barcelona. Met een auto van maximaal 500 Euro en allerlei opdrachten onderweg. Hij had al nagedacht over de verzekering, het repareren en zelfs over de terugreis en of je makkelijk zo’n auto zou kunnen verkopen in Spanje.

Op de iPad keek hij graag YouTube-filmpjes, vooral van muziek. Opzoeken was lastig met zijn dyslexie maar daar had hij zelf al wat op gevonden: in een app voor spraakherkenning sprak hij de zoekwoorden in en de geschreven tekst knipte en plakte hij in het zoekveld van YouTube.
De ingebouwde spraakherkenning van YouTube en Google die ik hem kon wijzen maakte het hem nog gemakkelijker.

Spellen speelde hij ook. Schaken bijvoorbeeld. “Maar ik ben niet zo goed hoor, ik kan maar zestien zetten. Vooruit denken.” Tegen de computer spelen vond hij saai worden en samen zochten we een versie waar je tegen anderen kan spelen.

Een ander spel dat hij had gevonden was een strategiespel met specifieke aanvals- en verdedigingskaarten. Dat had hij zelf ook al uitgevogeld en de gratis levels uitgespeeld.
Met Clash of Clans was hij blijven hangen, daar was het nodig om gegevens in te vullen en was de geschreven taal en hindernis. Ik las voor en hij vertelde wat ik moest intikken. Om de naam die hij wilde gebruiken moest ik glimlachen omdat daaruit duidelijk bleek dat hij wel zeker gevoel voor taal had.

Werken met de instellingen op de iPad, foto’s maken en ordenen: één keer voordoen en hij wist het. Dito voor het gebruiken van een iTunes-tegoedkaart.

Na dik een uur ging ik weer weg. Toch verbaasd hoe het kan dat een slimme jongen als hij de hindernis van onze geschreven taal niet heeft weten te nemen. En blij verrast hoe hij heel inventief om die handicap heen werkt.

En stiekem denk ik dat het toch mogelijk moet zijn om met zijn intelligentie stappen verder te komen met lezen en schrijven. En wat voor wereld er dan voor hem open zou kunnen gaan.
Maar wie ben ik om me daar mee te bemoeien?

h1

Niet alleen

10/07/2013

Lang geleden gaf ik mij op om vrijwilligerswerk te doen en dat bracht mij bij een oudere dame waar ik nu al bijna negen jaar iedere zondagochtend bij op de koffie kom.
In die loop der jaren is de relatie hechter geworden, ook omdat haar man overleden is, ze geen kinderen heeft en verder weinig familie. Ze is wat wij thuis zijn gaan noemen: ‘mijn bejaarde’ en is nu negentig jaar oud.

Een paar jaar terug heb ik haar beloofd om alles te regelen als zij komt te overlijden. Formeel is dat onlangs keurig vastgelegd bij de notaris. Voor de begrafenis had ik Mieke al eens gevraagd of het bedrag wat er was gereserveerd voldoende was en of mijn bejaarde op het Stille Hofje zou mogen komen te liggen. Op allebei de vragen was het antwoord gelukkig ‘ja’. Mieke is  dorpsgenote, uitvaartonderneemster en betrokken bij het beheer van onze plaatselijke begraafplaats.

Afgelopen week zijn we samen bij de oude dame op bezoek geweest zodat Mieke alvast weet wat haar wensen zijn.

Het vertrouwen dat ik heb in Mieke is weer eens bevestigd. Met de juiste toon, de juiste vragen en de juiste suggesties heeft ze ons allebei het gevoel gegeven dat alles straks goed komt. ‘Mijn bejaarde’ weet dat ze thuis kan blijven of zo snel mogelijk thuis gebracht wordt – zo min mogelijk ziekenhuis, daar heeft ze in haar leven al genoeg in gelegen. Dat de muziek gedraaid wordt waar ze zo van houdt, de juiste tekst op de kaart komt en zelfs de dominee komt binnenkort bij haar langs voor een praatje.

En ik, ik weet nu dat ik het straks niet alleen hoef te doen en dat is nu al een pak van mijn hart. Meer dan ik had gedacht.
Een gesprek waarvan ik dacht dat het vooral voor ‘mijn bejaarde’ zou zijn blijkt voor mij al minstens zo waardevol.

Mieke: dank je wel. Voor wat je al gedaan hebt en nog voor ons gaat doen. Later.

schaduwen

h1

Goed fout

02/05/2013

Vier mei, Dodenherdenking. En al die jaren denk ik tijdens de twee minuten stilte aan alle slachtoffers van de tweede wereldoorlog en elke andere oorlog. Afhankelijk van mijn eigen levensfase identificeer ik me met een ander soort slachtoffer: wat zou het voor mij als kind, als jong volwassene, als moeder betekend hebben om een oorlog mee te maken? Hoe zou ik mijn prioriteiten stellen en keuzes maken? Hoe ver zou ik gaan om mijzelf en/of anderen veilig te stellen? Ten koste van wat? Of van wie?

Mijn ouders hebben beiden de oorlog meegemaakt, de één misschien wat intensiever en bewuster dan de ander.  Mijn moeder woonde op Terschelling dat vol Duitse soldaten zat, mijn vader groeide op in verschillende Jappenkampen. Mijn ‘adoptiebejaarde’ rolde in Arnhem als vanzelf in het onderduikerscircuit, maakte het bombardement mee terwijl ze dwars door de stad liep en werd geëvacueerd.

Mijn moeder was in 1945 nog geen tien jaar oud, mijn vader werd vijftien en mijn ‘bejaarde’ drieëntwintig.
Wat zij in hun verhalen gemeen hebben is dat de grens tussen goed en fout heel erg moeilijk is aan te geven. Ja, de hele witte en de hele zwarte verhalen die kennen we allemaal. Maar er is grijs, veel grijs, in alle tinten, het is maar net hoe het licht er op valt.
En ja, achteraf  en vanaf de zijlijn zijn de keuzes helemaal makkelijk.

Dus herdenk ik op 4 mei alle slachtoffers van oorlog, wit en grijs. En zelfs van zwart vind ik dat zij slachtofferkantjes hebben.

Maar dat mag niet van het Comité 4 en 5 mei: van hen mag ik alleen de Nederlandse slachtoffers herdenken.
En dus niet die jongen van achttien die volledig in paniek met arm en schouder in het gips in september 1944 door de straten van Arnhem rende. Hij wilde naar huis, naar zijn familie. In Duitsland. Aan hem mag ik niet denken.
En mag ik wel denken aan de Nederlander die een onderduikadres aangaf en daarmee mijn bejaarde naar het Tribunaal stuurde, haar vader en zusje huisarrest bezorgde en één Joodse man op de vlucht liet slaan in het donker terwijl er op hem geschoten werd en drie andere Joden tot het concentratiekamp veroordeelde? Die Nederlander die het waarschijnlijk als enige uitweg zag om zelf de Arbeitsdienst te ontlopen waardoor hij voor zijn vrouw en kinderen kon blijven zorgen?Mag ik niet denken aan de 21.000 graven op die ene militaire begraafplaats in Normandië? Omdat het Duitsers waren?

Dit jaar denk ik daarom misschien alleen maar aan de mensen in mijn omgeving waarvan ik zeker weet dat ik er zou mogen onderduiken. Die hun eigen veiligheid en die van hun dierbaren op het spel zouden zetten om de ‘witte’ keuze te maken. Dat red ik makkelijk in twee minuten.
En nu maar hopen dat dat wel mag van het Comité. “Die Gedanken sind Frei”. Toch?

http://data.boomerang.nl/b/boomerang/image/bij-mij-kun-je-altijd-onderduiken/s600/alswijnietsdoen.JPG

h1

Crowdsourcen in een trein

14/03/2013

http://www.flickr.com/photos/adesigna/
Afgelopen weekend zat ik in de trein naar Eindhoven, op weg naar het D66-congres. Het was aardig vol maar dat bleek een reden te hebben. Bij vertrek uit Utrecht klonk de conducteur door de omroepinstallatie: “Het is druk in de trein zoals u merkt. Kennelijk heeft u allemaal besloten om vandaag gebruik te maken van uw kortingskaarten van Albert Heijn, Kruidvat en Blokker.”
Dat verklaarde wel de grote vertegenwoordiging van grijzende echtparen. Ik baalde wel even kennelijk de enige te zijn die de volle prijs had betaald maar stapte daar snel overheen.
De intercomstem ging verder: “Het is belangrijk om te weten dat er eerste klas en tweede klascoupées zijn en u mag alleen in de eerste klas zitten wanneer u daar een kaartje voor heeft. We gaan er een leuke dag van maken.” Persoonlijk zat ik niet te wachten op een soort reisleidster maar de grijze echtparen knikten waarderend. En eerlijk is eerlijk: verder hebben we niets meer gezien of gehoord van de conducteur.

Op het congres zat ik onder andere bij een sessie over en van ondernemers. Veel oude economie nog maar ook vleugjes nieuwe. Over het zoeken van investeerders werd vooral geklaagd over banken maar kwam toch ook even crowdsourcing en crowdfunding ter sprake.

Op de weg terug vond de man aan de andere kant van het gangpad een rode portemonnee op de bank. Hij liet hem aan mij zien en vertelde nadrukkelijk dat hij hem zo zou afgeven aan de conducteur. Er kwamen meer mensen om ons heen zitten. Halverwege de reis werd het duidelijk dat de kans op een conducteur vrij klein was. De man raakte in gesprek met het meisje naast hem, tegenover hem zat een jongen met dopjes in zijn oren naar zijn telefoon te luisteren. Tegenover mij zaten twee oudere dames die waren wezen winkelen in Den Bosch.

De man en het meisje besloten de portemonnee open te maken op zoek naar een naam of telefoonnummer. Ze vonden een naam, de jongen aan de overkant haalde de dopjes uit zijn oren en zocht op zijn telefoon naar de naam op internet en Facebook. Hij vond haar en stuurde een berichtje. Hij legde dat uit aan de vinder. Die snapte het wel maar niet helemaal. De dames tegenover mij ook niet: “Kan dat dan als je iemand niet echt kent en geen vrienden bent?”. Achter mij zaten kennelijk ook twee jongens die bereidwillig uitleg gaven over de instellingen op Facebook. De dames knikten min of meer begrijpend, beetje verbaasd over de mogelijkheden.
Daarna legde het meisje geduldig uit hoe het zat met een OV-chipkaart en de studentenversie ervan.

We naderden Utrecht. “Lopen jullie dan wel even met mij mee naar Gevonden Voorwerpen straks?’ Het meisje knikte, de man keek opgelucht. Blij dat hij niet hoefde te vertellen aan het loket over de actie met Facebook.

En ik was getuige van een ware crowdsourcing actie waarbij kennis en kunde er plekke werd gedeeld om een probleem op te lossen.

Soms is het zo simpel.

 

h1

Mooi, mooier, mooist

20/02/2013

177 Durable Cream Amazone Green

“Zo kind, heb je schimmel op je ogen?”, vroeg mijn moeder toen ik met oogschaduw op naar beneden kwam. Ze bedoelde het vast niet kwaad maar het zijn niet de opmerkingen waar je je als pakweg 13-jarige een zelfverzekerd gebruiker van make up van gaat worden. Het was van die creme-oogschaduw, groen denk ik, en ongetwijfeld amateuristisch opgebracht. Van dat spul dat zich verzamelde in je oogplooien. En ja, de vergelijking met schimmel was waarschijnlijk niet echt vreemd.

Uren heb ik bij elkaar rondgehangen bij de cosmetica-afdelingen van warenhuizen en drogisten. Kijken, kijken en vergelijken van het aanbod aan oogschaduw, mascara, lipsticks en andere smeersels. Wikkend en wegend over eventuele aankopen, balancerend tussen zuinigheid en het verlangen naar een beetje glamour.

Ik en make-up zijn nooit dikke vrienden geworden. Beetje lippenstift, beetje mascara, wat pukkeltjes camoufleren en misschien wat oogschaduw is al uitzonderlijk veel.
Eén keer in de zoveel tijd verwen ik mezelf wel met een lekkere crème voor op het gezicht of de handen. Zeker in de winter kunnen die wel wat extra’s gebruiken. Ik moet daarbij vaak denken aan mijn oma. Waar ze het vroeger heerlijk vond om jonger geschat te worden dan ze was (ze betaalde liever vol tarief dan haar 65+-pas te laten zien), koketteerde ze later schaamteloos met haar leeftijd.

Ik zie ons nog samen lopen door V&D in Amersfoort. In het gangpad stond een meisje reclame te maken voor een duur merk handcrème en ze bood mijn oma aan om het uit te proberen. Die stak direct haar hand uit en zei: “Niet nodig hoor, kind, voel maar hoe zacht!”  Het meisje kon natuurlijk niets anders doen dan dit bevestigen. “En hoe oud denk je dat ik ben?” Typisch zo’n vraag waar je altijd een fout antwoord op geeft. Dapper zei het meisje: “Nou, misschien wel zeventig?” Mijn oma keek triomfantelijk: “Ik word dit jaar vijfennegentig. En altijd Nivea gebruikt!”
Ze beweerde trouwens ook dat ze haar hele leven haar was- en douchebeurt eindigde met koud water.

IMG_7112

Zowel de Nivea als het koude water probeer ik wel eens, de eerste vaker dan het laatste.
Maar het allerlekkerste voor mijn gezicht vind ik tegenwoordig de Rozencreme van Weleda.

foto

En dat kan je natuurlijk om meerdere plekken kopen maar mijn favoriet is Solobiomooi. Want zo kwam het binnen, als een echt kadootje voor mezelf.

IMG_0709

h1

Feestdagenjetlag

04/01/2013

En in één keer is het afgelopen met de feestdagen.
Dan hebben we de zondag voor kerst gehad, de zondagen van kerst zelf, de zondag voor Oud en Nieuw, de zondag van 1 januari. Dan zijn de eten-met-familie-dagen voorbij, net als de verjaardag van opa, de verjaardag van oma, oliebollenavond en skischansspringenkijkenmiddag.

Opeens is het weer woensdag, die dan wel weer aanvoelt als een maandag. De nieuwjaarswensen en nieuwsbrieven beconcurreren elkaar in de Inbox, op de voet gevolgd door uitnodigingen voor nieuwjaarsrecepties en -bijeenkomsten.

Het to-do-lijstje bestaat uit een mengeling van goede voornemens en concrete werkactiviteiten. De koelkast is bijna ontdaan van bijzondere kaasjes, de laatste kerstkransjes zijn opgegeten, de vogels in de tuin werken het restant gekregen appelflappen weg.

De administratie van 2012 is op de post naar de boekhouding. De eerste mails van de griffie over de gemeenteraad zijn al weer binnen. De laatste losse touwtjes van vorig jaar zijn (bijna) vastgeknoopt.

Deze eerste werkweek van drie dagen van het nieuwe jaar voelt als een jetlag. De maandag is een woensdag. Oud en nieuw lopen nog door elkaar. De ene helft van Nederland is al weer aan het werk, de andere helft viert nog vakantie.
Maar vandaag is het vrijdag en het voelt ook als een vrijdag. Het gaat goed komen dit jaar.

h1

Niet zeuren – vooruit één keertje dan

27/12/2012

“Gatver, alweer zo’n positief stukje”, liet de man des huizes zich gisteren ontvallen bij het zien dit weblog.”Even doorlezen naar de laatste zinnen”, antwoordde ik.
“Hè, gelukkig”, zei hij.

rozebril

De man des huizes compenseert mijn soms misschien iets te roze bril. Laten we zeggen dat hij wat kritischer van aard is. Dat levert interessante conversaties op in de doorzonwoning die lang niet altijd eindigen in consensus. Meer in een ‘we agree to disagree’ en dat bevalt ons over het algemeen prima.
Hij ziet de beren op de weg, ik de bloemetjes in de berm. Ik vertrouw op de goedheid van mensen, hij gaat er vanuit dat de auto’s voor hem op de weg bewust langzamer gaan rijden om hem dwars te zitten. Hij slalomt zo snel mogelijk door de AH, langs ouderen en kleine kinderen. Ik vraag hem gewoon even diep adem te halen.
En hij kookt iedere avond, de ene keer uitgebreider dan de andere maar altijd lekker. Ik smeer zijn brood voor tussen de middag.
Het is samen nog steeds vele malen leuker dan apart en dat houden we nog graag even zo.

Dus al hij zich verheugt op een potje zeuren van mijn kant dan wil ik mijn best wel even doen. Voor één keer.

Een lijstje ergernissen van 2012.

1. De ouders van onopgevoede kinderen – ik ben dol op mijn kinderen en vaak op die van een ander. Maar in een land zo vol als het onze mag je verwachten dat in de opvoeding het leren rekening houden met anderen een belangrijke rol speelt. ‘Mijn vrijheid stopt waar die van een ander begint’. Dus ouders: er is niets mis mee om je kinderen te verbieden om te rennen door een supermarkt. Of heel hard en hoog te gillen. Of het normaal te vinden dat automobilisten een hartverzakking krijgen omdat jouw kind zich rücksichtlos met fiets en al op straat stort.

Ik troost me altijd maar met de gedachte dat het ook hier een kleine groep is die een niet te negeren negatief beeld schept. Maar verbieden mag, grenzen stellen moet. Omdat daarmee de wereld voor iedereen leuker wordt.

2. Plastic om tijdschriften – het is vast economisch en/of milieutechnisch verantwoorder maar ik kan de tijdschriften die al dagen lang ongelezen op tafel liggen niet eens meer zo maar weggooien. Eerst moeten de plasticjes eraf voordat de rest in de papierbak mag. De VPRO-gids kwam altijd zonder wikkel of plastic – keurig met de adresgegevens erop gedrukt. Als de VPRO het kan dan kan dat toch ook bij jullie, andere uitgeverijen?

2a. Krakend bioplastic – om tijdschriften van deugende instanties zoals de Triodosbank en D66. En om biologisch fruit en groente. Van dat ongetwijfeld zeer verantwoorde afbreekbaar plastic maar ook onverantwoord veel lawaai makend. Zoveel lawaai makend dat het reden genoeg is om dat soort producten niet meer te kopen. En dat kan toch niet de bedoeling zijn?

3. Klantonvriendelijke ambtenaren – het afgelopen jaar heb ik een aantal keren als ‘burger’ contact gehad met de gemeente Zeist. Nou weet ik vanuit mijn werk als raadslid dat het onderwerp publieksgericht werken hoog op de prioriteitenlijst staat. Er is ook al veel veranderd maar toch zit het bij lange na nog niet in de ‘genen’. Brieven zijn vaak nog steeds erg geschreven vanuit de zender in plaats van de ontvanger en ze geven het gevoel dat juridisch indekken erg belangrijk is.
Bij een bezoek aan de Publiekshal vindt de receptioniste het nieten van stapeltjes papier belangrijker dan bezoek verwelkomen. Zelfs een ‘ik kom zo bij u’ kan er niet vanaf. Bij het maken van afspraak via de website voor het laten maken een nieuwe identiteitskaart moet je je eerst melden bij het loket Afspraken en dan alsnog wachten tot je aan de beurt bent. Mijn bejaarde dame kon niet zittend geholpen worden aan de lage balie maar moest moeizaam blijven staan bij het loket met het vingerafdrukapparaat.Sowieso zitten de ambtenaren allemaal net wat hoger achter de balie en kijken neer op hun ‘klanten’. Bij het loket dat vol hangt met briefjes dat ik niet mag bellen, niet mag fotograferen en vooral aardig moet zijn. Desondanks verdwijnt mijn verlopen paspoort zonder pardon in de prullenbak zonder dat gevraagd wordt of ik het misschien (ongeldig gemaakt) zou willen bewaren als souvenir.
Er is nog heel veel te leren. De organisatie en het management wil wel. Maar er moeten nog heel wat mentale knoppen om en oogkleppen af.

welkomburger

4. Harde muziek in winkels – Dat ik de doelgroep niet ben van jonge, hippe modezaken neem ik graag aan en dat daar de muziek keihard staat is dan ook nog te begrijpen. Maar ook in winkels waar ze me wel graag mijn geld willen laten besteden lijkt de muziek meer bedoelt voor het (jonge) personeel zelf dan voor de klanten. Ik snap het wel: de winkel is hun werkomgeving en voor hen zal het wel gezellig zijn. Maar ik ben vast niet de enige potentiële klant die zich binnen een minuut weggejaagd voelt. En wie betaalt dan hun salaris?

5. Irritant gebruik van Twitter – daaronder vallen wat mij betreft:
– “Retweet als je ook vindt dat….”
– “Ik wil zo graag meer volgers, waarom lukt dat niet?” – en wat ga je die volgers dan bieden?
– “Retweet en win een laptop/iPad/sticker” – familie van de kettingbrief en de FW.FW.FW.FW-emails van goedbedoelende bejaarden aan hun hele adresboek.
– Een tweet van iemand anders beantwoorden als retweet – de variant “kijk mij eens leuk interessant antwoorden op een opmerking”
– Een leuke/interessante tweet van iemand anders retweeten met een spatie/punt/uitroepteken ervoor, want stel je voor dat je volgers niet in de gaten hebben dat jij degene bent die in de gaten had dat het zo’n leuke/interessante tweet was en het doorgestuurd hebt?
– Bedrijven die alleen maar zenden.
– Interessante, wijsgerige quotes van bekende mensen. OK, af en toe is het leuk maar een paar per dag?
– Mensen die Twitter alleen gebruiken om te roepen wat er niet deugt – in Nederland, in een bedrijf, een winkel, een product. Bij voorkeur met de woorden #fail, #keihardefail en #belachelijk in de tekst. Daarna hoor en zie je ze weer maanden niet.

6. Zeuren over gratis dingen – “If you are not paying for something, chances are you are the merchandise”. We willen van alles voor niets: FaceBook, spelletjes, Twitter, software.  Het mag niets kosten maar moet het wel altijd doen, beter worden en beschikbaar zijn. Niets is voor niets in deze wereld en als je er niet voor betaalt kan je er naar mijn bescheiden mening niet al te veel eisen aan stellen. Tenzij je inderdaad waardevolle merchandise bent natuurlijk door advertenties te bekijken, bij die bedrijven dingen te kopen of gewoon voor producten te betalen.

7. In hokjes duwen en veralgemeniseren – naar mij mening is ieder mens een individu en uniek. Dé vrouw, dé katholiek, dé Surinamer, dé weet-ik-veel bestaat niet. Natuurlijk hebben bepaalde groepen gemeenschappelijke kenmerken maar er zijn altijd, altijd uitzonderingen. Open staan voor correctie van je eerste indruk en voor-oordeel – het levert zo veel leuke contacten  en verhalen op. Praktisch niemand die ik ken past keurig in een hokje. Gelukkig maar.
2013kleur
Dat is meteen mijn wens voor 2013: dat we mensen als individuën blijven zien en behandelen. Dat we ondanks ergernissen en irritaties elkaar positief blijven benaderen. Omdat ik er van overtuigd ben dat je krijgt wat je geeft – wie de wereld negatief benadert krijgt negativiteit terug. En dat is jammer want er is zoveel moois. Als je het wil zien en dat wil ik.
Dus mopper ik maar nooit lang en zoek snel naar het straaltje zon langs de wolken, naar de goudvink in de regen, de taalkronkel tussen de tweets en tel ik wat ik heb en niet wat ik mis.

h1

Voor jezelf, voor Eline en voor mij

19/08/2012

Woon je in de buurt van Zeist? Ben je ondernemer, ZZP-er of wil je dat worden? Heb je kinderen in je omgeving die wellicht beelddenkers zijn?

Dan is dit voor jou bedoeld. Om ervoor te zorgen dat je jezelf, Eline en mij een plezier doet.  In die volgorde.

Zodat je op 1 september de kans grijpt om mij en een aantal andere experts optimaal het hemd van het lijf te vragen. Over creatieve marketingideeën,  boekhoudkundig advies, het aanboren van nuttige netwerken, aandachtspunten op HR-gebied, tips om je website te optimaliseren en social media  gebruik. Consulten over werk-privébalans en over makkelijker leren voor kinderen.
Om maar wat te noemen.

En dat alles voor een belachelijk klein bedrag – om eerlijk te zijn is de kwaliteit-prijsverhouding volkomen scheef. Het tarief is namelijk maar 50 Euro per half uur. En ieder volgend consult is slechts 25 Euro.
Dat krijg je nergens anders.

Voor jezelf
Dit is, om in marketingtaal te spreken, een unieke mogelijkheid om heel goedkoop professioneel en betrouwbaar advies te krijgen.
Allemaal op één lokatie, allemaal experts op hun vakgebied, allemaal pragmatisch en maar uit op één ding: antwoord geven op jouw vragen.  Een overzicht van de experts, wat zij kunnen en wat je hen zou kunnen vragen staat hier.

Voor Eline
En je doet het ook nog eens voor Eline: vijf jaar, met de mooiste lach van de wereld en zal nooit kunnen lopen. De totale opbrengst van de dag gaat naar de Stichting Vrienden van Eline, zij sparen mee voor de rolstoelbus die de 5 -jarige Eline en haar familie straks nodig hebben om samen op pad te kunnen blijven gaan. De aanpassingen worden betaald via de WMO maar de bus moet zelf worden aangeschaft.


Voor mij

En uiteindelijk doe je natuurlijk ook mij een plezier. Omdat ik er van overtuigd ben dat Eline en haar familie het verdienen. Omdat ik, ook zonder een vergoeding, het heerlijk vind om anderen te helpen met mijn kennis, ervaring en vooral ook creatieve ideeën.

Omdat ook deze manier van fondsenwerven in eerste instantie een idee van mij is. Omdat ik denk dat mensen eerder geld over hebben voor een goed doel als ze er zelf ook iets wijzer van worden. (Omdat ik het nog steeds raar vind dat mensen andere mensen sponsoren als die heel hard gaan lopen of veel gaan fietsen.) En omdat ik heel graag gelijk wil krijgen.

Voor mezelf, voor Eline en voor jou.

Kijk daarom op de webpagina met informatie over MOVE that bus!, kies een expert of liefst meerdere en stuur een mailtje om je consult(en) te boeken op 1 september. We zitten in het Koetshuys aan het Zusterplein en spontaan binnenlopen mag natuurlijk ook – maar dan kan het zijn dat je op je beurt moet wachten, afspraken gaan voor.

Help jezelf, help Eline. En o ja, help mij.

h1

Het gaat geweldig!

16/07/2012

Het zal wel aan de regen liggen. Aan het gebrek aan echt zomerse dagen. Niet buiten zitten, niet buiten eten. Sokken aan. Trui aan.

Dat is vast de reden dat ik mezelf af en toe in mijn nekvel moet grijpen om ervoor te zorgen dat ik geen zeurpiet wordt. Terwijl ik toch een rasechte optimist ben, tot op het irritante positief.

Ik hoor mezelf opeens zeuren over babyboomers die op hun beurt zeuren dat we van hun pensioen moeten afblijven. Bedwing me nog net om te gaan klagen over de zonnige tweets uit verre vakantieoorden. Loop een beetje mopperend door de natte tuin. Stop zuchtend de mand met was in de droger.

En dat is dus nu mooi afgelopen. Om het goed te maken een lijstje met leuke, positieve dingen van de afgelopen tijd.

  • Er staat een glimmend, nieuw, rood autootje voor de deur. Helemaal zelf gespaard en betaald. Ik geniet van de speciale nieuwe-auto-geur, van de nieuwe knopjes, de slimmere opbergvakjes en zelf van het USB-stekkertje.
  • De tuin ligt er prachtig groen bij. Het is iedere dag weer druk met grote en kleine vogeltjes. Een familie koolmees dartelt een paar keer per dag langs. De kleine rode specht komt weer buurten, net als de boomkruiper en de boomklever.
  • Er ligt een mooi plan om samen de lasten van het huis in een aantal jaren sterk terug te brengen. Geen idee hoe ons leven en inkomen er over vijftien jaar uitziet maar onze woonlasten zijn dan in ieder geval overzichtelijk.
  • Afgelopen week verzonnen we de actie ‘MOVE that bus’ waarbij MOVE staat voor Maatschappelijk Ondernemen voor Eline en de bus voor de rolstoelbus waar de Vrienden van Eline voor sparen. Met een aantal experts geven we consulten voor 50 Euro per half uur en de opbrengst gaat in zijn geheel naar de actie. Binnen een dag hadden we al enthousiaste reacties van experts die daar graag tijd voor maken. Hartverwarmend!
  • Binnenkort gaan mijn nieuwe visitekaartjes gedrukt worden: op de echte handdrukpers van Letterpers. Dat worden de kaartjes die echt bij mij en mijn manier van werken passen: maatwerk, persoonlijk, eenvoudig maar goed verzorgd, net even anders en met een prima prijs/kwaliteitverhouding. Die ga ik met plezier en trots uitdelen.
  • Mijn klanten betalen nog steeds keurig op tijd. De ene achterstallige rekening bleek bij de klant intern te zijn blijven hangen en na een mailtje stond het geld de volgende dag al op mijn rekening.
  • Ik zit nog boordevol plannen voor nieuwe activiteiten met WongWorks. Ik leer nog iedere dag wat bij en soms zelfs wat af.
  • Het formulier dat ik nodig had van de gemeente lag de volgende dag al ingevuld en getekend in mijn postbakje.
  • De man des huizes heeft zoveel naaktslakken gevangen dat de dahlia’s hun kans hebben gegrepen en flink groeien.

Zo. We zitten droog en warm, we hebben werk, we zijn gezond. En die zon gaat vanzelf ook wel een keer schijnen.