Posts Tagged ‘positief’

h1

Bessenland

26/03/2014

Dinsdag 25 maart 2014 nam ik officieel afscheid van de gemeenteraad van Zeist. Ik mocht nog één keertje achter het spreekgestoelte.

Thuis hadden we een oud prentenboek: Hansje in Bessenland. Het gaat over een jongetje dat zijn moeder wil verrassen met een mandje bessen. Hij wordt betoverd en komt terecht in Bessenland, een voor hem vreemde, wonderlijke en vriendelijke wereld.

Hansje

Vier jaren geleden kwam ik als een moderne Hansje in het bessenland van de gemeenteraad. Ook ik had goede bedoelingen – ik wilde me kunnen bemoeien met de manier waarop de gemeente zich met onze omgeving bemoeit – zowel qua ruimtelijke inrichting (ik kom tenslotte uit Den Dolder) als qua zorg.
Vol verwondering kwam ik in een omgeving waar inwoners opeens burgers heten, waar woorden als kaders niet bij een schilderij horen, muntjes heel wat meer geld is dan een paar dubbeltjes, een portefeuillehouder over meer dan alleen geld gaat en het seniorenconvent niet hetzelfde is als een bejaardensoos.
Ik leerde over moties vreemd aan de orde van de dag en ergerde mij soms (OK, regelmatig) aan haantjesgedrag.

Hansje keerde uiteindelijk terug uit Bessenland met manden vol bosbessen voor zijn moeder. Ik hou aan mijn vier jaar hier in de gemeenteraad een hele verzameling goede herinneringen over. En dan vooral aan alle leuke, enthousiaste en betrokken mensen die ik heb leren kennen – de raadsleden, fractieassistenten, griffiemedewerkers, wethouders, burgemeester, ambtenaren, gastheren en – vrouwen, de journalisten, de insprekers – kortom de vaste en minder vaste leden van de ‘avondploeg’.

 

bessen

Ik wens de blijvers en nieuwkomers in deze raad evenveel plezier en goede herinneringen. Maar vooral wens ik jullie het vermogen om af en toe afstand te nemen van de vaste gewoontes, het jargon en de waan van de dag. Om alles te kunnen bekijken vanuit de optiek van onze klanten: de inwoners, organisaties en bedrijven van Zeist.
Om even te zijn als Hansje in Bessenland.

Ik dank jullie wel en het ga jullie goed.

 

 

h1

Ongeletterdheid

17/08/2013

iPadwriterHet woord van vandaag komt van Henk Kwant (@HenkJKwant): ongeletterdheid.

Een paar weken geleden belde ik aan bij zijn flat. Zijn begeleider had me gewaarschuwd dat het daar waarschijnlijk erg rommelig zou zijn. Daar was niets aan gelogen. Laten we zeggen dat het een puberkamer en studentenhuis in het kwadraat was. Maar hij had keurig een plekje vrij gemaakt aan de tafel en daar stond de iPad al klaar.
Die had hij gekregen van Abrona, onder andere om met zijn begeleider te kunnen beeldbellen. Maar hij was wel benieuwd of ik hem wat extra uitleg kon geven.

“Hij leest niet zo makkelijk vanwege zijn dyslexie” was de informatie die ik had meegekregen.

Naast me zat een aardige jongen van in de twintig die enthousiast vertelde over zijn werk, Feyenoord, het plan om naar de kermis in Tilburg te gaan en het idee om met een aantal vrienden mee te doen aan een ralley naar Barcelona. Met een auto van maximaal 500 Euro en allerlei opdrachten onderweg. Hij had al nagedacht over de verzekering, het repareren en zelfs over de terugreis en of je makkelijk zo’n auto zou kunnen verkopen in Spanje.

Op de iPad keek hij graag YouTube-filmpjes, vooral van muziek. Opzoeken was lastig met zijn dyslexie maar daar had hij zelf al wat op gevonden: in een app voor spraakherkenning sprak hij de zoekwoorden in en de geschreven tekst knipte en plakte hij in het zoekveld van YouTube.
De ingebouwde spraakherkenning van YouTube en Google die ik hem kon wijzen maakte het hem nog gemakkelijker.

Spellen speelde hij ook. Schaken bijvoorbeeld. “Maar ik ben niet zo goed hoor, ik kan maar zestien zetten. Vooruit denken.” Tegen de computer spelen vond hij saai worden en samen zochten we een versie waar je tegen anderen kan spelen.

Een ander spel dat hij had gevonden was een strategiespel met specifieke aanvals- en verdedigingskaarten. Dat had hij zelf ook al uitgevogeld en de gratis levels uitgespeeld.
Met Clash of Clans was hij blijven hangen, daar was het nodig om gegevens in te vullen en was de geschreven taal en hindernis. Ik las voor en hij vertelde wat ik moest intikken. Om de naam die hij wilde gebruiken moest ik glimlachen omdat daaruit duidelijk bleek dat hij wel zeker gevoel voor taal had.

Werken met de instellingen op de iPad, foto’s maken en ordenen: één keer voordoen en hij wist het. Dito voor het gebruiken van een iTunes-tegoedkaart.

Na dik een uur ging ik weer weg. Toch verbaasd hoe het kan dat een slimme jongen als hij de hindernis van onze geschreven taal niet heeft weten te nemen. En blij verrast hoe hij heel inventief om die handicap heen werkt.

En stiekem denk ik dat het toch mogelijk moet zijn om met zijn intelligentie stappen verder te komen met lezen en schrijven. En wat voor wereld er dan voor hem open zou kunnen gaan.
Maar wie ben ik om me daar mee te bemoeien?

h1

Niet alleen

10/07/2013

Lang geleden gaf ik mij op om vrijwilligerswerk te doen en dat bracht mij bij een oudere dame waar ik nu al bijna negen jaar iedere zondagochtend bij op de koffie kom.
In die loop der jaren is de relatie hechter geworden, ook omdat haar man overleden is, ze geen kinderen heeft en verder weinig familie. Ze is wat wij thuis zijn gaan noemen: ‘mijn bejaarde’ en is nu negentig jaar oud.

Een paar jaar terug heb ik haar beloofd om alles te regelen als zij komt te overlijden. Formeel is dat onlangs keurig vastgelegd bij de notaris. Voor de begrafenis had ik Mieke al eens gevraagd of het bedrag wat er was gereserveerd voldoende was en of mijn bejaarde op het Stille Hofje zou mogen komen te liggen. Op allebei de vragen was het antwoord gelukkig ‘ja’. Mieke is  dorpsgenote, uitvaartonderneemster en betrokken bij het beheer van onze plaatselijke begraafplaats.

Afgelopen week zijn we samen bij de oude dame op bezoek geweest zodat Mieke alvast weet wat haar wensen zijn.

Het vertrouwen dat ik heb in Mieke is weer eens bevestigd. Met de juiste toon, de juiste vragen en de juiste suggesties heeft ze ons allebei het gevoel gegeven dat alles straks goed komt. ‘Mijn bejaarde’ weet dat ze thuis kan blijven of zo snel mogelijk thuis gebracht wordt – zo min mogelijk ziekenhuis, daar heeft ze in haar leven al genoeg in gelegen. Dat de muziek gedraaid wordt waar ze zo van houdt, de juiste tekst op de kaart komt en zelfs de dominee komt binnenkort bij haar langs voor een praatje.

En ik, ik weet nu dat ik het straks niet alleen hoef te doen en dat is nu al een pak van mijn hart. Meer dan ik had gedacht.
Een gesprek waarvan ik dacht dat het vooral voor ‘mijn bejaarde’ zou zijn blijkt voor mij al minstens zo waardevol.

Mieke: dank je wel. Voor wat je al gedaan hebt en nog voor ons gaat doen. Later.

schaduwen

h1

Goed fout

02/05/2013

Vier mei, Dodenherdenking. En al die jaren denk ik tijdens de twee minuten stilte aan alle slachtoffers van de tweede wereldoorlog en elke andere oorlog. Afhankelijk van mijn eigen levensfase identificeer ik me met een ander soort slachtoffer: wat zou het voor mij als kind, als jong volwassene, als moeder betekend hebben om een oorlog mee te maken? Hoe zou ik mijn prioriteiten stellen en keuzes maken? Hoe ver zou ik gaan om mijzelf en/of anderen veilig te stellen? Ten koste van wat? Of van wie?

Mijn ouders hebben beiden de oorlog meegemaakt, de één misschien wat intensiever en bewuster dan de ander.  Mijn moeder woonde op Terschelling dat vol Duitse soldaten zat, mijn vader groeide op in verschillende Jappenkampen. Mijn ‘adoptiebejaarde’ rolde in Arnhem als vanzelf in het onderduikerscircuit, maakte het bombardement mee terwijl ze dwars door de stad liep en werd geëvacueerd.

Mijn moeder was in 1945 nog geen tien jaar oud, mijn vader werd vijftien en mijn ‘bejaarde’ drieëntwintig.
Wat zij in hun verhalen gemeen hebben is dat de grens tussen goed en fout heel erg moeilijk is aan te geven. Ja, de hele witte en de hele zwarte verhalen die kennen we allemaal. Maar er is grijs, veel grijs, in alle tinten, het is maar net hoe het licht er op valt.
En ja, achteraf  en vanaf de zijlijn zijn de keuzes helemaal makkelijk.

Dus herdenk ik op 4 mei alle slachtoffers van oorlog, wit en grijs. En zelfs van zwart vind ik dat zij slachtofferkantjes hebben.

Maar dat mag niet van het Comité 4 en 5 mei: van hen mag ik alleen de Nederlandse slachtoffers herdenken.
En dus niet die jongen van achttien die volledig in paniek met arm en schouder in het gips in september 1944 door de straten van Arnhem rende. Hij wilde naar huis, naar zijn familie. In Duitsland. Aan hem mag ik niet denken.
En mag ik wel denken aan de Nederlander die een onderduikadres aangaf en daarmee mijn bejaarde naar het Tribunaal stuurde, haar vader en zusje huisarrest bezorgde en één Joodse man op de vlucht liet slaan in het donker terwijl er op hem geschoten werd en drie andere Joden tot het concentratiekamp veroordeelde? Die Nederlander die het waarschijnlijk als enige uitweg zag om zelf de Arbeitsdienst te ontlopen waardoor hij voor zijn vrouw en kinderen kon blijven zorgen?Mag ik niet denken aan de 21.000 graven op die ene militaire begraafplaats in Normandië? Omdat het Duitsers waren?

Dit jaar denk ik daarom misschien alleen maar aan de mensen in mijn omgeving waarvan ik zeker weet dat ik er zou mogen onderduiken. Die hun eigen veiligheid en die van hun dierbaren op het spel zouden zetten om de ‘witte’ keuze te maken. Dat red ik makkelijk in twee minuten.
En nu maar hopen dat dat wel mag van het Comité. “Die Gedanken sind Frei”. Toch?

http://data.boomerang.nl/b/boomerang/image/bij-mij-kun-je-altijd-onderduiken/s600/alswijnietsdoen.JPG

h1

Crowdsourcen in een trein

14/03/2013

http://www.flickr.com/photos/adesigna/
Afgelopen weekend zat ik in de trein naar Eindhoven, op weg naar het D66-congres. Het was aardig vol maar dat bleek een reden te hebben. Bij vertrek uit Utrecht klonk de conducteur door de omroepinstallatie: “Het is druk in de trein zoals u merkt. Kennelijk heeft u allemaal besloten om vandaag gebruik te maken van uw kortingskaarten van Albert Heijn, Kruidvat en Blokker.”
Dat verklaarde wel de grote vertegenwoordiging van grijzende echtparen. Ik baalde wel even kennelijk de enige te zijn die de volle prijs had betaald maar stapte daar snel overheen.
De intercomstem ging verder: “Het is belangrijk om te weten dat er eerste klas en tweede klascoupées zijn en u mag alleen in de eerste klas zitten wanneer u daar een kaartje voor heeft. We gaan er een leuke dag van maken.” Persoonlijk zat ik niet te wachten op een soort reisleidster maar de grijze echtparen knikten waarderend. En eerlijk is eerlijk: verder hebben we niets meer gezien of gehoord van de conducteur.

Op het congres zat ik onder andere bij een sessie over en van ondernemers. Veel oude economie nog maar ook vleugjes nieuwe. Over het zoeken van investeerders werd vooral geklaagd over banken maar kwam toch ook even crowdsourcing en crowdfunding ter sprake.

Op de weg terug vond de man aan de andere kant van het gangpad een rode portemonnee op de bank. Hij liet hem aan mij zien en vertelde nadrukkelijk dat hij hem zo zou afgeven aan de conducteur. Er kwamen meer mensen om ons heen zitten. Halverwege de reis werd het duidelijk dat de kans op een conducteur vrij klein was. De man raakte in gesprek met het meisje naast hem, tegenover hem zat een jongen met dopjes in zijn oren naar zijn telefoon te luisteren. Tegenover mij zaten twee oudere dames die waren wezen winkelen in Den Bosch.

De man en het meisje besloten de portemonnee open te maken op zoek naar een naam of telefoonnummer. Ze vonden een naam, de jongen aan de overkant haalde de dopjes uit zijn oren en zocht op zijn telefoon naar de naam op internet en Facebook. Hij vond haar en stuurde een berichtje. Hij legde dat uit aan de vinder. Die snapte het wel maar niet helemaal. De dames tegenover mij ook niet: “Kan dat dan als je iemand niet echt kent en geen vrienden bent?”. Achter mij zaten kennelijk ook twee jongens die bereidwillig uitleg gaven over de instellingen op Facebook. De dames knikten min of meer begrijpend, beetje verbaasd over de mogelijkheden.
Daarna legde het meisje geduldig uit hoe het zat met een OV-chipkaart en de studentenversie ervan.

We naderden Utrecht. “Lopen jullie dan wel even met mij mee naar Gevonden Voorwerpen straks?’ Het meisje knikte, de man keek opgelucht. Blij dat hij niet hoefde te vertellen aan het loket over de actie met Facebook.

En ik was getuige van een ware crowdsourcing actie waarbij kennis en kunde er plekke werd gedeeld om een probleem op te lossen.

Soms is het zo simpel.

 

h1

Mooi, mooier, mooist

20/02/2013

177 Durable Cream Amazone Green

“Zo kind, heb je schimmel op je ogen?”, vroeg mijn moeder toen ik met oogschaduw op naar beneden kwam. Ze bedoelde het vast niet kwaad maar het zijn niet de opmerkingen waar je je als pakweg 13-jarige een zelfverzekerd gebruiker van make up van gaat worden. Het was van die creme-oogschaduw, groen denk ik, en ongetwijfeld amateuristisch opgebracht. Van dat spul dat zich verzamelde in je oogplooien. En ja, de vergelijking met schimmel was waarschijnlijk niet echt vreemd.

Uren heb ik bij elkaar rondgehangen bij de cosmetica-afdelingen van warenhuizen en drogisten. Kijken, kijken en vergelijken van het aanbod aan oogschaduw, mascara, lipsticks en andere smeersels. Wikkend en wegend over eventuele aankopen, balancerend tussen zuinigheid en het verlangen naar een beetje glamour.

Ik en make-up zijn nooit dikke vrienden geworden. Beetje lippenstift, beetje mascara, wat pukkeltjes camoufleren en misschien wat oogschaduw is al uitzonderlijk veel.
Eén keer in de zoveel tijd verwen ik mezelf wel met een lekkere crème voor op het gezicht of de handen. Zeker in de winter kunnen die wel wat extra’s gebruiken. Ik moet daarbij vaak denken aan mijn oma. Waar ze het vroeger heerlijk vond om jonger geschat te worden dan ze was (ze betaalde liever vol tarief dan haar 65+-pas te laten zien), koketteerde ze later schaamteloos met haar leeftijd.

Ik zie ons nog samen lopen door V&D in Amersfoort. In het gangpad stond een meisje reclame te maken voor een duur merk handcrème en ze bood mijn oma aan om het uit te proberen. Die stak direct haar hand uit en zei: “Niet nodig hoor, kind, voel maar hoe zacht!”  Het meisje kon natuurlijk niets anders doen dan dit bevestigen. “En hoe oud denk je dat ik ben?” Typisch zo’n vraag waar je altijd een fout antwoord op geeft. Dapper zei het meisje: “Nou, misschien wel zeventig?” Mijn oma keek triomfantelijk: “Ik word dit jaar vijfennegentig. En altijd Nivea gebruikt!”
Ze beweerde trouwens ook dat ze haar hele leven haar was- en douchebeurt eindigde met koud water.

IMG_7112

Zowel de Nivea als het koude water probeer ik wel eens, de eerste vaker dan het laatste.
Maar het allerlekkerste voor mijn gezicht vind ik tegenwoordig de Rozencreme van Weleda.

foto

En dat kan je natuurlijk om meerdere plekken kopen maar mijn favoriet is Solobiomooi. Want zo kwam het binnen, als een echt kadootje voor mezelf.

IMG_0709

h1

Feestdagenjetlag

04/01/2013

En in één keer is het afgelopen met de feestdagen.
Dan hebben we de zondag voor kerst gehad, de zondagen van kerst zelf, de zondag voor Oud en Nieuw, de zondag van 1 januari. Dan zijn de eten-met-familie-dagen voorbij, net als de verjaardag van opa, de verjaardag van oma, oliebollenavond en skischansspringenkijkenmiddag.

Opeens is het weer woensdag, die dan wel weer aanvoelt als een maandag. De nieuwjaarswensen en nieuwsbrieven beconcurreren elkaar in de Inbox, op de voet gevolgd door uitnodigingen voor nieuwjaarsrecepties en -bijeenkomsten.

Het to-do-lijstje bestaat uit een mengeling van goede voornemens en concrete werkactiviteiten. De koelkast is bijna ontdaan van bijzondere kaasjes, de laatste kerstkransjes zijn opgegeten, de vogels in de tuin werken het restant gekregen appelflappen weg.

De administratie van 2012 is op de post naar de boekhouding. De eerste mails van de griffie over de gemeenteraad zijn al weer binnen. De laatste losse touwtjes van vorig jaar zijn (bijna) vastgeknoopt.

Deze eerste werkweek van drie dagen van het nieuwe jaar voelt als een jetlag. De maandag is een woensdag. Oud en nieuw lopen nog door elkaar. De ene helft van Nederland is al weer aan het werk, de andere helft viert nog vakantie.
Maar vandaag is het vrijdag en het voelt ook als een vrijdag. Het gaat goed komen dit jaar.