Posts Tagged ‘moestuin’

h1

Toeval?

27/03/2014

Dinsdag nam ik afscheid van de gemeenteraad en maakte nog één keer gebruik van mijn spreekrecht. Ik vertelde over Bessenland.

Dat wist niemand, ook Hylke niet die als enige ‘blijver’ officieel afscheid nam van ons als collega’s. Als symbolisch cadeau had hij vier fruitplanten meegenomen. De moeilijkste, de kiwi, viel in goede aarde bij collega Pieter. Hij houdt wel van uitdagingen.
De druif was direct de keuze van Marijke en vervolgens koos Marion voor de framboos.

En ik eindigde met wat absoluut mijn eerste keus zou zijn geweest: deze prachige rode bes. Toeval of een mooie samenloop van omstandigheden?

Jonkheer van Tets krijgt een mooie plek in de voortuin, dan bemoeien in ieder geval de kippen zich niet met het oogsten.

rode bes

 

h1

Oogsten wat je zaait

12/08/2012

Ooit, lang geleden, hadden een vriendin en ik samen een moestuin. Eten uit eigen tuin, dat leek ons wel wat en we schreven ons in voor een volkstuin. Het volgende seizoen kregen we een stuk van tien bij tien meter toegewezen en daar stonden we dan op dat kale lapje grond. Waar moesten we beginnen?

Eerst maar spitten, omkruidvrij maken, paadjes stampen en vakken maken. Bij de buren zag dat er vrij eenvoudig, netjes en overzichtelijk uit. Bij ons is het nooit helemaal egaal geworden, de paadjes waren hobbelig, de bedden liepen schuin weg, helemaal onkruidvrij bleek een illusie en gevoelsmatig werd de tuin steeds groter. Maar goed, we waren beginners. Wat de oude, fulltimevolkstuinmannetjes er zeker niet van weerhield om ongevraagd advies te geven en vooral ook zeer kritisch kijkend tot aan hoofdschuddend langs te lopen.

Tegen de tijd dat om ons heen de plantjes al vrolijk boven de grond stonden waren wij toe aan zaaien.  En dan blijkt zo’n volkstuin nog weer groter dan je al dacht bij het spitten.

Optimistisch werden het rijen sperziebonen en courgettes. Die kan ik me in ieder geval nog herinneren. Ongetwijfeld stonden er ook uien, aardappels en aardbeien. Maar het zijn vooral de sperziebonen en courgettes die me bijstaan vanwege de overvloedige oogst. Emmers en emmers sperziebonen. Een eindeloze hoeveelheid courgettes. Het was plukken, schoonmaken, blancheren en invriezen geblazen.
En weer werd de tuin nog groter dan we dachten. Ook qua wieden trouwens, er kwam geen einde aan.

En waar we stiekem op de hulp van de kinderen hadden gerekend bleek het animo van gemiddeld vierjarigen om mee te werken zeer beperkt.

In mijn herinnering is het ook gebleven bij dat ene seizoen. De Huizer volkstuinmannetjes zal het niet verbaasd hebben, die ‘wichies’ hadden er duidelijk geen verstand van.

Toch bleef het eten uit eigen tuin trekken maar dan wel dichter bij huis en beperkter. Sperziebonen tegen de schutting, aardappelen in de achtertuin of aardbeien in een pot.
Ook hier in de tuin van de doorzonwoning doe ik af en toe een poging hoewel een bosachtige tuin met veel schaduw een flinke uitdaging is. Vorig jaar deden de tomaten het aardig maar de pastinaken bleven in de bovenste vijf centimeter grond hangen. De kapucijners waren heerlijk, de prei kwijnde weg in de  schaduw.

Dit jaar werden het snijbonen tegen de schutting en aardappelen in het stukje tuin. Van beiden verschillende bijzondere soorten. De uitdrukking ‘rare snijboon’ gaat ook op voor onze planten want slechts een kleine selectie heeft echt gered. Maar: verse, rauwe bonen zijn heerlijk!

En vandaag was het aardappeloogst. Edgecote, Mayan Gold: rode, gele en roodgele piepers. Geen gigantische hoeveelheden maar wel zelf gepoot, begieterd en geoogst.

Nog leuker: diezelfde aardappels leverde weer een leuk contact op.  Er waren pootaardappels over en via Twitter kwamen ze terecht bij @loestortike, voor haar vader. We volgen elkaar nu, spraken al eens af en spellen samen Ruzzle.

Wie zaait, die oogst. I love it!

h1

Heiltje – godmother en indiaan

20/06/2012

In mijn hoofd zie ik het plaatje duidelijk voor me: een oude Indiaan, zittend op een hoge rotsrichel, deken om, rug tegen de rotsen, uitkijkend over het landschap. Wachtend tot het leven langzaam afloopt.
Zo was het voor Heiltje, de moeder van mijn schoolvriendin Geertje.

Veertig jaar geleden kwam ik in de vijfde klas van de Maria Montessorischool in Huizen en Geertje werd mijn klasgenoot. Eén keer in de week bleef ik over omdat mijn moeder die dag werkte en dan mocht ik vaak met Geertjemee bij haar thuis eten. Broodtrommel mee en aanschuiven bij hen aan tafel.

Heiltje was de godmother van de Huizer Montessorischool, zij was één van de oprichters en drijvende kracht achter de groei en bloei van de school. Een schooljuf in hart en nieren, ervan overtuigd dat kinderen het leuk vinden om te leren als ze het maar op de goede manier krijgen aangeboden. Dat de natuurlijke nieuwsgierigheid en leergierigheid gestimuleerd kunnen worden met de juiste materialen en lesjes. Dat ideaal wilde ze graag overbrengen en anderen van overtuigen. Zo overtuigd was ze zelf dat sommigen volgens mij wel eens beetje bang van haar waren.

Na de lagere school scheidden onze wegen min of meer: ik ging naar de gewone middelbare school in het dorp (maar wel met de luxe van twee jaar montessori) en Geertje ging vanzelfspreken naar het Montessori Lyceum in Amsterdam.

Toch hielden we contact. Geertje slaagde voor de Hogere Tuinbouwschool en de familie verhuisde naar Zeeland, naar Noordgouwe op Schouwen Duivenland. Daar werd een voormalige tuinkwekerij langzaam maar zeker omgetoverd naar een biologisch tuinbouwbedrijf: Kwekerij Zuidbos.
Met incidentele bezoeken maakte ik het allemaal mee en zag de metamorfose. Mocht ook graag een dagje meewerken en dan onkruid wieden, slaplantjes planten en bonen plukken. En later ook in de winkel helpen. Op Zuidbos zag ik voor het eerst van mijn leven verse kapucijners. Proefde tomaten en komkommers uit de koude vollegrondkas. En leerde van Heiltje over bijen, honingslingeren en de bloemen op de kwekerij speciaal voor de bijen. Ze gaf nog steeds lesjes.

We zagen elkaar hooguit één keer per jaar. Het snelle, moderne leven bleef haar verbazen. Maar ze zocht wel van alles op internet en ze heeft zelfs een blauwe maandag getwitterd.

Op zaterdag, tijdens de biologische markt op het erf van Zuidbos, was de koffietafel haar taakje. Op zijn montessoriaans, dat wel. “Ik zit hier gewoon en vertel iedereen dat ze zelf hun koffie of thee mogen inschenken. En dat ze een praatje met mij mogen maken.” Help-het-mij-zelf-te-doen in optima forma.

Als we elkaar spraken vielen vooral haar humor, openheid en relativeringsvermogen op. De tuin, de kinderen, de kleinkinderen – daar genoot ze nog van. Maar het oud worden, met alle gebreken, dat viel haar toch wel tegen. En dat stak ze niet onder stoelen of banken.

Het laatste jaar werd ze steeds vergeetachtiger, de dagelijkse dingen werden minder belangrijk.
Ruim een week geleden kreeg ze een herseninfarct en belandde in het ziekenhuis. Daar nam ze nog het heft in handen en maakte heel goed duidelijk aan het personeel wat ze wel en niet wilde.
Nog dezelfde dag kreeg ze ook een zware hersenbloeding en raakte in coma.

En werd ze de Indiaan op de berg, langzaam wegglijdend uit dit leven. Het zou mij niet verbazen als ze het nieuwsgierig en leergierig is tegemoet gegaan.
Afgelopen zaterdag gaf haar lichaam het op. Maar haar geest kwam nog eventjes terug: nog één keer haar ogen open om afscheid te nemen.

Een bijzonder mens. Een bijzonder afscheid.
Morgen is de bijeenkomst en crematie. Maar de geest van Heiltje, die blijft. Zeker weten.

h1

Komkommertijd

29/07/2011

Tijd voor een komkommer maar dan wel een speciale. Vorig jaar bestelde ik zaden bij Vergeten Groenten, onder andere deze Sikkim komkommer. In het stukje moestuin achter in de tuin is het kennelijk niet geschikt maar de twee plantjes onder de druif doen het uitstekend.
Startend als stekelige augurkjes zien ze er uiteindelijk zo uit. En ze smaken heerlijk.


h1

De mooiste tot nu toe

30/06/2011

Soms struikel je op zoek naar iets anders over een mooie website met een leuk idee. En voor je het weet heb je willens en wetens een abonnement op een mooi en verantwoord T-shirt.

Ieder kwartaal krijg ik een T-shirt van biologisch katoen met een speciaal ontworpen print. En ook nog eens in een beperkte oplage. Dat is Limitee.

De eerste keer was ik meteen onder de indruk van de details op en rond het shirt: mooie opdruk maar ook nog eens achter in de nek het verhaal achter de print. De stadsbijen waren dat. Met een zakje bloemenzaadjes om zelf bijen te lokken.
He tweede shirt ging over het bevrijden van circusdieren.

Het derde shirt kwam begin deze week aan en ik vind het de mooiste tot nu toe. Allereerst een mooie kleur groen voor zowel shirt als opdruk waardoor een ton-sur-ton-effect ontstaat.
Het thema komt van www.dakboerin.nl die je platte dak kan omvormen naar een moestuin en deze zelfs voor je wil onderhouden. De print bestaat dan ook uit bomen waarvan de wortels een hoofd vormen en het extraatje zijn zaadjes voor mooie kroppen sla. Die konden nog net gezaaid en de eerste blaadjes steken net boven de grond.

Ook blij verrast worden iedere kwartaal? Hier vind je alle informatie.

h1

De visie van Anna

14/06/2011

Zo’n vier jaar geleden zag Anna de grond achter het huisje in Hornhuizen, Groningen. Ik zag een stuk gras en wat uit de kluiten gewassen coniferen. Zij zag het potentieel. Dat doet ze trouwens ook in haar werk in het onderwijs, potentieel zien.
Ze ging aan de slag en af en toe hielpen we haar een handje. Bomen gingen om, coniferen werden zwaar teruggesnoeid, rare perkjes omgespit.

Er kwam een beukenhaag. Het begin van een vijver kreeg vorm. En vooral veel planten vonden een thuis. Overal kwamen de stekjes, plantjes, polletjes, struiken en boompjes vandaan. Eerst vanuit de opgeheven volkstuin in Amsterdam, later vanuit tuincentra, bij buren en vrienden vandaan. In potten of direct in de volle grond vonden zij een thuis aan het begin van de wereld.

Afgelopen weekend waren we er weer even en genoten van een pracht van een bloementuin. Waar je ook kijkt staan bloemen, struiken en fruitbomen.
En de vijver: vol met groene kikkers en waterplanten.

En de visie van Anna gaat nog verder. Daar kan nog een vijver. Een moestuin. Een……

h1

Het eerste lijstje

06/01/2011

Ik ben dol op lijstjes maken – vooral als het druk is helpt het om alles even letterlijk op een rijtje te zetten. Dat geeft overzicht en inzicht.

En ja, je kunt daarna altijd zo lekker wegstrepen als je iets gedaan hebt. Hoewel ik nog niet zo erg ben als de schoonvader van een oud-collega: die zette bovenaan zijn lijstje ‘lijstje maken’ zodat-ie meteen kon beginnen met strepen.

Lijstjes zijn uit en infographics in volgens De Recensiekoning. Jammer dan. Want hier zijn mijn goede voornemens voor 2011.

1. Meedoen met de Fairtrade Businessloop op 16 juni. Grote voordeel: het is een stok achter de deur om nu eens serieus meer te gaan bewegen. En juni is ver genoeg weg om nu nog geen echte zorgen te maken. Nadeel: ik heb geen idee hoe groot de afstand is en de organisatie kennelijk ook niet. En bovendien heb ik al een soort van weddenschap met Sander Jansen (VVD) en Pieter van Ojen (CU/SGP) waarbij de inzet nog niet vastligt maar het zeker om de eer zal gaan. Qua onderhandeling heb ik ingezet op de dubbele afstand voor hen – ze zijn tenslotte ook half zo oud als ik.

2. Op vakantie naar Argentinië. Al jaren proberen we een lange vakantie te plannen in dit prachtige land. Een Amerikaanse werkgever (waar twee dagen vrij al gezien werd als een vakantie, laat staan 4 weken) en ander pragmatische redenen zaten dat steeds in de weg. Nu zetten we in op half december vertrekken en half januari weer terugkomen. IJs, weder en economie dienende natuurlijk.

3. Meer eten uit eigen tuin. Dat betekent creatief omgaan met de beschikbare stukken grond, vroeg beginnen met plannen en vooral bijtijds beginnen met uitvoeren. En een goed gesprek hebben met de haan en kippen over taakverdeling en de verdeling van de oogst.

4. Nog meer leuke mensen ontmoeten. Op en via Twitter, via de gemeenteraad, de netwerkbijeenkomsten, cursussen, LinkedIn en via via. Het afgelopen jaar heeft wat dat betreft gebracht waar ik op gehoopt had: ik voel me nog meer thuis en geworteld in Den Dolder en zelfs in Zeist. Voorlopig geniet ik van het in, om en vanuit huis werken. Waar ik de vorige nieuwjaarsreceptie veel mensen voor het eerst tegen kwam, was het dit jaar een feest van herkenning.

5. Bomen redden. Indirect dan want het moet toch lukken om met de gemeenteraad veel papierarmer te gaan werken. Digitaal wordt de regel, geprint de uitzondering. iPad, netbook, laptop, eReader , geprint – laat iedereen zelf kiezen en betalen van de raadsvergoeding. Het gaat niet zo snel als ik had gehoopt toen ik in maart het gemeentehuis binnen stapte maar dit jaar moet de sprong voorwaarts zeker gaan komen. De voorbereidingen in de gemeentelijke organisatie zijn ver genoeg.

h1

Vreemde gasten – wie maakt ons los!

21/07/2010

Vorig jaar was ie nog een vreemde gast en vonden we na veel gegoogle zijn naam. Officieel heet hij Leonotis Ocymifolia maar je mag hem ook leeuwenoor noemen. Hij kwam binnen als verjaarscadeautje van mijn schoonouders.
Maandenlang hebben wij ons vermaakt met de aparte groei: een steel met blaadjes, een bloem en dan uit die bloem weer een steel met blaadjes en een bloem. Enzovoort.
Zo ongeveer dus:

leeuwenoor

De oranje bloemetjes droogden op en de zaadjes gingen in een zakje in de keukenla.

Dit voorjaar zaaiden we zelf sperziebonen, courgette en lathyrus.  En voor de aardigheid gooide ik de zelf geoogste leeuwenoorzaadjes ook in de strijd.
Tot mijn grote verbazing (de groene vingers zitten in andere takken van de familie) kwamen ze vrij massaal op.
Na een paar weken hadden ze echt meer ruimte nodig. Alles wat we nog aan potjes en potten hadden werd volgezet.
En ze blijven het leuk vinden.
opgroeiende gasten

Maar zoals het ook gaat met kinderen: ze zijn leuk en aardig maar op een gegeven moment moeten ze op eigen benen gaan staan.
Een aantal gaan de tuin in – eens kijken wat ze van de volle grond vinden.

Maar wie er zichzelf of iemand anders blij mee wil maken: kom rustig een of meerdere potjes ophalen hier in Den Dolder!
Mailtje naar ingrid@ingridwong.nl en we zetten de adoptie in werking.

h1

Een weekje gemeenteraad en D66

16/05/2010

Het is al weer zondag en de dooddoener ‘de tijd vliegt’ plopt meteen naar boven. Onzin natuurlijk maar feit blijft dat mijn goede voornemens qua weblog bijhouden weer aardig hebben bijgedragen aan het plaveisel op weg naar de hel.

De volgende goede voornemens zijn alweer gemaakt, dat is natuurlijk het makkelijkste wat er is. En om in één keer weer een beetje bij te zijn volgt nu een korte samenvatting van de week.

Maandag – overdag vooral bezig geweest met mijn hoofd en computer te organiseren voor WongWorks. En zaken af te ronden voor het oude werk. ’s Avonds bijeenkomst van de campagnecommissie van D66 Zeist. Ik moet eerlijk toegeven dat na alle voorbereidingen en uitvoering van de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen, het wennen aan raadslid zijn, de commotie rondom de wethoudersbenoeming en de afsplitsing mijn enthousiasme wat minder is om weer de straat op te gaan. Maar gelukkig hebben we een aantal nieuwe leden die ook lokaal in Zeist actief willen worden en twee zaten al bij ons aan tafel. We gaan dan ook weer vol energie aan het plakken, folderen en bussen. Waarbij folderen staat voor op straat folders uitdelen en bussen voor het huis-aan-huis bezorgen van de folders. Beetje jargon hoort erbij.

Dinsdag – fractievergadering. Eindelijk tijd voor het verdelen van de taken zodat iedereen zich een beetje kan focussen. We kiezen officieel een nieuwe fractievoorzitter (en ook daar gaan we waarschijnlijk buitenstaanders mee verrassen, het persbericht gaat morgen, 17 mei, uit) en verdelen de verschillende onderwerpen. Zelfs met zes mensen zijn het nog behoorlijk grote aandachtsgebieden, ik heb nu nog meer respect voor de kleine fracties. Mijn eigen onderwerpen liggen zowel op het gebied van Samenleving (o.a. WMO, jeugd), Bestuur (zoals financiën, wijkgericht werken) als Ruimtelijke Ordening (verkeer).
Vanuit de financiën mag ik meteen woensdag naar de Audit commissie…

Woensdag – de Audit Commissie. Een spoedcursus weerstandsvermogen, jaarrekening, interne en externe controles en treasury statuut. In ieder geval complimenten voor het de overzichtelijke jaarrekening. Vanaf de volgende begroting gaan we proberen nog duidelijker te laten zien wat het verband is tussen het beleid, de budgetten en de bereikte resultaten.
Het was een lange zit maar absoluut informatief.

Donderdagmiddag stapte ik op de fiets en reed naar het witte kerkje in Huis ter Heide. Daar stonden Pieter en Johan met zijn vrouw Willy al te wachten. Samen fietsten we langs een aantal belangrijke projecten in Huis ter Heide, Bosch en Duin en Den Dolder. Voor Johan nuttig omdat hij gebiedswethouder is, voor mij omdat ik van een aantal projecten ook nog niet alle achtergronden ken.

Johan Varkevisser en Pieter van der Ploeg bij het ecoduct
Via het ecoduct over de provinciale weg fietste we onder andere langs het Wallaardt Sacrekamp, het Gezichtslaantje, Den Engh, industrieterrein De Eland, Willem Arntzhoeve, de brede school de Schilden, de oude Hazenboschschool, de Torteltuin en de Albert Heijn. En we eindigden, droog gelukkig, in de doorzonwoning voor thee, koffie en stroopwafels.

Vrijdag – geen politiek maar wel de eerste Samenspraak met Robert uit Congo. Al jaren in Nederland maar hij moet nu echt aan zijn Nederlands gaan werken om zijn baan te houden. Een goede stok achter de deur! Met een dochter van twee is de taal goed spreken nog eens extra belangrijk. Ik heb gewezen op het Jeugdjournaal. En op zoek naar want eenvoudiger Nederlands viel mijn oog op de Donald Duck. Die kende hij niet, op zich al een wonder, maar hij heeft hem meegenomen en gaat proberen er iets van te lezen. Ik ben benieuwd…

Zaterdag – eindelijk een keer de tuin in. Nog eindelijker: de auto gewassen. Hij is nog steeds rood blijkt nu het zwart er af is. Met de rest van de regio door het tuincentrum geschuifeld en thuisgekomen de verse rozemarijn, tomatenplanten, lavendel en campanula geplant.
Kom maar op met de zomer!15 mei 2010 - rozemarijn en tomaten

h1

Gelei – deel twee

06/09/2009

IMG_7717

Dit is druivengelei, de grote pan met druiven resulteerde in vier mooie potten vol.

Momenteel staan er vijf potten vol op het aanrecht.

Vier? Vijf?
Inderdaad,  in eerste instantie hebben we aan het ingekookte vruchtensap een groot pak geleisuiker toegevoegd, even laten doorkoken en daarna de potten gevuld.
Het bleef echter dik vloeibaar in plaats van smeerbare gelei te worden.
We haalden een pondspak Geleisuiker extra, leegden alle potten weer in de pan en voegden alles op kooktemperatuur bij elkaar.
Een pondspak geleisuiker betekent wel extra volume en daarmee een extra pot gelei.

Maar het belangrijkste is vooral dat het lekker is geworden: een friszure fruitige smaak.
De baas denkt nu na over gerechten waar druivengelei bij past.
Ik denk aan bruine boterhammen met druivengelei.