Posts Tagged ‘Kronkels’

h1

Bessenland

26/03/2014

Dinsdag 25 maart 2014 nam ik officieel afscheid van de gemeenteraad van Zeist. Ik mocht nog één keertje achter het spreekgestoelte.

Thuis hadden we een oud prentenboek: Hansje in Bessenland. Het gaat over een jongetje dat zijn moeder wil verrassen met een mandje bessen. Hij wordt betoverd en komt terecht in Bessenland, een voor hem vreemde, wonderlijke en vriendelijke wereld.

Hansje

Vier jaren geleden kwam ik als een moderne Hansje in het bessenland van de gemeenteraad. Ook ik had goede bedoelingen – ik wilde me kunnen bemoeien met de manier waarop de gemeente zich met onze omgeving bemoeit – zowel qua ruimtelijke inrichting (ik kom tenslotte uit Den Dolder) als qua zorg.
Vol verwondering kwam ik in een omgeving waar inwoners opeens burgers heten, waar woorden als kaders niet bij een schilderij horen, muntjes heel wat meer geld is dan een paar dubbeltjes, een portefeuillehouder over meer dan alleen geld gaat en het seniorenconvent niet hetzelfde is als een bejaardensoos.
Ik leerde over moties vreemd aan de orde van de dag en ergerde mij soms (OK, regelmatig) aan haantjesgedrag.

Hansje keerde uiteindelijk terug uit Bessenland met manden vol bosbessen voor zijn moeder. Ik hou aan mijn vier jaar hier in de gemeenteraad een hele verzameling goede herinneringen over. En dan vooral aan alle leuke, enthousiaste en betrokken mensen die ik heb leren kennen – de raadsleden, fractieassistenten, griffiemedewerkers, wethouders, burgemeester, ambtenaren, gastheren en – vrouwen, de journalisten, de insprekers – kortom de vaste en minder vaste leden van de ‘avondploeg’.

 

bessen

Ik wens de blijvers en nieuwkomers in deze raad evenveel plezier en goede herinneringen. Maar vooral wens ik jullie het vermogen om af en toe afstand te nemen van de vaste gewoontes, het jargon en de waan van de dag. Om alles te kunnen bekijken vanuit de optiek van onze klanten: de inwoners, organisaties en bedrijven van Zeist.
Om even te zijn als Hansje in Bessenland.

Ik dank jullie wel en het ga jullie goed.

 

 

h1

Tussen de spaties door

30/08/2013

Ik vroeg woorden om mijn stukjes aan op te hangen, het helpt mij om al die feiten, meningen en herinneringen een beetje te stroomlijnen. Het woord van vandaag is ‘fiets tunnel’ en komt van @paulsmink.

Paul is mijn collega in de gemeenteraad maar dan van het CDA en daarmee ook van de oppositie. Zijn perspectief en belang zijn dan ook niet altijd die van mij en daar is niets mis mee. Het blijkt ook uit zijn keuze voor het woord: het is een zeer beladen onderwerp in de gemeenteraad waarbij het CDA regelmatig laat horen dat de partij zeer ervaren is met spinnen en framen.

Helaas voor Paul is dit blog er niet voor de politieke analyse van complexe, al jaren durende projecten.

Nee, in mijn hoofd klikte en ratelde het anders toen ik zijn tweet kreeg:

Tweet @paulsmink

Ik zag namelijk alleen maar die spatie tussen fiets en tunnel. Het is verbazingwekkend hoe vaak mensen tegenwoordig woorden opnnodig opsplitsen, zelfs op Twitter waar de beperking van 140 tekens (en ja, de spaties tellen ook mee) toch naar verwachting zou betekenen dat zuinigheid troef zou zijn.

Zelfs Paul maakt zich er schuldig aan terwijl hij toch altijd zeer zorgvuldig met taal omgaat, in ieder geval met zijn formuleringen. De inhoud laat ik even buiten beschouwing.

Komt het doordat we zo veelvuldig worden blootgesteld aan de Engelse taal? Of zijn we bang geworden van te lange woorden? Zelf heb ik het bijna opgegeven om woorden als marketingmanager of contactcenter te schrijven: er is altijd wel iemand bij de opdrachtgever die ze toch weer in tweeën splitst.
Nou kan ik het bij dat soort uit het Engels geleende termen nog wel begrijpen. Maar vaak genoeg leveren die extra spaties ook meteen een andere betekenis op. Er is toch echt een verschil tussen een lange afstandsloper en een langeafstandsloper. Dit voorbeeld en vele anderen worden al een tijd verzameld op de website voor Signalering Onjuist Spatiegebruik (SOS).

Deze bijvoorbeeld.

b_driedijken b_lekkerbekken b_mistlampen

Jazeker, er zijn ergere dingen dan het onjuist gebruik van spaties. En dan politieke collega’s die je denken in een lastig parket te brengen met beladen woorden.
Maar dan heeft hij zich mooi vergist in hoe mijn hoofd werkt.

h1

De mooiste cadeautjes

26/12/2012

Positief en optimistisch: dat is normaal gesproken de bril waarmee ik het leven iedere dag opnieuw bekijk. ‘Tel wat je hebt en niet wat je mist’ is het tegeltje dat ik bij mijn oma uit huis mee mocht nemen en dat past goed bij mij als levensmotto.

Natuurlijk zit niet altijd alles mee. Natuurlijk word ik niet blij van kou en regen, van pech, van tegenslag. Maar dan treedt bij mij al snel de relativiteitstheorie in werking – simpel maar doeltreffend. Zonder winter geen voorjaar. Zonder regen minder waardering voor de zon. Zonder drukte geen vrije tijd. En zonder geven geen ontvangen. Alles is relatief.

Blij word ik als ik een ander kan blij maken. Door iets te geven, al is het maar tijd.
En soms maak ik gewoon mijzelf blij.
Dit zijn een paar van mijn mooiste cadeautjes van 2012:

1. ‘Mijn’ bejaarde dame mocht haar huishoudelijk hulp houden waar ze zo tevreden over is. De organisatie wilde haar graag houden maar dacht zich de verplichte vaste aanstelling (na twee tijdelijke contracten) niet te kunnen permitteren. Na veel overleg, meedenken en aandringen is het gelukt: ze mocht blijven en iedereen is blij. Ik ben vooral blij dat het de broodnodige rust geeft in het hoofd van de negentigjarige. Met stip op nummer 1!

2. Cadeautje van mezelf aan mezelf: de complete Calvin and Hobbes. Kwamen ooit in mijn leven via mijn broer en zijn nooit meer weggegaan. Maakt dat ik jongens en mannen een klein beetje beter begrijp.

calvinneedswhatimselling

3. Een fiets. Voor een kind dat daardoor in Zambia niet meer uren naar school hoeft te lopen. De ‘schuld’ van de Fat Cyclist en beter dan hij kan ik het niet zeggen, bijvoorbeeld hier.
4. Twee uur tijd om mee te lopen met een speciale groep verstandelijk gehandicapten met de Abronarun, samen met collega’s van de gemeenteraad. Een resultaat van de Zeister Beursvloer van Samen voor Zeist. Genoten van het enthousiasme en de ontwapenende blijdschap van de deelnemers en trots op mijn verdiende lichtblauwe T-shirt. In 2013 gaan we nog een paar keer.
IMG_9227
5. Ook van mezelf voor mezelf: de Birdswing. Brengt mijn kantoortuin op één meter afstand van mijn werkplek.

meesje

6. Een echt nichtje, een ‘tantezeggertje’. Het gaat nog wel even duren voor ze dat echt zegt, ze is pas 3 maanden, maar het is leuk zo’n hummeltje waar je genen mee deelt. En dat ook nog eens vernoemd is naar onze oma.

Zo. En dan is het nu tijd voor kersteten-met-familie, deel 2.
Ik denk dat het morgen tijd is voor een zeur- en irritatielijstje. Eén keer per jaar mag dat van mijn optimistische, postieve zelf. Ha.

h1

En de winnaar is…

23/10/2012

Ik kan me nog de tijd heugen dat apparaten beter en interessanter leken als ze groter waren en er meer knopjes op zaten. Voorbeeld: de geluidinstallatie die wij begin jaren tachtig in huis hadden besloeg een hele kast en bestond uit minstens 4 gestapelde apparaten. Met knoppen, schuifjes, lampjes en wijzertjes. Een platenspeler, tuner/versterker, equalizer, dubbel cassettedeck en, volgens de expert hier in huis, was dat nog de pauperversie want als je het echt voor elkaar had stond er ook nog een voorversterker.

Hoe meer, hoe beter.  En hoewel er duidelijk een tendens is naar kleiner en eenvoudiger blijft de afdeling audio en tv hier in huis een opeenstapeling van apparaten. Een TV, een kastje van de digitale televisie, een Apple-TV – en allemaal met een eigen afstandsbediening.
En wij vinden onze weg nog wel met al die knopjes ook al is het behelpen.

Maar zondag installeerden we in twee fases digitale televisie van Ziggo bij ‘mijn bejaarde’. Na meer dan een jaar mopperen, bellen, mailen, bellen en brieven zou ze eindelijk weer eens naar Duitsland 3 kunnen kijken. “Want daar hebben ze altijd van die mooie films.” Waarom het twee fases waren vertel ik een andere keer nog wel, ervaringsverhalen met Ziggo zijn zelden kort.

We lieten de bijna negentigjarige achter met een TV, het Ziggo-kastje en twee afstandsbedieningen. Makkelijker konden we het echt niet maken. Van tevoren hadden we nog geoefend: eerst de TV aanzetten, op een zender zetten, dan bij de oude afstandsbediening op dit kleine knopje drukken onder het groene knopje (om de TV op het AV-kanaal te zetten) en dan met de nieuwe afstandsbediening een zender kiezen. En ik drukte haar op het hart dat ze rustig mocht bellen als er iets niet goed ging.

Maandagmiddag belde ze op, ze had al een half uur lang geprobeerd om de TV aan te krijgen maar het lukte niet. Omdat een avond zonder televisie heel lang is als je helemaal alleen bent stapte ik in de auto en reed naar haar toe.
Samen namen we de stappen nog een keer door en ze wist ze allemaal nog. Alleen was dat kleine knopje onder het groene knopje zo klein dat ze het met haar reumatische vingers niet goed ingedrukt kreeg.

We hebben telefoons met hele grote druktoetsen, we hebben mobiele telefoons en tablets met prachtige intuïtieve bediening. Dan moet het toch mogelijk zijn om afstandsbedieningen te ontwerpen die logisch en eenvoudig te gebruiken zijn?

Zoiets als de iPhone? “Ja”, zegt de man, “Daar zijn ze bijvoorbeeld bij Logitech mee bezig. Een afstandsbediening met een touchscreen. En nog steeds al die knopjes .”

Ahrrgg.

Ik zie een gat in de markt voor buiten-de-doos-denkers. Wie o wie ontwerpt er een (afstands)bediening die gemaakt vanuit de beleving van de mensen en niet vanuit de apparaten?
Voor wie dat voor elkaar krijgt  zie een Nobelprijs voor de (huiselijke) Vrede in het verschiet.

h1

Zussen

06/10/2012

Ze zit al klaar met haar jas aan, tas op schoot. Een echte oma-handtas van zwart lakleer met een knip. Het personeel helpt haar in mijn auto en daar gaan we, onderweg naar de binnenstad van Utrecht waar haar zuster woont in een tehuis.

Ik stel af en toe een vraag en zij praat er lustig op los.
“Ja, ik loop niet meer zo snel, ik wordt tenslotte volgende maand 94. Da’s oud hoor. Voor mij hoeft het niet echt maar ja. Hoe lang ik in Zeist woon? Dat weet ik niet precies hoor. Een jaar of 10? Ik vind Zeist niet zo veel aan, ik kom eigenlijk uit Utrecht maar mijn kinderen wonen hier. Het huis is wel goed hoor, ik heb een mooie kamer en het eten is goed. Nou lust ik eigenlijk niet zo veel dus ik laat veel staan. Maar ze doen hun best. Waar ik alleen niet van hou, en ik zeg dat ook hoor want ik kan mijn mond niet houden, wat ik verschrikkelijk vind is dat ze aan mijn spullen zitten. Ik zei het vanochtend nog – jullie moeten met je poten van mijn tas afblijven. Ze stelen echt van alles van me. Ik noem geen namen want ik weet niet wie het doen maar ze zitten aan mijn spullen. Hoeveel portemonnees ik al niet kwijt ben!”

“Mijn dochter zorgt goed voor me hoor maar gisteren was ik wel boos op haar. Ze blijft maar dingen voor me kopen, nu weer een sjaal. Wat moet ik met nog weer een sjaal, ik heb er al zoveel.”

“Weet je wat erg is? Ze hebben de foto van mijn moeder weggehaald. Als ik er wat van zeg dan lachen ze er om maar ik weet zeker dat zij die foto hebben weggepakt. Waar kan die anders gebleven zijn? Ik ben toch niet gek? Ook al word ik 94 in februari. En dat is oud hoor. Ik ken Utrecht goed, heb er altijd gewoond. Met zeven kinderen waren we thuis, nu heb ik alleen mijn zus nog, alle broers zijn dood. Of misschien de jongste niet, dat weet ik niet meer zeker. En mijn zus waar we nu naar toe gaan, die heb ik al zeker een jaar niet gezien. Dat is erg hoor, want we mogen elkaar heel graag. Mijn telefoon hebben ze ook afgepakt, nou ja ik heb hem nog wel maar er staan maar twee nummers in, de rest hebben ze weggegooid. Schandalig is het. Ze lachen er gewoon om. Maar ik hou mijn mond niet hoor, dat heb ik nooit gedaan. Vanochtend nog, toen heb ik het ook gezegd. Ik wilde deze blouse helemaal niet aan, het is een lelijk oud ding, daar ik vroeger de was in. Maar het moest. Ze luisteren niet naar me.”

“Mijn kinderen hebben het goed. Ik heb een zoon en een dochter. Mijn zoon woont eh, in de buurt van Utrecht, De Bilt kan dat? Hij heeft een mooi huis en wel twee auto’s als het er geen drie zijn. Mijn dochter woont bij mij aan de overkant, ze zorgt goed voor mij. Mijn zuster heeft er zeven. Die zei altijd: jij hebt het maar makkelijk met twee. En we waren dol op onze moeder, mijn zus en ik. Haar man, hoe heet ie ook al weer, ik kom er zo wel op, die was ook aardig. En heel handig, een timmerman. Mijn man was ook zo handig: timmeren, behangen, witten dat deed ie allemaal zelf, dan nam ie een snipperdag.”

We rijden het oude Utrecht binnen en ze herkent de Catharijnesingel. Van daaruit rijden we de Lange Smeestraat in, daar woont haar zus in het Bartholomeus Gasthuis. Eén van de oudste ouden-van-dagenhuizen, daterend uit 1367. Onlangs prachtig verbouwd en het heeft weinig van een standaard bejaardentehuis. We worden doorverwezen naar de lift en de tweede verdieping.
De zus woont op een besloten afdeling, op de ruime gang hangen naast iedere deur foto’s van de bewoner: als kind, al jong volwassene, in de bloei van hun leven. Aan het eind van de gang zijn we er, de deur staat open. De zus zit in gedachten verzonken aan tafel, kijkt op en is blij verrast haar zus te zien. We schuiven de stoelen bij elkaar en mijn dag is al goed door de overduidelijke blijdschap en vertrouwdheid van de twee zussen.
Ik leun achterover en luister mee, genietend van het af en toe surrealistische gesprek.

“Ik ben zo blij je weer eens te zien, hoe lang is het ook al weer niet geleden? Jouw kamer is wel klein hoor, dat zou ik erg vinden. Ik? In Zeist is het goed, hoor, mijn kinderen zorgen goed voor me. Jij hebt er zeven, toch, en ik twee. Je weet wel, mijn zoon, ik kom zo wel op mijn naam. En mijn dochter natuurlijk. En jouw kinderen?”
“Ja, nou, nee, goed natuurlijk. Kijk hier de familiefoto. Hier sta jij toch? En dit is, kom hoe heet ie ook al weer? En zij dan natuurlijk. Enne, jeweetwel, van dinges?”

De bezoekende zus buigt zich iets voorover. “Heb jij al bericht gehad van de advocaat? Over die erfenis? Want dat is nu helemaal rond hoor, die erfenis. Jaha. Ik krijg natuurlijk iets meer dan jij, want ik ben de oudste, maar volgende week kan ik het geld ophalen. Die brief had ik in mijn tas maar die hebben ze eruit gestolen, ik had hem zo weggestopt onder een randje maar ze hebben hem toch gevonden. Mijn dochter zegt dat het mijn eigen schuld is, ik moet ook niet zoveel praten. Maar een mens heeft toch recht op privacy, ze mogen niet in mijn tas zitten! Jij hebt toch ook die brief gehad?”

Haar zus kijkt wat twijfelend maar besluit kennelijk dat ze dit ongetwijfeld zou moeten weten en ze laat zich niet kennen. “Ja natuurlijk, die brief, die erfenis. Maar dat gaat bij mij natuurlijk. En dan loopt dat, en die papieren en zo.”
De oudere zus begrijpt het niet maar besluit het te negeren. “Ik ben eruit hoor, ik heb nu besloten hoe ik het allemaal ga verdelen, met de kinderen en zo. Maar jij hebt die brief toch ook gehad, van de notaris? Want het is nu eindelijk allemaal rond hoor.”

We gaan samen naar beneden en drinken in het café daar een kop thee. De ene zus met appelgebak, de andere met cake.
“Ja, dat weet jij natuurlijk nog wel, dat ik nooit wat lustte, vroeger ook al niet. Vandaag hadden we feest, waarvan weet ik niet maar we kregen pannenkoeken. Nou ik zei dat blief ik niet hoor, koude pannenkoeken. Maar toen zei Bert, dat is onze leider, we hebben bij ons in het huis groepjes van tien en hij is onze leider. Best een aardige jongen, hij doet zijn best. Maar hij zei we warmen het op en dat was ook zo. Laatst waren we naar zo’n mooie kerk geweest, echt prachtig. Ik weet niet meer waar het was, ergens voorbij Soest? Daar was muziek en daar waren we voor uitgenodigd. Ik zat helemaal vooraan en daar was geen plaats om je tas ergens op te zetten dus heb ik die naast mijn stoel gezet. En toen hebben ze dus die brief gestolen. Als je goed voelt kun je aan de onderkant merken dat ze hem daar hebben proberen open te maken. Kijk maar.”
Ik kijk maar zie alleen een kras, alsof ze er mee langs de muur geschuurd heeft en zeg dat ook.
Nu twijfelt ze toch een beetje. “Ja, dat kan natuurlijk ook.” Het is duidelijk dat ze haar versie van het verhaal beter vindt.

Het is tijd om te gaan. De ene zus weer naar boven, ik loop met haar mee. “Wat leuk dat mijn zus er is. Haar man was ook altijd zo aardig, en zo handig. Werkt uw man ook?” Ik bevestig dat. “En werkt u ook? Wat doet u voor werk?”
Ik begin te zeggen dat ik zelfstandige ben en iets met market… maar dan ik kijk haar aan en zeg: “Ik werk in een winkel.” Ze knikt blij en begrijpend.


Onderweg terug vertelt de oudste zus nog dat ze het goed heeft financieel. Die erfenis natuurlijk. En dan nog haar salaris en dat van haar man. En wat moet ze er allemaal mee, ze heeft genoeg. Ze denkt trouwens ook dat de kinderen de zaak over gaan nemen, daar waar zij woont. Want de directrice, die heeft er geen plezier in, dat merk je zo. Haar zuster heeft trouwens maar een kleine kamer, dat zou zij nooit willen. Soms is ze wel eens in de war. Laatst nog, toen is ze naar haar dochter gelopen en heeft ze gevraagd waar ze nou heen moest en waar ze nou moest slapen. Was ze helemaal vergeten dat ze zo’n mooi huisje had.

Ik breng haar naar boven, naar haar kamer. “Moet je nou eens kijken, zo prachtig en ruim. En daar is nog een slaapkamer, kijk maar, ik hoop tenminste dat ze opgeruimd hebben. Twee toiletten heb ik, in de badkamer en op de gang.”
Ik zeg dat ik dat thuis niet eens heb en ze kijkt uitermate tevreden.

Ze vraagt hoeveel ik van haar krijg, want ze wil graag betalen. Ik zeg dat ik geen geld hoef, een glimlach en een zoen zijn voldoende. “Nou die kan je krijgen,” zegt ze stralend en ik krijg een dikke pakkerd.

h1

Het gaat geweldig!

16/07/2012

Het zal wel aan de regen liggen. Aan het gebrek aan echt zomerse dagen. Niet buiten zitten, niet buiten eten. Sokken aan. Trui aan.

Dat is vast de reden dat ik mezelf af en toe in mijn nekvel moet grijpen om ervoor te zorgen dat ik geen zeurpiet wordt. Terwijl ik toch een rasechte optimist ben, tot op het irritante positief.

Ik hoor mezelf opeens zeuren over babyboomers die op hun beurt zeuren dat we van hun pensioen moeten afblijven. Bedwing me nog net om te gaan klagen over de zonnige tweets uit verre vakantieoorden. Loop een beetje mopperend door de natte tuin. Stop zuchtend de mand met was in de droger.

En dat is dus nu mooi afgelopen. Om het goed te maken een lijstje met leuke, positieve dingen van de afgelopen tijd.

  • Er staat een glimmend, nieuw, rood autootje voor de deur. Helemaal zelf gespaard en betaald. Ik geniet van de speciale nieuwe-auto-geur, van de nieuwe knopjes, de slimmere opbergvakjes en zelf van het USB-stekkertje.
  • De tuin ligt er prachtig groen bij. Het is iedere dag weer druk met grote en kleine vogeltjes. Een familie koolmees dartelt een paar keer per dag langs. De kleine rode specht komt weer buurten, net als de boomkruiper en de boomklever.
  • Er ligt een mooi plan om samen de lasten van het huis in een aantal jaren sterk terug te brengen. Geen idee hoe ons leven en inkomen er over vijftien jaar uitziet maar onze woonlasten zijn dan in ieder geval overzichtelijk.
  • Afgelopen week verzonnen we de actie ‘MOVE that bus’ waarbij MOVE staat voor Maatschappelijk Ondernemen voor Eline en de bus voor de rolstoelbus waar de Vrienden van Eline voor sparen. Met een aantal experts geven we consulten voor 50 Euro per half uur en de opbrengst gaat in zijn geheel naar de actie. Binnen een dag hadden we al enthousiaste reacties van experts die daar graag tijd voor maken. Hartverwarmend!
  • Binnenkort gaan mijn nieuwe visitekaartjes gedrukt worden: op de echte handdrukpers van Letterpers. Dat worden de kaartjes die echt bij mij en mijn manier van werken passen: maatwerk, persoonlijk, eenvoudig maar goed verzorgd, net even anders en met een prima prijs/kwaliteitverhouding. Die ga ik met plezier en trots uitdelen.
  • Mijn klanten betalen nog steeds keurig op tijd. De ene achterstallige rekening bleek bij de klant intern te zijn blijven hangen en na een mailtje stond het geld de volgende dag al op mijn rekening.
  • Ik zit nog boordevol plannen voor nieuwe activiteiten met WongWorks. Ik leer nog iedere dag wat bij en soms zelfs wat af.
  • Het formulier dat ik nodig had van de gemeente lag de volgende dag al ingevuld en getekend in mijn postbakje.
  • De man des huizes heeft zoveel naaktslakken gevangen dat de dahlia’s hun kans hebben gegrepen en flink groeien.

Zo. We zitten droog en warm, we hebben werk, we zijn gezond. En die zon gaat vanzelf ook wel een keer schijnen.

h1

Mijn broer heeft gelijk

27/06/2012

Een tijd geleden schreef ik een stukje over de tekst op deze foto en waarom mijn broer het op een muur schilderde. Gisteren was het opeens weer actueel maar nu voor mijzelf.

Al een tijdje neem ik één keer in de maand de tijd om met andere zelfstandige professionals gesprekken aan te gaan. De bedoeling is om de ander helpen na te denken over het werk, over wat je doet, voor wie je dat doet en vooral ook: wat je het liefste zou doen en hoe je dat kan waarmaken.
Dat zijn hele leuke gesprekken en tot nu toe hebben alle deelnemers aangegeven dat ze er veel aan hebben gehad. Dat ze ideeën hebben opgedaan waar ze mee verder kunnen.
Voorzichtig durf ik dan ook te concluderen dat wat ik het allerleukste vind om te doen voor anderen een toegevoegde waarde heeft.
En toch vind ik het moeilijk om er zelfs maar een prijskaartje aan te hangen.

En gisteren betrapte ik mezelf erop dat het nog erger is. Twee mensen waar ik tegenop kijk omdat ze goed zijn in hun vak, boeken hebben geschreven, tot experts en autoriteit worden gerekend (in ieder geval door mij) willen allebei een keer met mij om tafel. Omdat ze denken dat ze er wat aan zullen hebben.

Dus ik glim van trots en spreek mezelf streng toe: “Heb vertrouwen in jezelf!”