Posts Tagged ‘krielkippen’

h1

Lekker puh

01/06/2011

Cipier: dat is in ieder geval een beroep dat je mij maar beter niet kan laten uitoefenen. Vrijheidsberoving (of -beperking) en ik gaan niet zo goed samen. Dat zit in de familie want mijn tante kon opstappen bij haar vakantiewerk toen ze op verzoek van patiënten de deur van de gesloten afdeling in de psychiatrische inrichting had open gezet.

Wij zijn dol op scharreleieren en die liefde delen we met één van de beesten in de achtertuin, waarschijnlijk de ekster. Zie ook dit verhaal. De meest praktische oplossing is het opgesloten houden van de kippen totdat ze hun ei hebben gelegd en dan pas het hok open zetten.  Maar als ik aan het eind van de ochtend ga kijken is er vaak nog geen ei te zien maar staan de heer en dames wel heel verwachtingsvol voor het gaas.
En ik kan daar dus niet tegen en zet tegen beter weten in de deur open. Dan schieten ze ook echt naar buiten en werken in rap tempo hun parcours af.  Je hoort ze bijna denken: “Wat denkt dat mens wel? Zoveel te doen, zo weinig tijd” en roetjs, daar gaan ze in ijltempo door de moestuin heen.

Maar ja, die eieren, dat wordt dan dus niets. Of ze nu in het hok leggen of toch stiekem ergens onder een struik of achter een stapeltje hout: wij zien ze niet.  Maar de rover is er nog steeds want het laatste stenen nep-ei  is ook weer verdwenen.

En eigenlijk heb ik wel respect: het is toch wel moedig om je in een hok te wagen.
Het eerste deel gaat nog wel: de deur is groot en wijd, de aftocht niet al te moeilijk.

Maar dan wordt het enger: een kleine opening en vluchten is geen optie meer:


En daarna nog een meter dieper het hok in: naar het leghokje:


Met de buit, een toch redelijk groot ei, dezelfde weg terug en naar huis.
Want eerlijk is eerlijk: er is niets terug te vinden, geen snippertje eierschaal.
Als het inderdad de ekster is dan woont ie waarschijnlijk hier boven, in de vijftien meter hoge spar van de buren.
Dat is toch een heel gesjouw met de boodschappen. Inclusief twee stenen eitjes. Grijns.

Als ik na het maken van de foto’s deze middag het hok weer uit stap hoor ik verderop de schrille klepperlach van een ekster.

Maar vandaag zijn de eitjes van ons. Lekker puh.

h1

Kippenetentje

29/05/2011

Acht jaar geleden, in 2003, werd het bedrijf waar ik werkte overgenomen door een veel groter bedrijf. Dat betekent het in elkaar schuiven van de twee Nederlandse vestigingen en daarbij worden al gauw functies, en daarmee mensen, overbodig.

De managers waren bezorgd voor het personeel, zworen bij hoog en bij laag dat ze zouden vechten voor iedere medewerker. En dat terwijl zij als managers het meest kwetsbaar waren, dat wist iedereen. Toch?

Om een lang verhaal kort te maken: onderaan de organisatie verdwenen de banen en de managers kwamen allemaal op hun pootjes terecht.
De eerste klap viel voor de twee dames van de receptie en daarna op de administratie. Ik zag de bui voor marketing al hangen en liet mij ook ontslaan.
Maar we hielden als de vrouwen van het bedrijf onderling contact: in het begin om elkaar wat te steunen, daarna vooral om contact te houden, herinneringen op te halen en bij te kletsen.

We noemen dat ons kippenetentje – exclusief voor de kippen van het bedrijf. Twee tot drie keer per jaar organiseren we om de beurt een etentje. Niet altijd kan iedereen er bij zijn maar het is altijd gezellig.

Vrijdag waren we voltallig: met zijn achten. En het was weer fantastisch. Het gaat goed met ons allemaal: relaties veranderen, kinderen worden geboren, ziekte overwonnen.
Maar het allermooiste is toch dat een traditie is ontstaan die we niet meer willen missen. En dat allemaal door managers met loze beloftes – ieder nadeel heeft zijn voordeel, dat is maar weer eens bewezen.

h1

De dief en het dilemma

27/05/2011

Wij hebben scharrelkippen en die leggen scharreleieren. Niet altijd in het leghokje, dan vinden we ergens in de tuin opeens een stapel eieren.
Want kippen zijn wel van het principe: ‘een ei hoort bij een ander ei’. Dus als het eerste ei ergens gelegd is, volgen er meer.
Omdat we niet zo’n voorstander zijn van het hele jaar door pasen en eieren zoeken,  passen we de truc toe van het stenen ei.
Een nep-eitje in het leghok, daar leggen onze kippen graag een eitje bij.

Onze kippen leggen ongeveer per stuk een ei per dag, de een wat kleiner dan de andere. Dat ongeveer betekent dat ze wel eens een dag overslaan. Of toch stiekem een ei leggen onder een struik, achter een vuilnisbak, in een schuurtje of tussen de plantjes bij de buren. Maar met een of twee eitjes per dag zijn wij heel tevreden.

De laatste tijd ging de productie wel erg omlaag, We gingen een goed gesprek aan met de kippen: dat ze in ruil voor voer, water en riante scharrelruimte (3 diepe tuinen) best hun eitjes mogen inleveren als ze ze toch niet willen uitbroeden. Ze keken alleen maar wat glazig terug. Wat voor een kip op zich niet niet gek is.

Tot laatst het stenen eitje was verdwenen.
Een eierrover, dat kan niet anders. We hebben drie verdachten: een eekhoorn, een marter of een ekster.
Wij gokken op de laatste. Ik zie er regelmatig eentje achter in de tuin rondscharrelen. De man des huizes overweegt een webcam.

En het dilemma? Of we sluiten de kippen op en rapen de eieren. Of we laten ze lekker scharrelen en de ekster raapt de eieren. Lastig.

h1

Blij met een ei

22/04/2011

Van de veganisten mag ik geen eieren meer eten. Omdat er in de eierindustrie miljoenen hanenkuikentjes vergast worden.
Ze hebben er zelfs een website voor: www.waardelozehaantjes.nl.

Ik heb waardering voor vegetariers. Vleesloos gaat het niet worden bij ons in huis maar we kopen wel steeds bewuster: zoveel mogelijk biologisch of in ieder geval beest dat een goed leven heeft gehad.

Veganisten gaan nog een stapje verder: ook dieren uitbuiten mag niet. Geen honing want dat is zielig voor de bijen. Geen melkproducten want dat is zielig voor de koeien. En nu dan ook geen eieren want dat is zielig voor de kippen.

En dat gaat mij een stapje te ver. Tegen bio-eieren? OK.
Maar de dames  en heer in onze tuin dan?
Scharreliger dan deze vind je ze niet snel: de hele dag hobbelen ze door onze tuin en die van de buren.

En ze leggen regelmatig een ei. Momenteel krijgen we twee eitjes per dag, van iedere kip één.
Dat gaat niet ten koste van kuikens want broeds zijn ze niet.

En als ze dat wel zijn dan mogen ze dit jaar weer kuikentjes.
Ja, dan is de kans 50-50 op haantjes en hennetjes. Meer dan één haan in het kippenhok werkt niet – het mag van ons wel maar van de natuur niet.
Uit een vorig nest herinneren we ons nog met veel plezier Adriaan en Olivier die door pa als pubers het hok uit werden gebonjourd en de wijdere wereld introkken. Ze sliepen in bomen en kraaiden buurkinderen wakker.
De man des huizes dreigde met het hakmes maar het kwam er maar niet van. Uiteindelijk hebben ze allebei een goed huis gekregen en nog enige jaren rondgescharreld.

Mochten de kippen broeds worden dan mogen ze kuikens – een stuk of vier, vijf. En natuurlijk hopen we op hennetjes want dat scheelt een hoop zorgen. Maar komen er haantjes dan gaat het waarschijnlijk net als een paar jaar geleden: de man dreigt met het mes en uiteindelijk komen ze ergens anders goed onderdak.

Lieve veganisten: mogen we dan nu gewoon genieten van onze overheerlijke scharreleitjes?

h1

In gebruik

10/02/2011

Hoe het gaat met de voederberk? Leuk dat je het vraagt: het gaat namelijk  prima!

Ze moesten er wel even aan wennen maar het is nu een komen en gaan van allerlei soorten vogels op en onder de berk.
Deze foto’s zijn genomen vanachter mijn bureau, met de telelens. Met gelapte ramen waren ze nog een stukje scherper geweest….
De specht is eerst eens voorzichtig wezen kijken maar vindt de vetplak (frituurvet met strooivoer) wel erg lekker. Hij bezoekt ook de andere bomen in de tuin en klimt op en neer langs de schors. Maar als een tiener voor McDonalds valt ook hij voor de makkelijke, snelle, vette hap.

En op de grond heeft deze meneer de leiding over de veegploeg.

h1

Het mysterie van de verdwenen kip

18/06/2010

Wanted: zwarte kip
Vroeger was ik een grootverbruiker van de Agatha Christieverhalen – van Miss Marple tot Hercule Poirot – ik kon er geen genoeg van krijgen. En het bleek uiteindelijk ook uiterst nuttig want vele jaren later bleek het personeelsfeestje een Mystery Murder Dinner te zijn. Raad eens wie de eerste prijs won?

Dat leeswerk helpt niet bij het Mysterie van de Verdwenen Kip dat zich real time rondom de doorzonwoning afspeelt.
Een van de krielkipjes hebben we al meer dan een week niet gezien. De kans is natuurlijk dat ze het slachtoffer is geworden van een van de vele katten in de buurt. Of misschien zelfs van een vos. Tenslotte zijn de voorgangers van dit stel een paar jaar geleden door een passerende vos meegenomen. Het hok stond open dus het was een kwestie van: “Doet u mij maar 5 McChicken om mee te nemen”.

Maar er zijn aanwijzingen voor een andere mogelijkheid. Vorig jaar was dezelfde kip ook al even zoek en toen vonden we haar in de tuin van de buren, diep weggekropen in de klimop, broedend op twaalf (!) eieren. Van dat plan hebben we haar toen af geholpen. Kippetje opgepakt, terug over de schutting gezet en de eieren in de gft-bak.
Dezelfde truuk zou ze nu ook weer kunnen hebben uitgehaald. Maar onze eigen tuin hebben we al vele keren uitgekamd en die van de buren ook. En verder dan deze drie tuinen hebben we ze nog nooit zien gaan. Dat zou dan toch weer wijzen op mogelijkheid 1.

Er is echter ook nog indirect bewijs, circumstantial evidence zoals ze dat in het Engels zo mooi noemen. Van de andere drie kippen legt er nog maar eentje keurig haar ei in het hok. De andere twee legden tot voor een week of zo keurig ieder elke dag een ei, zelfs de hele winter door. En nu opeens niet meer, vreemd.  Mijn theorie is dat ze weten waar die kleine zwarte zit te broeden en daar keurig hun eieren afleveren.
Dan is er dus de kans dat over een paar weken het zwarte kipje weer opduikt. Met kuikens….
Het blijft een spannend mysterie.

h1

Het is en voelt druk…

28/03/2010

Jawel hoor, ik ben er nog. Maar het is even idioot druk.
Het was zelfs zo erg dat ik voor mijn tweedaags bezoek aan Engeland (ons kantoor in Slough) helemaal was vergeten om een hotel te boeken. Het is nog goed gekomen en er staat morgen ook weer keurig een taximeneer met een bordje  voor me klaar. Voorlopig de laatste keer. Dat krijg je als je dichterbij huis wilt werken!

Dinsdagmiddag vlieg ik terug en rij dan meteen door naar het gemeentehuis voor de eerste raadsvergadering – de Ronde Tafel.
En dan woensdag naar het eerste, echte B2B marketing Forum in de Westergasfabriek in Amsterdam.

Woensdag- en donderdagavond houden we vrij voor de werkgroepen van het coalitieoverleg.
En vrijdag is het Goede Vrijdag maar wel een gewone werkdag.
En ondertussen wordt het lijstje met ‘nog-te-doen-thuis’ ook steeds langer. Gelukkig is het weekend dan een (paas)dagje langer.

(Paas)eitjes

h1

Een echte levensgenieter

24/03/2010

Een lieve man. Altijd oprecht geïnteresseerd, altijd enthousiast. Vaak neuriend en fluitend, pratend tegen de hond en tegen de kippen. Met zijn zesenzeventig jaar nog volop in het leven.

Iets meer dan een jaar geleden ging hij met een kuchje naar de dokter en kreeg totaal onverwacht te horen dat hij longkanker had. Niets aan te doen zei de dokter, u heeft nog een maand of zo.
Daar kon hij zelfs niet positief over blijven. Maar een neef kwam direct over uit Amerika en als arts  schoof hij hem door het medisch circuit. Hij kreeg chemo en schafte alvast wiet aan tegen de bijverschijnselen. Die kwamen niet maar de wiet ging wel op.

Hij bleef neurieen en bleef de zonnige kant zien. Zijn rondjes met de hond werden moeizamer, het ademen moeilijker. Hij kreeg bestraling en vertelde hoe fantastisch hij het vond dat zijn zuster hem daar iedere dag voor kwam ophalen. Vorig weekend gingen we nog even langs: van het stukje van zijn stoel naar de deur en terug moest hij bijna een half uur bijkomen, zo benauwd had hij het. Maar ook nu weer vol lof over zijn vrouw, over de mensen in het ziekenhuis en vooral over zijn familie.

Dit weekend was hij in het ziekenhuis – een longontsteking was het maar na antibiotica was hij letterlijk toch weer op de been.
Maandag kregen we een telefoontje: ’s middags om vier uur was hij overleden. Moegestreden maar zonder echte pijn.

Hij las mijn stukjes graag. “Waar zal ik staks eens over schrijven, Rob?”
“Over de kippen, dat vind ik altijd leuk.”

Deze zijn voor jou, Rob. Ik zal je missen.

kippen

h1

Voetje van de vloer – kippenversie

20/12/2009

Kippen zijn niet de slimste dieren op deze wereld. Of ze kunnen het in ieder geval heel goed verbergen.
Voor een kip is de wereld simpel: je scharrelt wat, je fladdert eens naar de buren en weer terug en je gaat vroeg op stok. En sommigen leggen regelmatig een ei – dat die niet altijd op dezelfde plek liggen is dan misschien weer wel slimmigheid….

Deze week kwam een nieuwe beperking aan het licht van onze haan en vier hennen: de verandering van de wereld door de sneeuw is te veel van het goede.
Donderdag, de eerste sneeuwdag controleerde ik voor de zekerheid of hun hok wel open was want ik miste hun gescharrel. De deur stond open maar ze weigerden om ook maar een stap over de drempel te zetten. Zelfs voer strooien voor de deur hielp niet.
Pas laat in de middag waagde één kip zich in de sneeuw maar die had het na een uurtje ook wel bekeken.
Ook vrijdag hetzelfde verhaal – geen kip te bekennen.

Zaterdagmiddag liep de dapperste kip weer door de tuin en na lokken met veel voer durfden er nog twee naar buiten. Heel voorzichtig liepen ze een stukje en zaten al gauw op de schutting, weg van de sneeuw.
De twee zwarte kipjes waren nu alleen achtergebleven, keken het nog een keer aan en besloten tot de beste oplossing: ‘voetje van de vloer’.
Veel gefladder en hop, vanuit het hok bovenop de deur, naar de hazelaar en door naar de schutting.
En daar zaten ze dan, duidelijk spijt hebbend dat ze er in waren getrapt.


Vandaag, zondag, hebben ze zich nog niet laten zien….

Nee, dan Coosje, hoe meer sneeuw, hoe beter. Alles ruikt anders, het stuift zo lekker, de tennisballen worden vanzelf sneeuwballen – leuk, man!

h1

Haan junior

07/12/2009

Haan junior

Tot voor kort hadden we twee hanen: de zwart-wit getoepte brabanter, die we vorig jaar kregen als kuiken, en zijn zoon, met als moeder een kleine, zwarte zevenaars kriel.
Pa is getooid met veel witte veren, zwarte accenten, een mooie dubbele kam en een kuifje op de kop, de zoon is wat conventioneler met een mooie zwartgroene staart.

Lang ging het goed met de twee heren in de tuin zo lang junior tevreden was met zijn plaatsje in de pikorde.  Dat was hij tot een aantal weken geleden en er kwamen prachtige schijn-hanengevechten achter in de tuin. Een beetje om elkaar heen draaien, dreigen en uitvallen. Echte schermutselingen, meer wapengekletter dan echt vechten.

Het hielp ons wel om de knoop door te hakken: twee hanen en vier kippen in een dan wel redelijke diepe tuin van een doorzonwoning is toch wat veel van het goede. De buren links en rechts klagen niet en delen af en toe mee in de krieleitjes. Maar twee kukelende hanen…..
De grote haan trekt aan het langste eind en mag verhuizen. De achterbuurman van mijn broer in Groningen biedt hem met alle liefde onderdak. Op weg naar Schiermonnikoog zet we hem af op zijn nieuwe adres en wordt hij de Haan van van der Laan. Als we na een uurtje wegrijden horen we hem in de verte al weer kukelen gelukkig.

Weer thuis gekomen blijkt junior de plaats van zijn vader vol verve te hebben ingenomen. Uit de schaduw van pa getreden is hij duidelijk aanwezig, kraait wat luider dan daarvoor en is helemaal haantje de voorste.

Op de foto scoort hij in de pergola de laatste druiven. De slimmerd.