Posts Tagged ‘iPad’

h1

Ongeletterdheid

17/08/2013

iPadwriterHet woord van vandaag komt van Henk Kwant (@HenkJKwant): ongeletterdheid.

Een paar weken geleden belde ik aan bij zijn flat. Zijn begeleider had me gewaarschuwd dat het daar waarschijnlijk erg rommelig zou zijn. Daar was niets aan gelogen. Laten we zeggen dat het een puberkamer en studentenhuis in het kwadraat was. Maar hij had keurig een plekje vrij gemaakt aan de tafel en daar stond de iPad al klaar.
Die had hij gekregen van Abrona, onder andere om met zijn begeleider te kunnen beeldbellen. Maar hij was wel benieuwd of ik hem wat extra uitleg kon geven.

“Hij leest niet zo makkelijk vanwege zijn dyslexie” was de informatie die ik had meegekregen.

Naast me zat een aardige jongen van in de twintig die enthousiast vertelde over zijn werk, Feyenoord, het plan om naar de kermis in Tilburg te gaan en het idee om met een aantal vrienden mee te doen aan een ralley naar Barcelona. Met een auto van maximaal 500 Euro en allerlei opdrachten onderweg. Hij had al nagedacht over de verzekering, het repareren en zelfs over de terugreis en of je makkelijk zo’n auto zou kunnen verkopen in Spanje.

Op de iPad keek hij graag YouTube-filmpjes, vooral van muziek. Opzoeken was lastig met zijn dyslexie maar daar had hij zelf al wat op gevonden: in een app voor spraakherkenning sprak hij de zoekwoorden in en de geschreven tekst knipte en plakte hij in het zoekveld van YouTube.
De ingebouwde spraakherkenning van YouTube en Google die ik hem kon wijzen maakte het hem nog gemakkelijker.

Spellen speelde hij ook. Schaken bijvoorbeeld. “Maar ik ben niet zo goed hoor, ik kan maar zestien zetten. Vooruit denken.” Tegen de computer spelen vond hij saai worden en samen zochten we een versie waar je tegen anderen kan spelen.

Een ander spel dat hij had gevonden was een strategiespel met specifieke aanvals- en verdedigingskaarten. Dat had hij zelf ook al uitgevogeld en de gratis levels uitgespeeld.
Met Clash of Clans was hij blijven hangen, daar was het nodig om gegevens in te vullen en was de geschreven taal en hindernis. Ik las voor en hij vertelde wat ik moest intikken. Om de naam die hij wilde gebruiken moest ik glimlachen omdat daaruit duidelijk bleek dat hij wel zeker gevoel voor taal had.

Werken met de instellingen op de iPad, foto’s maken en ordenen: één keer voordoen en hij wist het. Dito voor het gebruiken van een iTunes-tegoedkaart.

Na dik een uur ging ik weer weg. Toch verbaasd hoe het kan dat een slimme jongen als hij de hindernis van onze geschreven taal niet heeft weten te nemen. En blij verrast hoe hij heel inventief om die handicap heen werkt.

En stiekem denk ik dat het toch mogelijk moet zijn om met zijn intelligentie stappen verder te komen met lezen en schrijven. En wat voor wereld er dan voor hem open zou kunnen gaan.
Maar wie ben ik om me daar mee te bemoeien?

Advertenties
h1

De leukste en de handigste

22/12/2012

Geen terugblik zonder lijstjes. De kranten wemelen al weer van de overzichten met top 5’s, 10’s en 20’s. De ergste, de grootste, de slechtste en de mooiste van 2012. Dit zijn mijn lijstjes, in willekeurige volgorde maar ze zijn bijna allemaal werkgerelateerd.

Mijn leukste netwerken
1. Broodfonds Wikistad – dit kleinschalige, sociale systeem waarbij zelfstandige ondernemers elkaar verzekeren van ‘brood op de plank’ in het geval van langdurige ziekte. Een alternatief voor de bureaucratie van de AOV. Vol idealisme en enthousiasme ingestapt eind 2011 en in 2012 zijn mijn medeleden een verrijking geworden van mijn netwerk. Omdat het leuke en sociale mensen zijn en omdat ze vaak op hele andere vlakken actief zijn en mij daarmee een in kijkje geven in voor mij nieuwe werelden. Van politieke junkies tot boekenschrijvers, van films tot geestelijke gezondheidszorg, van gezondheidseducatie tot reïntegratie en het nieuwe werken.
2. BNI – dat staat voor Business Networking International en is een zakelijke netwerkorganisatie. Heel Amerikaans van opzet met chapters, trainingen en ranglijsten maar wel met het uitgangspunt: ‘geven loont’. Iedere week een ontbijtsessie waarbij we elkaar aan contacten, werk en omzet helpen. Mijn mede-leden in Zeist maken het iedere week weer de moeite waard om extra vroeg op te staan: allemaal enthousiaste professionals en ondernemers, met allemaal onze eigen expertises en netwerken. Maar bovenal aardige en leuke mensen.
3. Open Coffee Zeist – ze mogen wel eens genoemd worden: Jannetta Dorsman en René Hoksbergen van Woningadviseurs. Zij stellen iedere eerste woensdag hun kantoor ter beschikking voor mede-ondernemers die elkaar willen ontmoeten. Koffie, thee en stroopwafels maken de gastvrijheid compleet. Soms zijn er veel bezoekers, soms wat minder maar voor een vanuit huis werkende ZZP-er zoals ik is het een aardige manier om bij te praten.

Mijn handigste app’s op de iPad en telefoon
1. Evernote – een systeem om notities te maken en op te bergen in mappen. Handig op de iPad, iPhone en op de laptop maar het mooiste is dat alles meteen synchroniseert. Alle aantekeningen, teksten, ingescande bonnetjes, geluidsopnames of foto’s zijn altijd en overal beschikbaar. Een vergadering thuis voorbereiden op de laptop en later op het gemeentehuis mijn aantekeningen raadplegen op mijn iPad. Onderweg op mijn iPhone een activiteitenlijstje maken en dat dan later op de laptop weer uitwerken.
2. Todo – dit is precies wat het zegt: het maken van to-do-lijstjes. Of eigenlijk het plannen van activiteiten. Voor mij is het handig dat je aan elke activiteit een datum kan hangen en een categorie. Zo heb ik overzicht per klant van nog openstaande zaken en is het makkelijk om te schuiven in de tijd. Net als bij Evernote staat de applicatie op zowel mijn laptop als iPad als iPhone en synchroniseert alles onderling.
3. Twitterrific – een twitterapp, ook weer eentje die ik nu op alle drie de apparaten gebruik. Een makkelijke interface, prettige vormgeving. Twitter, mijn virtuele koffiemachine, wat zou ik het missen als het er niet was.
4. GeniusScan – zo simpel, zo makkelijk: bonnetjes fotograferen en dan meteen doorsturen naar Evernote voor mijn boekhouding. Geen stapels achterstallige papiertjes uit mijn portemonnee plukken maar meteen digitaliseren.Apps

Mijn leukste investeringen
1. Een nieuwe auto – eigenlijk dezelfde die ik altijd al had, een mooie rode Suzuki Swift, maar nu op naam van de zaak. Omdat het financieel ietsje aantrekkelijker is. En omdat het ook wel cool klinkt: een auto van de zaak.
2. Nieuwe visitekaartjes – het werd tijd voor een kwaliteitsslag vond ik zelf en dat lukte met behulp van Tiny Risselada van Letterpers.letterpers Zij gebruikt nog een echte, ouderwetse voetaangedreven drukpers waardoor haar drukwerk echt reliëf heeft. Met een iets aangepast ontwerp, dikker papier en een kleurtje werden het de kaartjes waar ik nu zo trots op ben. Stevig, onderscheidend, goede kwaliteit en een tikje anders – precies wat ik met WongWorks wil uitstralen.
3. Een kwart schap in een slijterij – ik ben dol op mensen die zichzelf helpen. Petra de Boevere, ook bekend als het Slijterijmeisje, wilde verhuizen naar een nieuw pand maar de bank wilde haar voorraad niet zien als kapitaal en daar mee als onderpand voor de benodigde lening. Ze maakte een plan, boorde haar sociale netwerk aan en vroeg daar naar investeerders. De investering komt terug in de vorm van tegoedbonnen voor de slijterij. Ze kreeg haar ton aan kapitaal, verhuisde naar Sluis en doet het (net als daarvoor) uitstekend. Crowdfunding volgens het boekje.

Morgen de volgende aflevering van mijn persoonlijke terugblik op 2012. Is er nog een specifiek onderwerp waar je nieuwsgierig naar bent?

h1

Twitter is geen andere wereld

23/10/2010

Sommige mensen zien mij als het toppunt van moderne communicatie: met mijn iPad, Twitter en weblog. Voor hen lijkt het alsof ik mij in een soort parallelle wereld begeef, in een soort mix van de Matrix, Alice in Wonderland en Star Trek. Een beetje apart en alleen voor computertovenaars en techneuten.
Regelmatig leg ik dan ook het waarom uit van die iPad (geen laptop meer, geen zin in sjouwen en ja, hij kan ook niet alles) en dat weblog (dwingt me tot schrijven, helpt me gedachten te ordenen en herinneringen te bewaren). En van Twitter. Daarom vandaag een (niet hét) rijtje voor- en nadelen.

De leuke dingen van Twitter
1. Voor mij als thuiswerkende zzp-er is Twitter allereerst net de koffiemachine waar je willekeurige collega’s tegen kan komen. Waar je conversaties over allerlei onderwerpen opvangt. Waar je even je hart kunt luchten (hoop werk, deadline, rotweer, gemiste opdracht) of een ander een hart onder de riem kunt steken. Of  hartelijk kunt lachten om een leuke opmerking, mop of link. Met onverwachte ontmoetingen, waardevolle informatie, groot nieuws, klein leed en bruikbare tips.

2. Als gemeenteraadslid heb ik mij tot doel gesteld om zo veel mogelijk inwoners van Zeist te volgen. Dat levert een gemêleerd gezelschap op: van jong tot oud, van links tot rechts, van Den Dolder Noord tot Austerlitz en Zeist-West. Dat levert soms interessante gesprekken en informatie op. En het helpt mij iedere dag weer te realiseren namens wie ik op die stoel in de raadszaal mag zitten.

3. Een bejaarde kennis had een kapotte magnetron. Dat is lastig want met haar bijna 88 jaar kookt ze zelf niet meer maar warmt diepvriesmaaltijden op. De beheerder in haar flat regelde vervanging maar dat ging twee weken duren. Ze had zich al ingesteld op twee weken brood en kopjes bouillon… Zelf hebben we geen magnetron maar ik deed een oproep op Twitter en binnen een paar uur bood een volslagen onbekende hun magnetron te leen aan. Fantastisch! Dank zij het netwerk van Twitter ken ik nu ook @npu1974 in Vleuten.  En de dame had warm eten.

4. Twee weken geleden vroeg een zakenrelatie of ik interesse had om te pitchen voor een PR/communicatie-opdracht. Het bleek een redelijk groot project te zijn en ze zochten ervaring in de financiële industrie, teveel voor mij alleen. Ik deed een oproep op Twitter en maakte kennis met @esmiemedeo van Medeo Communicatie. We belden, spraken af en afgelopen donderdag presenteerden we gezamenlijk een prachtig plan. Dankzij Twitter.

5. De beperking van 140 tekens: het dwingt tot kort, bondig en scherp formuleren. Geen ellenlange verhalen, geen overbodige zinnen, woorden, letters. Met bewondering lees ik de meest prachtige formuleringen van de meesters en meesteressen (@landschip. @merootje, @kirstenvonk, @peterheerschop, om er maar een paar te noemen).

6. Bij het zoeken naar Zeister twitteraars kwam ik al snel terecht bij @jandor. Jannetta is namelijk 2.0 in hart en nieren. Door haar te volgen zag ik de uitnodiging voor Open Coffee Zeist: iedere eerste woensdagochtend van de maand staat de deur van het makelaarskantoor van haar en @hoks open voor iedereen die zin heeft in koffie. Op 5 mei was ik er voor het eerst en hoorde ik ook voor het eerst van de Twedding, het aanzoek van @hoks per twitter, de spontane aanbiedingen van de huwelijksreis en andere zaken. Ik ben niet zo’n fan van bruiloften maar het was leuk om te zien hoe spontaan het balletje was gaan rollen en echt een geval van crowdsourcing werd: van elkaar, voor elkaar.
Ze kregen veel cadeau maar deden daar ook veel voor terug. En niet pro forma (‘wij danken onze sponsors’) maar met hetzelfde enthousiasme en dezelfde persoonlijke betrokkenheid als ze altijd, in het echt en op Twitter. En daarom stond ik ook met veel plezier vrijwillig in de garderobe tijdens het grote Tweddingfeest in Bunnik op 20-10-2010. En genoot van een leuke happening waar veel mensen elkaar al kenden maar voor het eerst lijfelijk ontmoetten. Dankzij Twitter.

De nare kantjes van Twitter

1. De beperking van 140 tekens per bericht laat weinig ruimte voor nuance. Discussiëren over een serieus onderwerp is dan soms moeizaam.

2. Zoals overal zijn er ook op Twitter de negatieve schreeuwers: ongenuanceerd, zich profilerend ten koste van anderen. Ik probeer ze niet te volgen maar soms komen ze voorbij in een retweet – een bericht doorgestuurd door iemand anders.  Soms conflicteert dit met punt 2 onder leuke kanten.

3. Mensen die zichzelf erg belangrijk vinden. Te herkennen aan regelmatig laten weten wat voor interessant artikel ze lezen, aan het continue retweeten van berichten die anderen aan hen hebben gestuurd en die iedere dag melden dat de Huppeldepup Daily uit is – gevuld met hun twitterberichten. In deze categorie vallen voor mij ook de bedelaars om volgers: ‘wie helpt mij naar de 200’, ‘de 100e volger krijgt een cadeautje’.  Ontvolgen conflicteert soms wel weer met punt 2 onder leuke kanten.

4. Vroeger had je de buurvrouw die de hele straat ongevraagd op de hoogte hield van alle roddels. Toen ze email ontdekte kreeg je de FW.FW.FW.FW.Echt-heel-belangrijk-DIRECT-OPENEN-berichten met ongecontroleerde bedelbrieven, loodzware powerpoints van bergen en slechte rijmpjes en nep-virus-waarschuwingen. Een aantal van hen gebruikt nu ook Twitter. Dat resulteert in bermbrandjes als: please RT: tweet het woord Pepsi en Coca Cola betaalt voor ieder bericht 10 cent aan het Obesitasfonds. Tuurlijk. Maar zo’n bericht komt wel een flink aantal keren voorbij voordat het doordringt dat het nep is.

5. De relatieve anonimiteit. Je kiest een twitternaam en kan dat zo anoniem houden als je wilt. Dat is niet erg. Persoonlijk vind ik het wel erg in combinatie met afkatten, afbranden en leuk zijn ten koste van anderen. Een aantal mensen vond bijvoorbeeld de Twedding maar niets en dat is hun goed recht. Kritisch is goed, scherp zijn is niets op tegen. Maar dan wel op basis van zoveel mogelijk informatie. En bij een weerwoord of vraag niet meteen ongenuanceerd terugslaan.

Voor mij wegen de voordelen van Twitter gelukkig veel zwaarder dan de minder leuke kanten. Het heeft me veel nieuwe contacten opgeleverd, vaak uit onverwachte hoek. En soms levert het frustraties op als twitteraars toch anders zijn dan gedacht.
Allemaal logisch: Twitter is daarin niet anders dan de rest van het leven.

h1

Mijn eerste honderd dagen in de gemeenteraad

20/06/2010

Op 3 maart waren de gemeenteraadsverkiezingen, op 11 maart werd de nieuwe raad officieel geïnstalleerd. Met een keurig “Dat verklaar en beloof ik” begon ik aan mijn carrière als raadslid.turflijstje

Het is in de politiek een goed gebruik om na de eerste 100 dagen te evalueren: de eerste honderd dagen van Obama, de eerste honderd dagen van Balkenende IV of zelfs van een lid van de Eerste Kamer.
Een leuk moment dus om even op deze fictieve mijlpaal plaats te nemen. Het waren hectische tijden en in het begin was het eigenlijk min of meer een passief  ‘go with the flow’. Langzamerhand gaat het zwemmen echter steeds beter en zelfs het sturen begint te lukken.
Een paar gedachten in reflectie:

  • De installatie voelde als een kruising van een diploma-uitreiking en de avondvierdaagse: veel officiële momenten, veel traditie en veel bloemen.
  • Het enthousiasme waarmee de uitnodigingen binnen kwamen om kennis te komen maken met de diverse organisaties in de regio was overweldigend.  Van gemeentelijke informatiemarkt tot Milieudienst, van Bestuur Regio Utrecht tot Hart van de Heuvelrug. Vanuit D66, vanuit zorginstellingen en vanuit culturele organisaties. Her blijft voorlopig doorgaan en ik doe (net als al mijn collega’s) mijn best om er zo veel mogelijk op in te gaan.
  • Dan was er de frustratie en het verdriet over de afsplitsing van twee leden in een nieuwe fractie. Het telkens weer overdenken waar het fout is gegaan, of het te voorkomen was geweest, het uitleggen aan de leden, kiezers en andere belangstellenden, het vinden van een modus om er in de dagelijkse gang van zaken in de gemeenteraad mee om te gaan. Het is zoals het is, maar het is niet goed.
  • Het conflict rondom de afsplitsing leverde ook veel moois op: een hechte, enthousiast, jonge fractie. Met veel te leren maar ook veel gelijkwaardigheid. De steun van collega’s van andere partijen in de Raad – de moeite en het geduld om ons goed op weg te helpen: onbetaalbaar!
  • Het is vooral ook wennen aan de vorm en het formele van de Raad. Eerste termijn, tweede termijn, bij interruptie, amendement of motie, “dank u, meneer de voorzitter’ – het hoort er allemaal bij maar soms heb ik het gevoel dat de vorm de inhoud overheerst. De overstap van bedrijfsleven naar politiek is soms groter dan ik denk.
  • Het papier – het is niet te stuiten. Ik heb me aangemeld bij het pilot project voor de papierloze raad maar dat levert nog niets op tot nu toe. Waar het precies stokt in de bureaucratie is niet echt duidelijk – de raadsleden willen graag, de griffie wil het graag, IT schijnt er aan mee te werken. Er is in de raadszaal een draadloos netwerk maar daar mag niemand gebruik van maken. Sinds deze week kan ik eindelijk met een “illegaal” gekregen password met mijn iPad op internet en daarmee ook bij alle stukken die ik via Dropbox beschikbaar heb gemaakt. Er is dus enige vooruitgang….
  • Binnen de fractie hebben we de onderwerpen verdeeld en dat maakt het makkelijker om te selecteren wat er wel en niet gelezen hoeft te worden. Langzamerhand komen er ook onderwerpen aan de orde in de Raad waar we als nieuwe raadsleden vanaf het begin bij betrokken zijn. Dat voelt comfortabeler.
  • De meeste collega-raadsleden kende ik voornamelijk uit de campagnetijd en dat betekent dat je toch min of meer concurrent bent en wat afstand houdt. Nu leer ik ze wat beter kennen en merk vooral wat ons bindt: het beste willen voor de inwoners van Zeist. Over het hoe en wat denken we soms verschillend maar ons doel is hetzelfde. We besteden er allemaal een hoop tijd aan en dat voornamelijk in de avonduren. In de raadszaal en daarna vaak nog even in de plaatselijke horeca op loopafstand…

Honderd dagen. Het is nog maar kort – de herinnering van de ijskoude campagne, de euforie van de verkiezingswinst en de installatie zijn nog vers. Maar het voelt ook al vertrouwd – de cyclus van Ronde Tafel, Debat en Raadsvergadering begint te wennen, ik ken de meeste namen bij de meeste gezichten, de bodes kijken niet meer verbaasd bij mijn binnenkomst.

Mijn goede voornemen voor de rest van dit eerste jaar? Een goede balans vinden tussen routine en verwondering – het vermogen blijven houden om op de juiste momenten naar het hoe en waarom te blijven vragen.

h1

Papier versus digitaal – the battle continues

02/06/2010

Naast het inwerken en wennen aan alle inhoudelijke zaken rond de gemeenteraad is dit mijn grootste uitdaging:

stapel papieren gemeenteraad

De ongelooflijke berg papier.
Dat moet toch te digitaliseren zijn? Hoopvol bestelde en kreeg ik mijn iPad – in theorie alle nota’s, voorstellen, amendementen, moties en andere documenten in één apparaat bij elkaar.
De praktijk blijkt hardnekkiger dan verwacht.

Ten eerste hanteert de griffie verschillende formaten: Word-documenten, emails met tekst erin, PDF’s en een enkele keer Excel.
Ten tweede worden documenten per email toegestuurd, zodra ze beschikbaar zijn. Soms komen stukken eerst digitaal en daarna op papier, soms andersom.
En een keer per week krijgen we een nieuwsflits met linkjes naar handige documenten en dat betekent ‘klik’ linkje, ‘klik’ scherm met documentnaam, ‘klik’ downloaden, ‘klik’ terug naar nieuwsflits. En herhaal.
Ten derde is er post die niet digitaal beschikbaar is: wijkkranten, uitnodigingen, jaarverslagen en ander moois.

En dan is er de uitdaging van de iPad – die is vooral bedoeld om te consumeren. Video’s kijken, internet, spelletjes, etcetera. En officieel is ie nog niet uit in Europa dus het kopen van een applicatie vraagt om een omweg: via een tussenhandel een cadeaubon in dollars aanschaffen en die dan activeren op een apart account op de US iTunes-winkel. Maar dat is gelukt en nu heb ik onder andere Pages en Numbers gekocht en geïnstalleerd. En iAnnotate PDF.

iPad aan het werk

Dat betekent dat het goed werken is op de iPad – Pages en Numbers zijn fantastisch. Werkt heel intuïtief, prachtig vormgegeven, boordevol nuttige functionaliteit. Ook iAnnotate werkt mooi – hiermee kun je PDF’s lezen en tegelijkertijd voorzien van allerlei markeringen en notities.

So far, so good om het in goed Nederlands te zeggen. Waar zit dan het probleem, sorry, de uitdaging?
In het uitwisselen van de bestanden tussen iPad en computer. Documenten gemaakt of bewerkt op de iPad kun je naar jezelf mailen (wifi) of via iTunes overzetten (snoertje). En dat maakt een andere slimme oplossing minder slim – DropBox is een applicatie waarbij je een map op de computer continue synchroniseert met een opslagplaats op het web (gratis tot een paar GB). Heb je toegang tot internet, dan heb je ook toegang tot je documenten. Dat is mooi maar zodra je een dergelijk document bewerkt op de iPad kun je het niet weer terugsturen naar DropBox. In feite moet je het dan naar jezelf emailen en later terugploppen in de DropBox-map.
Dat is een manier van werken waar je in moet groeien en dat zie ik ook wel gebeuren.
Het lastigste vind ik dat DropBox niet werkt als er geen internet is – en op het gemeentehuis is er wel draadloos internet maar je kunt er geen gebruik van maken. Zelfs niet van het account ‘zeist-bezoek’…. Erger nog: volop in het zicht van iedereen in de raadszaal staat al weken een draadloos-internet-apparaat te knipperen.
Dat is voor de pilot zeggen ze. Maar wanneer dat gaat starten, dat weet nog niemand.

Gisteren was er een raadsvergadering met een berg aan stukken. En het is me gelukt om toch zeker meer dan de helft via de iPad bij de hand te hebben. Alle moties, amendementen en zelfs een aantal onderliggende rapporten. Nu nog internet en ik kan echt overal bij!
De email om officieel toegang te mogen krijgen is al verstuurd. Kom op, gemeente Zeist, de vooruitgang is er maar wel een beetje door blijven lopen! 🙂