Posts Tagged ‘investeren’

h1

En de winnaar is…

23/10/2012

Ik kan me nog de tijd heugen dat apparaten beter en interessanter leken als ze groter waren en er meer knopjes op zaten. Voorbeeld: de geluidinstallatie die wij begin jaren tachtig in huis hadden besloeg een hele kast en bestond uit minstens 4 gestapelde apparaten. Met knoppen, schuifjes, lampjes en wijzertjes. Een platenspeler, tuner/versterker, equalizer, dubbel cassettedeck en, volgens de expert hier in huis, was dat nog de pauperversie want als je het echt voor elkaar had stond er ook nog een voorversterker.

Hoe meer, hoe beter.  En hoewel er duidelijk een tendens is naar kleiner en eenvoudiger blijft de afdeling audio en tv hier in huis een opeenstapeling van apparaten. Een TV, een kastje van de digitale televisie, een Apple-TV – en allemaal met een eigen afstandsbediening.
En wij vinden onze weg nog wel met al die knopjes ook al is het behelpen.

Maar zondag installeerden we in twee fases digitale televisie van Ziggo bij ‘mijn bejaarde’. Na meer dan een jaar mopperen, bellen, mailen, bellen en brieven zou ze eindelijk weer eens naar Duitsland 3 kunnen kijken. “Want daar hebben ze altijd van die mooie films.” Waarom het twee fases waren vertel ik een andere keer nog wel, ervaringsverhalen met Ziggo zijn zelden kort.

We lieten de bijna negentigjarige achter met een TV, het Ziggo-kastje en twee afstandsbedieningen. Makkelijker konden we het echt niet maken. Van tevoren hadden we nog geoefend: eerst de TV aanzetten, op een zender zetten, dan bij de oude afstandsbediening op dit kleine knopje drukken onder het groene knopje (om de TV op het AV-kanaal te zetten) en dan met de nieuwe afstandsbediening een zender kiezen. En ik drukte haar op het hart dat ze rustig mocht bellen als er iets niet goed ging.

Maandagmiddag belde ze op, ze had al een half uur lang geprobeerd om de TV aan te krijgen maar het lukte niet. Omdat een avond zonder televisie heel lang is als je helemaal alleen bent stapte ik in de auto en reed naar haar toe.
Samen namen we de stappen nog een keer door en ze wist ze allemaal nog. Alleen was dat kleine knopje onder het groene knopje zo klein dat ze het met haar reumatische vingers niet goed ingedrukt kreeg.

We hebben telefoons met hele grote druktoetsen, we hebben mobiele telefoons en tablets met prachtige intuïtieve bediening. Dan moet het toch mogelijk zijn om afstandsbedieningen te ontwerpen die logisch en eenvoudig te gebruiken zijn?

Zoiets als de iPhone? “Ja”, zegt de man, “Daar zijn ze bijvoorbeeld bij Logitech mee bezig. Een afstandsbediening met een touchscreen. En nog steeds al die knopjes .”

Ahrrgg.

Ik zie een gat in de markt voor buiten-de-doos-denkers. Wie o wie ontwerpt er een (afstands)bediening die gemaakt vanuit de beleving van de mensen en niet vanuit de apparaten?
Voor wie dat voor elkaar krijgt  zie een Nobelprijs voor de (huiselijke) Vrede in het verschiet.

h1

Voor jezelf, voor Eline en voor mij

19/08/2012

Woon je in de buurt van Zeist? Ben je ondernemer, ZZP-er of wil je dat worden? Heb je kinderen in je omgeving die wellicht beelddenkers zijn?

Dan is dit voor jou bedoeld. Om ervoor te zorgen dat je jezelf, Eline en mij een plezier doet.  In die volgorde.

Zodat je op 1 september de kans grijpt om mij en een aantal andere experts optimaal het hemd van het lijf te vragen. Over creatieve marketingideeën,  boekhoudkundig advies, het aanboren van nuttige netwerken, aandachtspunten op HR-gebied, tips om je website te optimaliseren en social media  gebruik. Consulten over werk-privébalans en over makkelijker leren voor kinderen.
Om maar wat te noemen.

En dat alles voor een belachelijk klein bedrag – om eerlijk te zijn is de kwaliteit-prijsverhouding volkomen scheef. Het tarief is namelijk maar 50 Euro per half uur. En ieder volgend consult is slechts 25 Euro.
Dat krijg je nergens anders.

Voor jezelf
Dit is, om in marketingtaal te spreken, een unieke mogelijkheid om heel goedkoop professioneel en betrouwbaar advies te krijgen.
Allemaal op één lokatie, allemaal experts op hun vakgebied, allemaal pragmatisch en maar uit op één ding: antwoord geven op jouw vragen.  Een overzicht van de experts, wat zij kunnen en wat je hen zou kunnen vragen staat hier.

Voor Eline
En je doet het ook nog eens voor Eline: vijf jaar, met de mooiste lach van de wereld en zal nooit kunnen lopen. De totale opbrengst van de dag gaat naar de Stichting Vrienden van Eline, zij sparen mee voor de rolstoelbus die de 5 -jarige Eline en haar familie straks nodig hebben om samen op pad te kunnen blijven gaan. De aanpassingen worden betaald via de WMO maar de bus moet zelf worden aangeschaft.


Voor mij

En uiteindelijk doe je natuurlijk ook mij een plezier. Omdat ik er van overtuigd ben dat Eline en haar familie het verdienen. Omdat ik, ook zonder een vergoeding, het heerlijk vind om anderen te helpen met mijn kennis, ervaring en vooral ook creatieve ideeën.

Omdat ook deze manier van fondsenwerven in eerste instantie een idee van mij is. Omdat ik denk dat mensen eerder geld over hebben voor een goed doel als ze er zelf ook iets wijzer van worden. (Omdat ik het nog steeds raar vind dat mensen andere mensen sponsoren als die heel hard gaan lopen of veel gaan fietsen.) En omdat ik heel graag gelijk wil krijgen.

Voor mezelf, voor Eline en voor jou.

Kijk daarom op de webpagina met informatie over MOVE that bus!, kies een expert of liefst meerdere en stuur een mailtje om je consult(en) te boeken op 1 september. We zitten in het Koetshuys aan het Zusterplein en spontaan binnenlopen mag natuurlijk ook – maar dan kan het zijn dat je op je beurt moet wachten, afspraken gaan voor.

Help jezelf, help Eline. En o ja, help mij.

h1

Het gaat geweldig!

16/07/2012

Het zal wel aan de regen liggen. Aan het gebrek aan echt zomerse dagen. Niet buiten zitten, niet buiten eten. Sokken aan. Trui aan.

Dat is vast de reden dat ik mezelf af en toe in mijn nekvel moet grijpen om ervoor te zorgen dat ik geen zeurpiet wordt. Terwijl ik toch een rasechte optimist ben, tot op het irritante positief.

Ik hoor mezelf opeens zeuren over babyboomers die op hun beurt zeuren dat we van hun pensioen moeten afblijven. Bedwing me nog net om te gaan klagen over de zonnige tweets uit verre vakantieoorden. Loop een beetje mopperend door de natte tuin. Stop zuchtend de mand met was in de droger.

En dat is dus nu mooi afgelopen. Om het goed te maken een lijstje met leuke, positieve dingen van de afgelopen tijd.

  • Er staat een glimmend, nieuw, rood autootje voor de deur. Helemaal zelf gespaard en betaald. Ik geniet van de speciale nieuwe-auto-geur, van de nieuwe knopjes, de slimmere opbergvakjes en zelf van het USB-stekkertje.
  • De tuin ligt er prachtig groen bij. Het is iedere dag weer druk met grote en kleine vogeltjes. Een familie koolmees dartelt een paar keer per dag langs. De kleine rode specht komt weer buurten, net als de boomkruiper en de boomklever.
  • Er ligt een mooi plan om samen de lasten van het huis in een aantal jaren sterk terug te brengen. Geen idee hoe ons leven en inkomen er over vijftien jaar uitziet maar onze woonlasten zijn dan in ieder geval overzichtelijk.
  • Afgelopen week verzonnen we de actie ‘MOVE that bus’ waarbij MOVE staat voor Maatschappelijk Ondernemen voor Eline en de bus voor de rolstoelbus waar de Vrienden van Eline voor sparen. Met een aantal experts geven we consulten voor 50 Euro per half uur en de opbrengst gaat in zijn geheel naar de actie. Binnen een dag hadden we al enthousiaste reacties van experts die daar graag tijd voor maken. Hartverwarmend!
  • Binnenkort gaan mijn nieuwe visitekaartjes gedrukt worden: op de echte handdrukpers van Letterpers. Dat worden de kaartjes die echt bij mij en mijn manier van werken passen: maatwerk, persoonlijk, eenvoudig maar goed verzorgd, net even anders en met een prima prijs/kwaliteitverhouding. Die ga ik met plezier en trots uitdelen.
  • Mijn klanten betalen nog steeds keurig op tijd. De ene achterstallige rekening bleek bij de klant intern te zijn blijven hangen en na een mailtje stond het geld de volgende dag al op mijn rekening.
  • Ik zit nog boordevol plannen voor nieuwe activiteiten met WongWorks. Ik leer nog iedere dag wat bij en soms zelfs wat af.
  • Het formulier dat ik nodig had van de gemeente lag de volgende dag al ingevuld en getekend in mijn postbakje.
  • De man des huizes heeft zoveel naaktslakken gevangen dat de dahlia’s hun kans hebben gegrepen en flink groeien.

Zo. We zitten droog en warm, we hebben werk, we zijn gezond. En die zon gaat vanzelf ook wel een keer schijnen.

h1

Ouder, wijzer, gekker

09/07/2012

Deze foto is vandaag precies achttien jaar oud: hij werd genomen op 9 juli 1994. Dat wist ik niet meer maar gelukkig had ik toen een fototoestel dat automatisch de datum afdrukte op de voorkant van iedere foto.

Achttien jaar geleden was het ook mijn verjaardag en waren zowel mijn moeder als mijn oma op bezoek. We grepen de gelegenheid en mijn vader maakte deze viergeneratiefoto: mijn dochter, mijn moeder en ik allemaal met onze eigen moeder vastgelegd.
Mijn oma was toen 85, mijn moeder 59, ik precies 33 en mijn dochter  7.

Achttien jaar maakt veel verschil. Mijn oma leeft al lang niet meer, lichaam en geest werden brozer en brozer. Mijn moeder loopt nog iedere dag met de honden door het bos, onderhoudt de sociale contacten en helpt in de kantine van de hondeclub. Mijn dochter staat op eigen benen en bevecht haar plekje op de arbeidsmarkt. Zelf ben ik helemaal thuis bij de jaren later gevonden man, hond en doorzonwoning.

Wel voel ik wel eens de spagaat: qua werk is het (gelukkig) druk met WongWorks en de gemeenteraad maar aan de andere kant lonkt de vrijheid. De kinderen zijn zelfstandig, voor de ouders hoeven we nog niet te zorgen: dit zijn de jaren waarop reizen nog kan. Argentinië, Ierland, Praag, Zuid Afrika – ze staan allemaal op het lijstje.
Ze zeggen: ‘Wijsheid komt met de jaren’ en ‘Hoe ouder, hoe gekker’.

Dan gaan we maar met wijsheid zoveel mogelijke gekke dingen doen.

h1

Mijn broer heeft gelijk

27/06/2012

Een tijd geleden schreef ik een stukje over de tekst op deze foto en waarom mijn broer het op een muur schilderde. Gisteren was het opeens weer actueel maar nu voor mijzelf.

Al een tijdje neem ik één keer in de maand de tijd om met andere zelfstandige professionals gesprekken aan te gaan. De bedoeling is om de ander helpen na te denken over het werk, over wat je doet, voor wie je dat doet en vooral ook: wat je het liefste zou doen en hoe je dat kan waarmaken.
Dat zijn hele leuke gesprekken en tot nu toe hebben alle deelnemers aangegeven dat ze er veel aan hebben gehad. Dat ze ideeën hebben opgedaan waar ze mee verder kunnen.
Voorzichtig durf ik dan ook te concluderen dat wat ik het allerleukste vind om te doen voor anderen een toegevoegde waarde heeft.
En toch vind ik het moeilijk om er zelfs maar een prijskaartje aan te hangen.

En gisteren betrapte ik mezelf erop dat het nog erger is. Twee mensen waar ik tegenop kijk omdat ze goed zijn in hun vak, boeken hebben geschreven, tot experts en autoriteit worden gerekend (in ieder geval door mij) willen allebei een keer met mij om tafel. Omdat ze denken dat ze er wat aan zullen hebben.

Dus ik glim van trots en spreek mezelf streng toe: “Heb vertrouwen in jezelf!”

h1

Dezelfde maar dan anders

12/06/2012

Bijna zeven jaar geleden kocht ik mijn eerste nieuwe auto. Daarvoor zaten oudere en nieuwere tweede- of misschien wel meerdehandsjes.

De eerste auto waar ik helemaal alleen in mocht rijden was de Renault 4 van mijn moeder, liefkozend het koekblik genoemd. Met mijn rijbewijs nog bijna nat van de drukinkt kreeg ik van haar de sleutel en reed een paar rondjes door het dorp. Dat ie op de handrem stond merkte pas drie straten verder.

Mijn eerste vriendje en later mijn man had al een auto toen ik hem leerde kennen. Ik was 18, hij 21. Hij wees trots verderop naar zijn auto, “die grijze Ford Escort”. Ik keek hem niet begrijpend aan: ik kende namelijk alleen Renaults, de Volkswagen Kever van de buren en ‘echte auto’s’ – die met een kofferbak.

Samen kochten we later andere auto’s: de Escort werd opgevolgd door een Fiat Ritmo en een AlfaSud. Toen even een motor en daarna een gedegen Nissan, tenslotte werden we een gezin met kind. Nog burgerlijker werden we met de Opel Corsa (zo eentje met een kofferbak) en toen een Citroën (zo eentje die zich omhoog pompt voor je wegrijdt).

We gingen ieder ons weegs en mijn eigen, zelfstandige autocarrière begon. Gezien mijn financiële omstandigheden werd het eerst even fietsen en carpoolen maar mocht ik wel regelmatig de Visa van mijn vader lenen.

Mijn allereerste, zelf gekochte auto was een grijze Suzuki Alto. Klein van buiten maar heel ruim van binnen. Ik ging ermee op vakantie naar Zuid Engeland: met een kind voorin, een kind achterin, de achterbank half neergeklapt, volledige kampeeruitrusting en toch nog gebruik kunnen maken van de achteruitkijkspiegel.
De Alto werd een Swift en die maakte weer plaats voor een Wagon R+. Suzuki werd een beetje mijn merk en dat was een combinatie van de prijs-kwaliteitverhouding en een uitstekende garage.

Nu is het tijd voor een nieuwe auto. Ik kan natuurlijk hard roepen dat de economie moet blijven draaien maar het is ook financieel pragmatisch.

Vandaag stonden we in de showroom bij de nieuwe Swift, er is geen reden om naar iets anders te kijken. Nog steeds een goede prijs-kwaliteit. De verkoper goochelt met prijzen, afleveringskosten, korting, inruilprijs en beslistermijn. Ik slaap er nog minstens een nachtje over.
Maar ik verheug me wel op de luxe van een splinternieuwe auto. Met zo’n heerlijk nieuw luchtje. Ik heb wel eens gehoord dat die zelfs te koop is een spuitbus.

h1

Leuke mensen zijn een cadeautje

16/05/2012

Nog voor we waren begonnen met de eerste ‘Leuke-mensen-uit-de-buurt-van-Zeist’-bijeenkomst was er al vraag naar een tweede. Die kwam van een aantal helaas-verhinderden.
Gelukkig was er na afloop van de avond nog steeds animo voor een tweede keer: het is zeer goed bevallen.

Ik praatte bij met bekenden, met semi-bekenden (“hé, ik volg jou op Twitter”) en geheel onbekenden.

Ik ken nu iemand die op het Broederplein woont en iemand die op het Zusterplein woont.
Ik ken nu de gezichten achter Zabuki (wordt vooral vriend van Zabuki, voor het kind in jezelf).
We praatten over De Willem Arntszhoeve vroeger en het Stille Hofje van nu.
Ik zag hoe iemand vertelde over de verwilderde tuin van haar nieuwe huis. En hoe iemand anders haar perceptie helemaal veranderde door te vertellen welke van die planten ze allemaal kan eten.
Ik sprak over het maken van boeken en het geven van bloed.
We hadden het over leuke winkels, over anders leren en bijzondere kinderen.
En dan heb ik niet eens met iedereen kunnen praten.

Ik voelde me als op een verjaardagsfeestje met allemaal leuke gasten als cadeautje.

Na de zomer gaan we op herhaling. Vast en zeker.

h1

Goeroe en presentatie

04/05/2012

Een masterclass Presenteren. Gratis en voor niets, want zo werkt dat af en toe bij Seats2Meet. Free samples weggeven in de hoop dat de deelnemers je enthousiast aanbevelen bij mensen en organisaties die er voor willen betalen.

Nou ben ik altijd nieuwsgierig naar goede tips en ideeën, ook op het gebied van presenteren, en ik ging dan ook verwachtingsvol zitten. De leeftijd van de workshopgever was ergens begin twintig en hij stuiterde van enthousiasme. Hij geloofde echt de Heilige Graal van Presenteren te hebben gevonden en hij was er ook echt van overtuigd dat wij die net zo graag wilden als hij.
Zijn ogen waren geopend door de topgoeroe van Nederland op het gebied van presentaties, en die had het weer van een Amerikaanse goeroe. Overtuigender argument kon je niet hebben, dat was duidelijk.

Maar plop, mijn Nederlandse doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg-aard stak direct de kop op. Wat nou, goeroe? Respect voor iemand die iets heel goed kan: prima. Maar op een voetstuk zetten? Je mee laten slepen door alles wat de goeroe zegt? Doe eens normaal, om het politiek te zeggen. Bij het woord ‘goeroe’ krijg ik rode vlekken in mijn nek.

De goeroe in wording ging even enthousiast door. Wij wilden toch ook iedereen boeien? En fantastische presentaties geven? En nooit meer zenuwachtig zijn? En de geheimen leren van de meesters? Vijf toptips kregen we, zomaar kado.

Mentaal haakte ik af. Ik geloofde hem niet. Zijn tips ware prima bruikbaar, daar niet van. Maar het bleef steken in het kunstje, het miste voor mij authenticiteit (‘zijn het wel je eigen ervaringen waar je het over hebt’) en autoriteit (‘wie ben jij dat je me dit gaat vertellen’).

Maar ik ben waarschijnlijk zijn doelgroep niet. Dat zeg ik ook altijd bij irritante reclames en programma’s. En goeroe’s.

h1

Half

26/04/2012

Irritant optmistisch en idealistisch staat er in mijn Twitter-profiel. En inderdaad zit het van de positieve kant bekijken ingebakken in mijn doen en laten. Natuurlijk ben ik wel eens kwaad, gefrustreerd of verdrietig maar over het algemeen glijdt dat op redelijk korte termijn weer van mij af. Concentreren op de leuke dingen maakt voor mij het leven een stuk aangenamer.

Optimistisch ben ik altijd ook over de dingen die ik allemaal wil doen. Mijn to-do-lijstjes zijn steevast te lang, mijn ideeën kan ik zelf soms niet bijhouden en zaken kosten over het algemeen meer tijd dan ik denk. Ook al denk ik dat ik er aan heb gedacht om meer tijd te nemen dan ik denk.

Veel dingen doen, veel leuke dingen doen, kost energie maar geeft ook energie.
Het zal wel voorjaarsmoeheid zijn maar momenteel voelt het alsof er meer energie uitgaat dan er inkomt. Dat wordt dus energie bijtanken en minder verbruiken.

Het staat op mijn to-do-lijstje.

h1

Cadeautje op de deurmat

15/03/2012

Ik ben dol op cadeautjes en daarom geef ik ze regelmatig, ook aan mijzelf. Ik heb zelfs een abonnement.

Nummer 6 viel gisteren in de bus dus het moet al bijna anderhalf jaar geleden zijn dat ik ergens op het internet struikelde over de site van Limitee.
Daar maken ze T-shirts. Hele bijzondere.
Allereerst zijn de shirts zelf van biologische, verantwoorde katoen en ze worden ook nog eens net zo verantwoord bedrukt.

Op zichzelf is dat gelukkig nog niet zo uniek. Iets aparter is al dat je een abonnement kan nemen: per jaar vier T-shirts die vanzelf naar je toe komen in een met de hand beschreven, gestempelde en gefrankeerde envelop.

Echt heel bijzonder is de opdruk: iedere keer krijgt een nieuwe ontwerper de vrije hand. En iedere keer heeft het ontwerp een verhaal, een verhaal dat aan de binnenkant van ieder T-shirt staat afgedrukt.
Alles bij elkaar straalt het aan alle kanten uit dat het met liefde en zorg is ontworpen, gemaakt en verstuurd.

Gisteren vond ik dus nummer 6 in de brievenbus, met een mooi Limitee-stempel in de bovenhoek.

Limitee
De kleur van het T-shirt is iedere keer anders en deze keer is het een prachtig blauw. Persoonlijk ben ik altijd blij als het niet wit is, gewoon omdat het dan al snel grauw wordt in ons wassysteem.
Ieder exemplaar is genummerd trouwens dus exclusief is het ook nog eens keer.

Limitee

Het ontwerp is van Levi Jacobs en het verhaal erachter gaat over het vasthouden van het smeltwater op de hellingen van de Kilimanjaro zodat de verdroging en verwoestijning daar stopt. Het systeem aan geulen is daarvoor bedacht door een Nederlander.

Limitee
En ja, ik bestel een XXL – omdat ze echt heel klein vallen. Echt.

Limitee

Dit is hem dan in levende lijve, of eigenlijk om mijn levende lijve.
Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet.
En ook deze ga ik weer met heel veel plezier dragen.

Voor meer informatie: dit is de website van Limitee.
Ik heb trouwens al eerder over Limitee geschreven: hier en hier bijvoorbeeld.