Posts Tagged ‘hond’

h1

Steentijd

24/03/2012

Afgelopen weekend ging de hond op vakantie en wij mochten mee. Naar Gasselte in Drenthe. De hond maakt het op zich niet veel uit waar we heen gaan als er maar ruimte en tijd is voor wandelen.
En als de hond het leuk heeft, hebben wij het ook leuk.

We waren trouwend nog nooit in Drenthe geweest en dat betekent een doorgestreepte bestemming op ons lijstje van gewenste vakantiebestemmingen. Dat is trouwens een heel lang lijstje dat grotendeels bestaat uit plaatsen waar de hond niet mee kan. Zuid Afrika, Argentinië, Praag: wees gerust, we zijn jullie nog niet vergeten!

Het was dus Gasselte en dat is zo klein als het klinkt. Je hebt ook nog Gasselternijveen en Gasseltenijveenschermond en daar geldt dat hoe langer de naam, hoe kleiner het gehucht.
Maar hoe kleiner het dorp, hoe meer open gebied. Bos, veel landbouwgrond, wat hei en zand. De hond was er, zoals gezegd, blij mee.

Wie Drenthe zegt, zegt hunebed. Je kan er niet op vakantie gaan en geen hunebed bezoeken. Dat is zoiets als naar Parijs gaan en niet even zwaaien naar de Eiffeltoren.
Gelukkig waren we in de buurt van de Hunebedhoofdstad.

Daar is het grootste hunebed van Drenthe. We hebben het met gepaste eerbied bekeken en ons verbaasd hoeveel energie mensen willen steken in het stapelen van stenen. Een gedachte die ook altijd bij mij opkomt in iedere domkerk of kathedraal.

Een andere hobby waar ik me vaak over verbaas is het fanatiek verzamelen van dingen, of het nou gaat om flippo’s, postzegels, schilderijen of geld. Altijd op zoek zijn naar het compleet maken van een overzicht, niet rusten voor ook dat laatste exemplaar in het bezit is.
Ook in Borger is een verzameling te zien: van stenen. Iemand is begonnen met het verzamelen van stenen die in de ijstijden door gletsjers hier zijn gedeponeerd. En in Borger liggen ze als een enorme rotstuin op het terrein, keurig met naambordjes erbij.

rotstuin

Een eindeloze hoeveelheid keien en keitjes.

Niet alleen door hunebedden en rotstuin waanden we ons af en toe in de Steentijd. Verwend als wij zijn om altijd en overal met iedereen en alles verbonden te zijn werden we nu geconfronteerd met niet of slecht functionerende telefoons.
Geen wifi. Geen 3G. Regelmatig helemaal geen verbinding.
We voelden ons inderdaad ver weg. Vakantie optima forma.

h1

Op herhaling

29/12/2011

Het is niet voor niets dat het midden in de donkere dagen tijd is voor een feestje. Hier in de doorzonwoning waren we wel even toe aan een paar dagen rust. Even niets moeten, geen verplichtingen.

Die behoefte werd alleen maar groter na het afscheid op vrijdag van de buurvrouw. Het was druk, het was mooi en zo als altijd toch met meer impact dan je verwacht.
Eerste Kerstdag stond nog wel een etentje bij de schoonfamilie op het programma en een deel van de boodschappen moest nog gehaald. Dat had ik wat uitgesteld want alleen al het langsrijden bij de Albert Heijn hier in het dorp leverde stress op: teveel auto’s, teveel mensen, teveel volle karren.

En toen werd de hond ook nog ziek. Donderdag werd ze zo ziek als een man: niet klagen maar wel overduidelijk niet lekker. Op rare plaatsen gaan liggen, veel onrust, veel drinken.
Op vrijdagochtend besloot de baas van de hond het zekere voor het onzekere te nemen en langs te gaan bij de dierenarts. Daar moest ze meteen blijven: baarmoederontsteking. Het was een riskante operatie en het bleef spannend tot aan het telefoontje. Het was kantje boord: een dag later en de kans was groot dat het dan te laat was geweest.

Maar ze is er nog. Met kap op want een herhaling van de zelfverwijderde nietjes was niet de bedoeling. Een hoopje ellende die eerste dagen, dat wel. Die zich de bezorgdheid en de lekkere hapjes gewillig laat aanleunen. En gelukkig is ze weer haar  oude zelf, met twinkelende oogjes en uitstekende eetlust.

De supermarktstress heb ik ook overleefd: op zaterdagochtend om vijf over acht snelde ik door een goed met mensen en etenswaren gevulde Albert Heijn. En na het maken van soep, cranberries, stoofpeertjes en veel te veel koekjes was het echt tijd voor niets.

Beetje computeren, beetje lezen, nog een spelletje, lekker uitslapen. En dat in de herhaling.
Nog even en we zijn weer klaar voor het nieuwe jaar!

Een flits en hondenogen: niet de beste combinatie....

h1

Kappen!

21/11/2011

Om de hoek van de doorzonwoning ligt een mooi stukje bos. Niet zo heel groot maar wel goed voor een leuk rondje met de hond. En als we die echt moe willen krijgen (en onszelf ook) dan banjeren we door de zandverstuiving in het midden en gooien met een bal of stok.

Het bos was van niemand. De man van de doorzonwoning vertelt nog wel eens stoer over de tijd dat de eigenaar er een hek omheen wilde zetten maar het ’s avonds door de buurmannen weer werd weggehaald.
Op het drieplaatsenpunt tussen Bilthoven, Bosch en Duin en Den Dolder is het een ideale plek om honden, kinderen en volwassenen uit te laten.

Onderhoud was er niet of nauwelijks. Omgewaaide of gevallen bomen blijven rustig liggen. Alleen als ze  een pad blokkeren komt er wel eens een zaag aan te pas. Prachtige elfenbanken vermolmen de stammen. In het hele bos vindt je overal  beginnende of ingestorte hutten.

In het voorjaar stond er opeens een bordje en bleek ‘ons’ bos van het Utrechts Landschap. En het heet Okkersbos.

In het najaar verschenen er allemaal gekleurde strepen op de bomen. Vooral de vogelkers en amerikaanse eik waren getekend. En de afgelopen weken is het echte werk begonnen.

De bomen stapelen zich op langs de rand van het bos. De paden zijn breder dan ooit door de trekkers die er overheen gereden hebben. De hond weet van gekkigheid niet meer wat ze moet doen met al die stokken….

Op de website van het Utrechts Landschap staat aangegeven dat het gaat om uitdunnen en dat vooral de inheemse planten en de zandverstuiving tot hun recht moeten kunnen komen.

Het doet even zeer maar dan hebben we straks weer een stuk bos dat met recht een naam mag hebben.
Okkersbos.

h1

Waarover spraken zij? Hondenpoep!

29/06/2011

De gemeenteraad behandelt heel veel onderwerpen: van grootschalige bestemmingsplannen tot integratiebeleid, van parkeren tot milieuplan, van sociale dienst tot aan horecabeleid.

Gisteren was de laatst vergadering voor de zomerstop (of zoals dat in de politiek wordt genoemd: reces) en was er een lange agenda. Belangrijke zaken voor Zeist: onder andere woningbouw op de Koppelweg, bijgestelde plannen voor Kerckenbosch, de Voorjaarsnota en de samenvoeging van de Gemeenschappelijke Regeling van de Regionale Sociale Dienst en de Sociale Werkvoorziening.

En de vernieuwde APV – de algemene politieverordening. Een bron van regels en verordening die de leefbaarheid in Zeist ondersteunen. Ze helpen met name de politie bij de handhaving omdat ze op basis van de APV iemand kunnen aanhouden. Omdat diegene met inbrekersgereedschap over straat loopt of met een zogenaamde rooftas. Dan kan voor er schade is ontstaan ingegrepen worden en dat is op zich prettig.

Maar hoe formuleer je dit soort regels nu zo dat je de handhavers voldoende mogelijkheden geeft zonder wat we zo mooi noemen eerzame burgers er de dupe van worden? Want wat is inbrekersgereedschap? Een zaklantaren? Een schroevendraaier? Een creditcard? De toevoeging ‘met kennelijke bedoeling om in te breken’ helpt dan onderscheid te maken tussen de goeien en de kwaden.

En hoe ver moet je gaan met regels en voorschriften?
In de APV stond ook dat hondenbezitters een opruimzakje bij zich moeten hebben als ze met hun hond over straat lopen. Een van gemeentewege (gratis, dat wel) verstrekt zakje.
Het CDA stelde voor om dit te wijzigen in ‘een zakje’.
ProZeist deed een naar mijn mening veel beter voorstel: geef aan dat met een opruimplicht heeft en waarmee maakt niet uit.
“Ja maar”, zeiden de andere partijen (behalve D66),” Dat kan je niet controleren. Een opsporingsambtenaar kan wel vragen naar zo’n zakje maar kan niet controleren of je het echt opruimt. Maar vooruit, opruimen kan ook met een schepje of zo dus dat zetten we dan ook wel in de tekst.”

Dus nu kan er gecontroleerd worden of je de poep van je hond zou kunnen opruimen. Maar niet of je dat ook daadwerkelijk doet.
Er zijn momenten dat ik er trotser op ben om onderdeel te zijn van de gemeenteraad.

h1

Overhoop en het verhaal van de kogelgaten

01/08/2010

Vanaf morgen ligt ons huis overhoop.
Dan komen de mannen (we gaan er maar vanuit dat het allemaal mannen zijn) om praktisch overal nieuwe kozijnen te plaatsen. En natuurlijk de oude te verwijderen.
Dat betekent dat we de afgelopen week druk bezig geweest zijn om de ramen bereikbaar te maken.
In eerste instantie vooral mentaal druk waarbij we vanaf de bank of de tuinstoel hardop bedachten wat er zou moeten gebeuren.
Gisteren gingen we echt aan de slag. Of het vanwege de gedegen mentale voorbereiding was of dat het eigenlijk allemaal wel meeviel weet ik niet. Maar na een paar uur opruimen en verplaatsen (hetzij naar de kliko hetzij naar de zolder) lijkt het erop dat we er klaar voor zijn.
Straks alleen nog de bureaus met computers verplaatsen.

Het doel is het waard: nieuw houtwerk en en nieuw, dubbel glas.

Het meeste effect gaat dit hebben op wat wij groots de studeerkamer noemen.
Daar kijk ik al meer dan 5 (!) jaar tegen dit beeld aan:

raam met kogelgat

raam met kogelgat

En dit is het verhaal wat er bij hoort.
In november en december 2004 zat de baas van de hond op Antarctica en hielden de zoon en ik het fort, samen met de hond. Een memorabel jaar want op de dag van zijn vertrek werd Theo van Gogh vermoord.
Op een avond, vlak voor Sinterklaas, zat ik achter de computer, met de gordijnen open. Buiten was het natuurlijk donker en binnen had ik het licht aan.
Opeens hoorde ik een scherpe knal en zag stukjes glas vliegen. Mijn eerste reactie was dat er een lamp was gesprongen maar vrijwel meteen daarna gebeurde hetzelfde nog een keer.
Er werd geschoten op mijn raam: de stukjes glas kwamen uit het raam!

Buiten was het een donker vlak.

Geschrokken schoot ik de kamer uit en viel uit tegen de hond omdat die door het glas wilde lopen.
Mijn hart bonkte in mijn keel.

Wat te doen?
Zoon was niet thuis en aan de hond had ik ook niet veel.
Als er twee keer was geschoten waarom dan niet nog eens?

Ik belde 112. “Er is op mij geschoten.” Binnen no time stonden er twee aardige agenten op de stoep. Intussen was het stil gebleven. Ik vroeg me af of ik gek was en er eigenlijk wel echt geschoten was. De agenten keken nog wat beter dan ik en vonden de kogeltjes van een luchtbuks. Ik was niet gek.
We keken in de tuin en zoonlief werd bij thuiskomst verrast met het schijnsel van een maglite in het gezicht….

Waarschijnlijk hebben jongens vanaf het dak van de garages schuin achter ons huis gekozen voor een makkelijk doelwit: een verlicht raam. En goed mikken konden ze ook nog: de gaten zitten nog geen dertig centimeter uit elkaar en dat van een afstand van een meter of dertig.
Een paar dagen later zag de zoon in de buurt twee jongens met een luchtbuks. De politie is gaan praten met de vader maar die beweerde dat ze die avond niet in de buurt waren. Bewijs het tegendeel maar eens…. Ik had ze graag duidelijk gemaakt wat ze aan stress hadden veroorzaakt. Klojo’s!

De glasschade repareerde ik zo lang met tape en daarna werd het vervangen van de ruiten plaveisel op weg naar de hel.
Maar deze week gaat het dan eindelijk gebeuren: nieuwe kozijnen en nieuw glas.
Ik zal ze nog missen: mijn gaten, tape en artistieke barsten….

h1

Schiermonnikoog – geconcentreerde ontspanning

28/11/2009

Het strand van Schiermonnikoog, eind november. De zon schijnt tussen de wolken door, het fijnste zand stuift op weg naar de zee. Het is een uur of vier, het licht wordt minder, de schaduwen langer.
De wind in de rug, genieten van het brede strand, de verre zee, de schorren en kreken tussen ons en de duinen.

De hond sprint vooruit, op zoek naar stokken of lege flesjes. Weer mis, de teleurstelling is kort, ze is alweer op weg naar de volgende schaduw.

Zo makkelijk en mooi is het leven. Op Schiermonnikoog. Waar je na twee dagen uitwaaien en lange wandelingen weer uitgerust van thuis komt.

Avond op Schiermonnikoog

h1

Hobbels, een dal en een opkikker

19/08/2009

De gewoonte van het bloggen is met de technische perikelen een beetje uit het systeem geraakt. Nadat het met Blogger niet meer lukte om foto’s te plaatsen ging de baas met mijn oude laptop aan de slag en toverde het om in een server. Nou lukken wonderen meteen maar toveren duurt iets langer dus daar gingen een paar dagen overheen.

Het idee was om alle tekst en plaatjes van de site op die server te zetten want daar is een zee van ruimte. Kennelijk zat het probleem niet in de ruimte want na het omzetten kon ik niet alleen geen plaatjes meer publiceren maar was alles onbereikbaar.

We gaven de schuld aan Blogger.

En we hadden goede dingen gehoord van WordPress. Een account is zo gemaakt, het blog ook zo over gezet maar in de vormgeving ging het niet helemaal goed. Kwestie van wennen bleek.

En intussen gaat het werkende leven ook door. Nog een paar weken voor de vakantie en de stapel ‘moet echt af voor ik wegga’ is groot. En lijkt ook niet kleiner te worden.
Zaterdag hoorde ik om 9 uur ’s ochtends een voicemail van de bewakingsdienst dat er ingebroken was op kantoor. Er heen gereden bleek een deur compleet vernield (breekijzer) en aan de andere kant een raampje ingeslagen. Veel glas aan de ene kant, splinters en een deur aan gruzels aan de andere kant.IMG_0235

Een beetje wezenloos liep ik rond, geen idee waar te beginnen. Alle deuren en kasten stonden open. Er leek niets weg te zijn – monitoren, telefoons en andere apparatuur stond er nog. De camera was er ook nog dus we hebben in ieder geval de foto’s nog…
Daarna opgeruimd wat ik kom, vingers geprikt aan het glas natuurlijk, allerlei mensen gebeld van beheerder tot politie.
Met alles zo goed als mogelijk afgesloten kon ik dan toch aan het weekend beginnen.
De afgelopen dagen zijn er nog alle opvolgingsactiviteiten – beveiliging bijstellen, reparaties, aangifte.

Maar met de hond gaat het goed: nietjes en hechtingen eruit, knobbeltjes bleken goedaardig, kap mag af en onze knieholtes zijn dus ook blij.
Nu alleen nog de tropische dag van morgen, inclusief buien, overleven en dan is alles weer gewoon.

Met ook gewoon weer de (bijna) dagelijkse berichtjes. Want er gebeurt genoeg in en om de doorzonwoning!