Posts Tagged ‘Gemeenteraad’

h1

De weg naar pensioen is geplaveid met gaten en polissen

04/04/2015

De politiek maakt zich sinds kort druk om mijn pensioen. Dat is op zich aardig maar het rare is dat ze dat doen omdat ik een eenmanszaak ben/heb, beter bekend als zzp.

Ik sta er alleen voor, zakelijk gezien dan, en dat betekent dat ik over heel veel dingen zelf kan beslissen. Hoe vroeg of laat ik begin met werken, hoeveel uren ik daarin steek op een dag, welke werkzaamheden ik wel of niet doe en hoeveel geld ik daarvoor vraag aan mijn klanten.
En gelukkig mag ik ook zelf nadenken over hoe ik mijn inkomen regel als ik ziek ben of oud. Voor het eerste heb ik een buffer en een broodfonds, voor het tweede heb ik diverse potjes met geld waar ik vanaf mijn pensioengerechtigde leeftijd (zoals het er nu naar uitziet wordt dat 67) uit kan putten.

Dat het diverse potjes zijn komt niet door mijn zzp-erschap. Dat komt omdat ik regelmatig van baas ben gewisseld.
In mijn eerste baan werd mijn salaris betaald voor de rijksoverheid en mijn pensioengelden kwamen dan ook terecht bij het ABP. Die eerste baan duurde zo’n twaalf jaar, voor een groot deel in deeltijd doordat ik daarnaast een baan als moeder kreeg. Eind jaren negentig stapte ik over naar het bedrijfsleven en dit keer werd mijn salaris betaald door een softwarebedrijf uit Canada. Die vonden de standaard arbeidsvoorwaarden, inclusief diverse premies en verlofdagen, riant en pensioen was je verantwoordelijkheid. Als intussen alleenstaande ouder met alleen minimale kinderalimentatie was ik allang blij dat dankzij meer uren en een hoger salaris de huursubsidie en anderen regelingen wegvielen. Dat betekende wel dat mijn netto-inkomen maar mondjesmaat omhoog ging. De betaalde BSO verving het systeem van wederzijdse kinderopvang met een vriendin en mijn vrije middag was weer echt vrij. De spaarbuffer groeide weer een beetje maar pensioen was ver-van-mijn-bed.

De Canadese werkgever werd een Amerikaanse en pensioen bleef een privé-kwestie. Na een paar jaar kwam daar verandering in met een zogenaamde C-polis: samen met je werkgever inleggen voor je pensioen en mocht je van werkgever veranderen dan nam je de polis gewoon mee.
In theorie prachtig maar de volgende werkgever regelde niets aan pensioen en de werkgever daarna begon wel een regeling maar bij een andere verzekeraar.

Toen ik als zelfstandige begon had ik dus al polissen van het ABP, van Zwitserleven en van Interpolis. Met daar tussenin behoorlijke gaten.
Twee jaar geleden won ik duur betaald financieel advies in en dat resulteerde in een bankspaarsysteem: maandelijks een bedrag apart zetten en regelmatig omzetten in langlopende deposito’s. Keurig geregeld. Tot de betreffende bank na een jaar stopte met dit systeem. Weer een duur advies later heb ik nu een ander bankspaarsysteem.

Intussen kreeg ik van de kleinere pensioenpolissen een aanbod tot afkoop. Qua overzichtelijkheid leek me dat wel handig. De fiscus ook: het bedrag kan je blijkbaar niet doorsluizen naar een andere pensioenregeling zonder inkomstenbelasting te betalen. Kassa dus. Veertig procent van dat spaargeld is weg, de rest staat op een rekening waar ik weer belasting over mag betalen als ik er straks van moet leven.

Er is nu wel een ZZP-pensioen. Dat klinkt prachtig maar zover ik het kan bekijken is ook gewoon een spaarrekening waar je pas vanaf je 67e aan mag komen. Het mooie van een ‘echt’ pensioen is dat het een bepaald inkomen garandeert (min of meer) voor de rest van je leven. Of je nu 68 of 98 wordt. Dat gaat niet op voor het zzp-pensioen of voor mijn spaargeld.

Ik klaag niet, ik vind het prima dat ik straks moet kunnen leven van AOW en wat ik opzij heb gezet.

Een discussie over pensioen? Prima. Maar dan over ons allemaal. En uitgaande van de realiteit van deeltijdwerkers, overstappers, werkloosheid, sabbaticals, zorgverlof en andere veranderingen in het werkende leven.

Stay on course

Advertenties
h1

Toeval?

27/03/2014

Dinsdag nam ik afscheid van de gemeenteraad en maakte nog één keer gebruik van mijn spreekrecht. Ik vertelde over Bessenland.

Dat wist niemand, ook Hylke niet die als enige ‘blijver’ officieel afscheid nam van ons als collega’s. Als symbolisch cadeau had hij vier fruitplanten meegenomen. De moeilijkste, de kiwi, viel in goede aarde bij collega Pieter. Hij houdt wel van uitdagingen.
De druif was direct de keuze van Marijke en vervolgens koos Marion voor de framboos.

En ik eindigde met wat absoluut mijn eerste keus zou zijn geweest: deze prachige rode bes. Toeval of een mooie samenloop van omstandigheden?

Jonkheer van Tets krijgt een mooie plek in de voortuin, dan bemoeien in ieder geval de kippen zich niet met het oogsten.

rode bes

 

h1

Bessenland

26/03/2014

Dinsdag 25 maart 2014 nam ik officieel afscheid van de gemeenteraad van Zeist. Ik mocht nog één keertje achter het spreekgestoelte.

Thuis hadden we een oud prentenboek: Hansje in Bessenland. Het gaat over een jongetje dat zijn moeder wil verrassen met een mandje bessen. Hij wordt betoverd en komt terecht in Bessenland, een voor hem vreemde, wonderlijke en vriendelijke wereld.

Hansje

Vier jaren geleden kwam ik als een moderne Hansje in het bessenland van de gemeenteraad. Ook ik had goede bedoelingen – ik wilde me kunnen bemoeien met de manier waarop de gemeente zich met onze omgeving bemoeit – zowel qua ruimtelijke inrichting (ik kom tenslotte uit Den Dolder) als qua zorg.
Vol verwondering kwam ik in een omgeving waar inwoners opeens burgers heten, waar woorden als kaders niet bij een schilderij horen, muntjes heel wat meer geld is dan een paar dubbeltjes, een portefeuillehouder over meer dan alleen geld gaat en het seniorenconvent niet hetzelfde is als een bejaardensoos.
Ik leerde over moties vreemd aan de orde van de dag en ergerde mij soms (OK, regelmatig) aan haantjesgedrag.

Hansje keerde uiteindelijk terug uit Bessenland met manden vol bosbessen voor zijn moeder. Ik hou aan mijn vier jaar hier in de gemeenteraad een hele verzameling goede herinneringen over. En dan vooral aan alle leuke, enthousiaste en betrokken mensen die ik heb leren kennen – de raadsleden, fractieassistenten, griffiemedewerkers, wethouders, burgemeester, ambtenaren, gastheren en – vrouwen, de journalisten, de insprekers – kortom de vaste en minder vaste leden van de ‘avondploeg’.

 

bessen

Ik wens de blijvers en nieuwkomers in deze raad evenveel plezier en goede herinneringen. Maar vooral wens ik jullie het vermogen om af en toe afstand te nemen van de vaste gewoontes, het jargon en de waan van de dag. Om alles te kunnen bekijken vanuit de optiek van onze klanten: de inwoners, organisaties en bedrijven van Zeist.
Om even te zijn als Hansje in Bessenland.

Ik dank jullie wel en het ga jullie goed.

 

 

h1

Tussen de spaties door

30/08/2013

Ik vroeg woorden om mijn stukjes aan op te hangen, het helpt mij om al die feiten, meningen en herinneringen een beetje te stroomlijnen. Het woord van vandaag is ‘fiets tunnel’ en komt van @paulsmink.

Paul is mijn collega in de gemeenteraad maar dan van het CDA en daarmee ook van de oppositie. Zijn perspectief en belang zijn dan ook niet altijd die van mij en daar is niets mis mee. Het blijkt ook uit zijn keuze voor het woord: het is een zeer beladen onderwerp in de gemeenteraad waarbij het CDA regelmatig laat horen dat de partij zeer ervaren is met spinnen en framen.

Helaas voor Paul is dit blog er niet voor de politieke analyse van complexe, al jaren durende projecten.

Nee, in mijn hoofd klikte en ratelde het anders toen ik zijn tweet kreeg:

Tweet @paulsmink

Ik zag namelijk alleen maar die spatie tussen fiets en tunnel. Het is verbazingwekkend hoe vaak mensen tegenwoordig woorden opnnodig opsplitsen, zelfs op Twitter waar de beperking van 140 tekens (en ja, de spaties tellen ook mee) toch naar verwachting zou betekenen dat zuinigheid troef zou zijn.

Zelfs Paul maakt zich er schuldig aan terwijl hij toch altijd zeer zorgvuldig met taal omgaat, in ieder geval met zijn formuleringen. De inhoud laat ik even buiten beschouwing.

Komt het doordat we zo veelvuldig worden blootgesteld aan de Engelse taal? Of zijn we bang geworden van te lange woorden? Zelf heb ik het bijna opgegeven om woorden als marketingmanager of contactcenter te schrijven: er is altijd wel iemand bij de opdrachtgever die ze toch weer in tweeën splitst.
Nou kan ik het bij dat soort uit het Engels geleende termen nog wel begrijpen. Maar vaak genoeg leveren die extra spaties ook meteen een andere betekenis op. Er is toch echt een verschil tussen een lange afstandsloper en een langeafstandsloper. Dit voorbeeld en vele anderen worden al een tijd verzameld op de website voor Signalering Onjuist Spatiegebruik (SOS).

Deze bijvoorbeeld.

b_driedijken b_lekkerbekken b_mistlampen

Jazeker, er zijn ergere dingen dan het onjuist gebruik van spaties. En dan politieke collega’s die je denken in een lastig parket te brengen met beladen woorden.
Maar dan heeft hij zich mooi vergist in hoe mijn hoofd werkt.

h1

Feestdagenjetlag

04/01/2013

En in één keer is het afgelopen met de feestdagen.
Dan hebben we de zondag voor kerst gehad, de zondagen van kerst zelf, de zondag voor Oud en Nieuw, de zondag van 1 januari. Dan zijn de eten-met-familie-dagen voorbij, net als de verjaardag van opa, de verjaardag van oma, oliebollenavond en skischansspringenkijkenmiddag.

Opeens is het weer woensdag, die dan wel weer aanvoelt als een maandag. De nieuwjaarswensen en nieuwsbrieven beconcurreren elkaar in de Inbox, op de voet gevolgd door uitnodigingen voor nieuwjaarsrecepties en -bijeenkomsten.

Het to-do-lijstje bestaat uit een mengeling van goede voornemens en concrete werkactiviteiten. De koelkast is bijna ontdaan van bijzondere kaasjes, de laatste kerstkransjes zijn opgegeten, de vogels in de tuin werken het restant gekregen appelflappen weg.

De administratie van 2012 is op de post naar de boekhouding. De eerste mails van de griffie over de gemeenteraad zijn al weer binnen. De laatste losse touwtjes van vorig jaar zijn (bijna) vastgeknoopt.

Deze eerste werkweek van drie dagen van het nieuwe jaar voelt als een jetlag. De maandag is een woensdag. Oud en nieuw lopen nog door elkaar. De ene helft van Nederland is al weer aan het werk, de andere helft viert nog vakantie.
Maar vandaag is het vrijdag en het voelt ook als een vrijdag. Het gaat goed komen dit jaar.

h1

Persoonlijk

20/12/2012

Dit is de eerste post in de serie terugkijken op 2012 en dat kan niet zonder persoonlijk te worden. Het zijn tenslotte de mensen en personen die het leven de moeite waard maken.

Dichtbij huis
Op de allereerste plaats natuurlijk de man des huizes die zonder al te veel morren iedere avond weer iets lekkers op tafel zet, alleen maar vraagt hoe laat ik ’s avonds weg moet en lief een lichtje aan laat als het weer eens laat wordt.
Hij houdt bovendien als kersvers libertariër de discussie scherp en zorgt dat ik mijn eigen standpunten en mening beter kan verwoorden.
Kinderen worden iedere dag leuker, dat zeg ik al bijna 26 jaar en ik meen het nog steeds. Ze zijn volwassen, staan min of meer op eigen benen en maken mij gepast trots.
Samen met de hond gingen we verleden week op de foto bij Bea, als een echt modern, samengesteld gezin. Wij samen met zijn hond en mijn kinderen en het voelt als onze hond en onze kinderen.

Maar er zijn zo veel meer personen in mijn leven die iets toevoegen. Collega’s uit de gemeenteraad, dwars door partijen en overtuigingen heen. Collega-zelfstandig-ondernemers die ik tegenkwam bij de Open Coffee Zeist, bij Seats2Meet, bij BNI.

Twitter
Een speciale categorie zijn de twitteraars die ik digitaal al sprak maar voor een deel ook in levende lijve tegenkwam en een stukje mee opliep. Iemand als @loestortike die via aardappels voor de moestuin van haar vader en koffie bij Lokaal Victoria een gewaardeerd tegenstander werd voor Ruzzle en Mindfeud. Met haar tweets bezorgt ze regelmatig een glimlach en soms ook een traan. En ons koffiegesprek was de aanleiding voor de bijeenkomst-van-leuke-mensen-uit-de-buurt-van-zeist.
Daar was bijvoorbeeld ook @DBaauw: door het enthousiasme van Denne maakte ik later kennis met haar nichtje Eline, het zorgintensieve meisje in de rolstoel met de prachtigste lach. En mocht ik helpen om voor haar rolstoelbus geld in te zamelen.

Ook via Twitter werd ik trouwe klant van Boekhandel Kramer van Doorn. Had ik hele discussies met Reinout van Chef! en fotograaf Menno Bausch over de reclamebelasting in Zeist. @peterdonker reageert regelmatig op mijn #raadzeist-tweets. En @bakkeralbert heeft er een fan bij. Om er maar een paar te noemen.

Broodfonds
De mensen uit mijn Broodfonds zijn me in het afgelopen jaar dierbaar geworden. Stuk voor stuk bijzondere mensen, met uiteenlopende bezigheden maar met een gedeeld sociaal vertrouwen. Zonder het Broodfonds was ik ze niet tegengekomen en dat zou echt jammer zijn.

Relatief
In de categorie heel speciaal hoort de bejaarde dame waar ik ooit als vrijwilliger binnenkwam om haar te helpen met de computer. Nu speelt ze al jaren online Bridge, mailt ze me af en toe en spreken we elkaar iedere zondag bij de koffie. Zij helpt me om nog meer te waarderen wat ik heb: een goede gezondheid, familie, werk. Negentig is ze nu en eigenlijk had ze het niet willen worden, zo zonder haar man. Maar ondanks dat gemis en de lichamelijke kwalen blijft ze betrokken bij de wereld van vandaag. Ze spelt iedere dag de krant, met een loep want de ogen willen niet echt meer. Ze kijkt iedere dag naar het nieuws en de actualiteitenprogramma’s, met de koptelefoon op want ook de oren zijn niet zo best. Ze is altijd vriendelijk en beleefd en spreekt iedereen met ‘u’ aan.

Alles bij elkaar: het leven is goed. En dat komt voor een belangrijk deel door de mensen.Waarvan ik er heel veel nog niet genoemd heb. Maar dat is niet persoonlijk bedoeld.

h1

Holland op zijn smalst

28/09/2012

Het is altijd leuk om uitgedaagd te worden, bijvoorbeeld om de omgeving eens met andersmans ogen te bekijken. Of eigenlijk in dit geval: om je ogen zelfs eens dicht te doen.

Regelmatig vindt er in verschillende delen van Zeist een schouw plaats: belangenorganisaties, de gemeente en bewoners kijken kritisch naar de omgeving om te zien wat er beter kan.
Gisteren was het de beurt aan Austerlitz.

Het initiatief kwam vanuit de bewonersvereniging, namens de gemeente was er de wijkteammanager, het GPPZ (Gehandicapten en Patienten Platform Zeist) was present inclusief blindegeleidehond en electrische rolstoel en namens de plaatselijke politiek werden de honneurs waargenomen door de VVD en ondergetekende.

Austerlitz is een prachtig dorp en gelukkig valt het erg mee met de hoeveelheid verkeer op de weg. Want met een rolstoel of kinderwagen moet je toch redelijk vaak uitwijken naar de straat. De stoepen zijn smal en ooit, lang geleden, leek het kennelijk handig om lantaarnpalen midden op de stoep te plaatsen. Op één plek moet je in een rolstoel bijna verplicht een blokje om vanwege de hoge stoepranden.
Als blinde ligt de uitdaging vooral in het overhangend groen. Heggen en struiken blijken als ze eenmaal echt groot zijn geworden vaak te dicht langs de stoep die daarmee nog smaller wordt.
De doorgaande weg door het dorp is ook smal, de bijbehorende parkeervakken ook en om het verkeer zo min mogelijk te remmen wordt deels op de stoep geparkeerd. Inderdaad ook weer zo’n smalle stoep.

Wat doe je eraan?
In Austerlitz is het zoals gezegd redelijk rustig op straat (met uitzondering van de doorgaande weg) en als rolstoel- of kinderwagengebruiker kun je vrij eenvoudig uitwijken naar de rijbaan.
Lantaarnpalen verplaatsen is een dure hobby maar de exemplaren die wij zagen leken redelijk aan hun pensioen toe. Als er vervangen gaat worden dan is het niet meer dan logisch dat ze meteen naar de stoeprand verhuizen.

Voor het groen is het duidelijk dat de bewoners zelf verantwoordelijk zijn. Af en toe eens kritisch naar je eigen tuin en stoep kijken is dan ook geen overbodige luxe. Austerlitz Belang is een actieve club en Austerlitz zelf is ook een aardig hechte gemeenschap en de oproepen gaan er binnenkort weer uit.

Thuisgekomen kijk ik eens even langs onze eigen stoep. Zo maar eens even de snoeischaar gaan pakken…