Posts Tagged ‘geld’

h1

Notaris

25/07/2012

Driehonderd paraafjes en vijf handtekeningen blijken je een eind op weg te helpen in het oversluiten van een hypotheek. De beleggingspot van de huidige hypotheek en een flinke dosis spaargeld gebruiken we om flink af te lossen. Klaar met al het paraferen en tekenen (koningin wordt dan ook meteen een nog minder aantrekkelijke betrekking) werd ons voorzichtig gevraagd of we het deel van de beleggingspot even konden voorschieten. Want dat komt wel vrij maar pas als de nieuwe hypotheek officieel is en dat is pas het geval als alles betaald is. Juist ja.

De rest van de dag besteedden we dan ook onverwacht aan het rekenen, tellen en schuiven van geld van de ene rekening naar de andere. Belletje hier, formuliertje daar, het komt allemaal goed.

Dan is het tijd voor de volgende stop: de notaris. Er moet een nieuwe hypotheekakte komen maar belangijker nog: de partnerschapsvoorwaarden moeten worden aangepast aan de veranderde omstandigheden.

Het was een aardige notaris en ook een aardig gesprek. Informatief ook trouwens. Want het erfrecht, daar hadden we nog niet helemaal bij stil gestaan. Over hoe het zit met vrijstellingen, erfdelen, erfbelasting, vruchtgebruik en rentes. En wie eigenlijk de erfgenamen zijn als de één wel kinderen heeft en de ander niet. Dat op dit moment wanneer we samen tegen een boom rijden het tijdstip van overlijden zeer relevant is voor de erfenis van mijn kinderen. Niet dat we plannen hebben, maar toch.
Straks doen we dus nog een rondje tekenen en paraferen.

En nu zitten we wel aan onze tax als het gaat om papieren. Belastingen, hypotheek, verzekering, lijfrentes, partnerschapsvoorwaarden en testament: voorlopig even niet meer.

h1

Papieren

18/07/2012

We zitten aan de eettafel met de financieel adviseur. Het gaat over het huis dat straks ook een beetje mijn huis wordt. Het gaat over Box 1 en Box 3, over bruto en netto, over hypotheekgarantie en potjes. En over papieren, heel veel papieren.

Ik zoek, scan en print jaaropgaves, verklaringen, saldi en overzichten.
We tekenen en paraferen tientallen pagina’s.

Acht jaar geleden verhuisde ik naar de doorzonwoning. De man des huizes had deze net met pijn en moeite opnieuw gefinancieerd na een scheiding en stond niet te springen dat allemaal weer over te doen. Mij interesseerde het formele eigendom niet veel. Mochten we ooit uit elkaar gaan dan zocht ik zelf wel weer nieuw onderdak. Ik bedong alleen het recht om dan tot die tijd in het kippenhok te kunnen gaan wonen.

Maar nu was het tijd om de financiering opnieuw te bekijken en na acht jaar is het logisch om de lusten en de lasten van het huis ook officieel eerlijk samen te delen.
En dus worstel ik mij door alle papieren rompslomp heen. Want diep van binnen vind ik het wel gaaf om na mijn hele leven te hebben ingewoond, gehuurd en ingewoond nu echt eigenaar te worden. Al is het maar van een hypotheekschuld.

h1

Van Kafka en klantenservice

30/06/2012

Wat vooraf ging: begin 2011 besloot ik om mijn ING-rekening over te hevelen naar de Triodos. Bij het aanvragen van de overstapservice wordt stante pede mijn creditcard geblokkeerd. Ik ga er maar vanuit dat ik dat had kunnen weten, want zo ben ik. De overstapservice liep af en enige tijd daarna realiseer ik me dat de rekening nog steeds bestaat, vul op internet een formulier in en krijg per post bericht dat opzeggen niet gaat en bel daarom naar de klantenservice om het te regelen.

Gesprek 1
– Ik wil graag mijn rekening opnieuw opzeggen. Dat heb ik al gedaan maar ik zie de rekening nog steeds in Mijn ING en jullie rekenen nog steeds kosten.
Dat klopt, wat raar. Maar ik zal de rekening voor u opzeggen. Hm, de computer accepteert het niet.
– Ja, ik bel ook omdat ik een brief kreeg dat opzeggen niet mogelijk was.
– Ik kan niet zien wat er mee is maar ga het proberen. Mag ik het nummer van uw pas?
– Uh, die pas heb ik een jaar geleden bij het opzeggen al doorgeknipt en weggegooid.
– Dan moet u die als vermist opgeven.
– ….
– Zonder de pas kan ik de rekening niet opheffen. Maar ik verbind u door.

En zo gaf ik een pas op als vermist om de rekening te kunnen opheffen. En inderdaad: in Mijn ING zie ik de betreffende rekening niet meer. De boodschap erbij is wel wat verwarrend maar gelukkig weet ik zelf hoe het zit. Denk ik.

In ieder geval verschijnt het restant van het saldo op mijn huidige rekening en de dames van de klantenservice waren erg aardig. Eind goed, al goed.

Helaas.
Voor de belastingaangifte heb ik de eindstand van de rekening nodig op 31 december 2011. Het is een internetrekening, al heel lang, en ik heb dan ook geen papieren afschriften.
Maar op internet kan ik niet meer bij de gegevens en dus bel ik de klantenservice.

Gesprek 2
– Goedemorgen, ik heb mijn rekening bij jullie opgezegd maar heb voor de belasting het eindsaldo 2011 nog nodig. Kunnen jullie dat voor mij nakijken?
– Ik zie inderdaad dat uw rekening in opheffing is. Oh, nee de opheffing is afgewezen. Hoe dan ook, ik kan dus geen gegevens zien.
– Maar dat begrijp ik niet: kunnen jullie niets meer van die rekening zien?
– Nee, dat is toch logisch: de computer heft de rekening op en dus kan de computer het niet meer zien.
– ……
– Maar ik kan wel voor u een papieren afschrift regelen als u dat wil.
– Ja graag. Maar is dat ook voor de spaarrekening met datzelfde nummer?
– Nee, dan moet ik u doorverbinden naar de afdeling Sparen.
….
– Met de afdeling Sparen.
– Mijn rekening bij jullie is dit jaar opgeheven maar ik heb nog het eindsaldo van 31 december nodig, voor de belastingen.
– Om welke rekening gaat het? O, ik zie het, daar kan ik inderdaad geen gegevens van zien helaas.
– Maar hoe kom ik dan aan de informatie?
– Heeft u geen papieren afschriften meer?
– Uh, het is een internetspaarrekening? Nee dus.
– Dan moet ik het aanvragen bij de achterliggende afdeling. Zal ik dat voor u doen?
– Graag. En hoe lang duurt dat ongeveer?
– Nou mevrouw, het is iets wat ze echt op moeten zoeken. Dat is geen kwestie van printen en in een envelop stoppen, daar moeten ze apart een brief voor maken. Rekent u maar op twee weken.

Ik hang verbaasd op. Verbaasd omdat de op zich zeer vriendelijke mensen van de klantenservice zo ondergeschikt kunnen zijn aan een adminstratief systeem. Een systeem waarvan ze het logisch vinden dat de klanten er vanaf weten en zich er naar voegen.
Een verbazing die ik uit in een tweet:

Bij ING letten ze wel op. Bijna direct krijg ik een berichtje van de afdeling webcare.

Ik volg ze en stuur mijn gegevens door.

Ongeveer een uur later wordt ik gebeld door een aardige meneer van de ING. En om een lang verhaal kort te maken: hij vindt in het systeem direct het eindsaldo 2011 van de betaalrekening. De spaarrekening kost iets meer moeite maar daar belt hij na vijf minuten over terug.
Ik merk op dat het bij het opzeggen van een rekening kennelijk aan te bevelen is om eerst een overzicht te downloaden. Hij beaamt dat. Op mijn vraag of het dan niet handig zou zijn om mensen daar op te attenderen reageert hij bevestigend.
“Maar internetbankieren is nog zo nieuw, daar moeten wij ook nog ervaring mee opdoen. We nemen uw suggestie ter harte.”

Even viel mijn mond weer open. Van dat antwoord maar ook eigenlijk over de hele situatie waar één van de grootste organisaties van Nederland met miljoenen klanten nog zo weinig investeert in het echt klantgericht denken in plaats van het te repareren met aardige mensen op de klantenservice en alerte webcare-medewerkers.

Maar ik waardeer de inspanning en plaats de volgende tweet. Zo ben ik dan ook wel weer.

 

h1

Leermomenten op zaterdag

14/08/2011

Je leert iedere dag wel wat, soms zinnig, soms zinloos.
Mijn leermomenten van deze zaterdag:

1. Het minimumsaldo van een OV-chipkaart die je wil gebruiken in de trein is 20 (twintig) Euro. Plus de 7,50 die je toch al kwijt bent voor de kaart zelf. Bij het inchecken op het station krijg je alleen de mededeling dat het saldo ontoereikend is, wat het dan wel moet zijn kost diepgravend speurwerk op de pagina’s van TransLink. Leuker kunnen ze het niet maken en makkelijker kennelijk ook niet.

2. De winkels houden van muziek. Of het personeel van de winkels houdt van muziek. En dan ook nog muziek waar ik persoonlijk knettergek van wordt. Ik zal wel hyperaudiosensitief zijn of zoiets, maar het onderdrukt mijn neiging om geld uit te geven in zeer hoge mate.

3. Schoenenwinkels reserveren ongeveer 90% van hun oppervlakte voor uitverkoop. Met stellingen vol minder courante schoenen, min of meer per maat gesorteerd. Dat het nog weinig zomers weer is geweest blijkt wel uit het grote aanbod flutsandalen, slippers en andere open schoenen. Die staan gezellig zij aan zij met ander onpraktische schoenen als naaldhakken en plastic ballerina’s.

4. De 10% overige ruimte in de schoenenwinkels is gevuld met laarzen en schoenen met hakken. En ik wil platte schoenen, netjes, comfortabel en die er leuk uitzien. Mission Impossible.

5. Midden in het centrum van Utrecht kun je met je telefoon volop bereik hebben, inclusief 3G, en toch geen verbinding krijgen.

6. Twitteren dat je naar de vismarkt gaat levert mee-etende kinderen op.

7. Ik ben dol op Roamler en het uitvoeren van een betaalde opdracht biedt toch troost voor een mislukte schoenenjacht. Hoewel de jongen in de bioscoop in Hoog Catharijne absoluut niet begreep waarom ik een foto wilde maken van de Pringles in het schap.

8. Albert Heijn op zaterdagmiddag blijft een aanslag op mijn humeur.

9. Tarbot is heerlijk, zeker in gezelschap van een heerlijk sausje, krieltjes, sperziebonen, witte wijn en twee ‘kinderen’.

10. Wordfeud heeft mij geleerd dat ‘krees’ een geaccepteerd woord is. Mijn papieren Van Dale kent het niet maar de internetversie geeft aan dat het de verleden tijd van krijsen kan zijn. ‘De kinderen krezen in Albert Heijn zo hard dat ze mijn antipathie tegen boodschappen doen op zaterdag weer bewezen”.

En de zondag heeft mij al weer geleerd dat je het hardlopen op zaterdagochtend wel een dag kunt uitstellen maar niet als het regent dat het giet.

h1

Vrijheid in gebondenheid

05/08/2011

Als zzp-er ben je eigen baas: je hoeft geen verantwoording af te leggen, alleen aan jezelf.
Dat is de theorie en dus niet waar. Verantwoorden moet je natuurlijk wel aan je klanten, aan diegenen die betalen voor wat je levert.
En aan de belastingdienst.
Want om in aanmerking te komen voor de mooie geste van de startersaftrek moet je wel kunnen bewijzen dat je zzp-bestaan ook je hoofdbezigheid is. Om te voorkomen dat iedere Nederlander opeens op papier een eigen bedrijfje start, puur en alleen voor het belastingvoordeel.
Dat snap ik wel.

Wat ik echter niet snap is dat de Belastingdienst dat vaststelt aan de hand van het aantal uren dat je in je onderneming steekt: minimaal 1225 uur per jaar. Want dat betekent dat ik minimaal zo’n acht maanden van het jaar zit bij te houden hoeveel tijd ik besteed aan WongWorks en wat ik dan doe.

En ik heb daar moeite mee, om verschillende redenen.

Allereerst moet ik iedere werkdag weer bedenken: wat heb ik eigenlijk gedaan vandaag? Hoeveel tijd heb ik waaraan besteed. Reken maar dat er maar weinig werknemers zijn die dat voor hun baas hoeven te doen. Ja ik, toen ik voor een PR-bureau werkte en dat droeg aardig bij aan de werkdruk. Maar daar werd ook per gewerkt uur voor mij betaald.

Maar belangrijker : wat zeggen die uren nou helemaal?  “Ja, maar”, zei de meneer van de belastingen die vorig jaar langskwam om mij als starter te helpen, “We hebben wel eens een mevrouw gehad die zei dat ze vier uur deed over het sturen van een rekening”.
Ja, en? Wat maakt dat uit? Hoe lang mag je dan wel doen over het maken en versturen van een factuur?

Stel nou eens dat ik met twee uur heel efficiënt en hard werken per dag uitstekend kan verdienen. En daarna de rest van de tijd lekker ga wandelen in het bos, vrijwilligerswerk doen, lekker koken en veel boeken lezen. Ben ik dan geen ondernemer? Verdien ik dan niet zelf de kost? Dan wordt je gestraft omdat je slimmer werkt dan een ander.

Hoe makkelijk zou het niet zijn als de Belastingdienst gewoon kijkt naar je totale inkomen. Is meer dan de helft afkomstig uit je onderneming dan kom je in aanmerking voor de startersaftrek en ander ondernemersvoordelen.
Geen gezeik over het bijhouden van uren. Geen verantwoording af leggen over je tijdsbesteding: alleen maar over de kwaliteit van je werk. Aan de klanten die ervoor betalen. Zoals het hoort.

h1

Geld naar Kenia

04/08/2011

Het is een goede gewoonte aan het worden: mijn maandelijkse lening via Kiva.

Vaak laat ik de selectie over aan de site maar deze keer heb ik zelf gekozen voor Kenia, het dichtst bij het rampgebied de Hoorn van Afrika, en voor landbouw.
Het werd Raphael Simiyu in Kitale.

h1

Groen en grijs

11/06/2011

Afgelopen donderdag mocht ik bij de presentatie zijn van de eerste BIGA Glossy: een prachtig magazine, vol met interviews, verhalen en foto’s van de werknemers en opdrachtgevers van de sociale werkvoorziening voor Zeist en omstreken.

Sociale werkvoorziening: dat is werk en een zinvolle dagbesteding bieden aan mensen met wat we tegenwoordig noemen ‘een afstand tot de arbeidsmarkt’. Die wat hulp en begeleiding nodig hebben, soms tijdelijk, soms blijvend. Soms beschut van de boze buitenwereld waar alles snel, snel en goed moet. Soms met een beetje extra aandacht om iets aan te leren. Omdat je lichaam of geest het ‘normale’ tempo niet direct aan kan.
Sociale werkvoorziening is geen verplichting, men kiest er zelf voor. Er is zelfs een behoorlijke wachtlijst.  Dat betekent wel heel gemotiveerde werknemers, die met veel plezier het werk doen waar anderen vaak geen uitdaging in willen zien. Ze pakken in, maken schoon, werken in de catering, de verzorging, bij de plantsoenendienst.

Bij een bedrijf in Hoofddorp werkt een groep via de sociale werkvoorziening op een sorteerafdeling. Twintig mensen en de manager is er ook ‘zo één’. Het bedrijf is ontzettend tevreden, de werknemers ook en het ziektepercentage is 1,5%.
Toch worden ze nog steeds niet in vaste dienst genomen, te veel risico’s en onzekerheid. Het zijn tenslotte mensen met een ‘vlekje’, ze zitten niet voor niet in die sociale werkvoorziening?

En dat is zo jammer.

Net zo jammer als de reinigingsdienst en de plantsoenendienst die graag samen willen werken. De reguliere werknemers van de reinigingsdienst mogen alleen het ‘grijs’ doen: ligt een papiertje op straat dan ruimen zij het op. Ligt het op het gras dan mogen ze er niet aan komen, dat is voor de mannen van de plantsoenendienst, van de sociale werkvoorziening.
Kost het meer als ze samen werken? Ze zeggen van niet. Willen de mensen op straat niet samenwerken? Die vinden het best. Dus ligt de bal bij de gemeente: ambtenaren, kijk eens over die rare grijs/groene lijntjes heen!

En als we toch bezig zijn: vandaag was ik in Leiden en hoorde van de sociale werkvoorziening daar dat ze al tijden proberen om in contact te komen met Heineken maar iedere keer nul op het rekest krijgen. Heineken: dat gigantische bedrijf met duizenden werknemers, met heel veel productiewerk, met enorme winsten, met sociaalbewogen advertenties rondom Oud-en Nieuw en jongeren. Maatschappelijk verantwoord ondernemen – dat moet toch kunnen, Heineken? Anders moeten die ‘groene’ flesjes maar grijs worden. Als in stoffig, achterhaald en onvriendelijk.

Misschien moeten ze De BIGA eens lezen…..


(En wie denkt: daar hebben ze zeker geld over – het hele blad is intern gemaakt en betaald uit de advertenties!)