Posts Tagged ‘fractie D66’

h1

Bessenland

26/03/2014

Dinsdag 25 maart 2014 nam ik officieel afscheid van de gemeenteraad van Zeist. Ik mocht nog één keertje achter het spreekgestoelte.

Thuis hadden we een oud prentenboek: Hansje in Bessenland. Het gaat over een jongetje dat zijn moeder wil verrassen met een mandje bessen. Hij wordt betoverd en komt terecht in Bessenland, een voor hem vreemde, wonderlijke en vriendelijke wereld.

Hansje

Vier jaren geleden kwam ik als een moderne Hansje in het bessenland van de gemeenteraad. Ook ik had goede bedoelingen – ik wilde me kunnen bemoeien met de manier waarop de gemeente zich met onze omgeving bemoeit – zowel qua ruimtelijke inrichting (ik kom tenslotte uit Den Dolder) als qua zorg.
Vol verwondering kwam ik in een omgeving waar inwoners opeens burgers heten, waar woorden als kaders niet bij een schilderij horen, muntjes heel wat meer geld is dan een paar dubbeltjes, een portefeuillehouder over meer dan alleen geld gaat en het seniorenconvent niet hetzelfde is als een bejaardensoos.
Ik leerde over moties vreemd aan de orde van de dag en ergerde mij soms (OK, regelmatig) aan haantjesgedrag.

Hansje keerde uiteindelijk terug uit Bessenland met manden vol bosbessen voor zijn moeder. Ik hou aan mijn vier jaar hier in de gemeenteraad een hele verzameling goede herinneringen over. En dan vooral aan alle leuke, enthousiaste en betrokken mensen die ik heb leren kennen – de raadsleden, fractieassistenten, griffiemedewerkers, wethouders, burgemeester, ambtenaren, gastheren en – vrouwen, de journalisten, de insprekers – kortom de vaste en minder vaste leden van de ‘avondploeg’.

 

bessen

Ik wens de blijvers en nieuwkomers in deze raad evenveel plezier en goede herinneringen. Maar vooral wens ik jullie het vermogen om af en toe afstand te nemen van de vaste gewoontes, het jargon en de waan van de dag. Om alles te kunnen bekijken vanuit de optiek van onze klanten: de inwoners, organisaties en bedrijven van Zeist.
Om even te zijn als Hansje in Bessenland.

Ik dank jullie wel en het ga jullie goed.

 

 

h1

Wie ben ik?

04/03/2012

Gisteren, een verjaarsfeestje, nieuwe mensen en bijna direct gaat het over politiek.
“Weet je wat ik vreemd vind van de WOZ….?”
“O, verkeer? Heb jij ook dat kruispunt daar aangelegd?”
“Bezuinigen? Er kunnen zo een aantal ambtenaren uit!”
“Maar die WOZ, hè? Waarom taxeren ze niet ieder huis apart?”

Toegegeven, het was de verjaardag van een fractiegenoot dus de introductie maakt het wel makkelijk: “Dit is Ingrid, ook van D66 in de gemeenteraad.”

Maar toch. Er gaat veel tijd zitten in het werk voor de gemeenteraad. Maar nog meer tijd besteed ik aan WongWorks, mijn eigen bedrijfje, waar ik mijn brood en beleg mee verdien. Dat doe ik net zo lang als die vermaledijde politiek maar dat is kennelijk niet zo interessant.

En dan heb ik het nog maar niet over al die opmerkingen, te pas en te onpas, over mijn vermeende politieke aspiraties: wanneer word ik wethouder of lid van de Tweede Kamer of zelfs lijsttrekker van D66?
En ik hou helemaal niet van die politieke kant van het raadslidmaatschap. Ik hou van het breed scala aan onderwerpen waar ik kritisch naar mag en moet kijken, van de contacten met ambtenaren, organisaties en individuele inwoners en ondernemers in Zeist. Gelukkig voelen anderen in de fractie zich meer op hun gemak in debatten, coalitieoverleg en tactiek. Ieder zijn eigen sterke punten.
Dus politieke carriere? Niet voor mij.

Maar omdat jullie er niet naar vragen, bij deze: het gaat goed met WongWorks. Leuke vaste klanten en de beslissing om ook een nieuwere kant op te gaan lijkt goed uit te pakken. Morgen zijn er drie klanten voor mijn ZP-consult 3.0 en vorige week was het een vreselijk leuke workshop Macaronimarketing bij Seats2Meet in Amersfoort.
Geen last van de crisis, vernieuwing in wat ik doe en tevreden klanten: ik ben een gelukkig mens. Daar mag je ook best naar vragen, op een verjaardag.

Tussen werk, politiek en privé

h1

De politiek op straat

17/04/2011

Toegegeven: als er in mijn agenda ‘campagne D66’ staat begin ik niet meteen te juichen.
Het is altijd op zaterdag, de dag waar je de rest van de week naar uitkijkt omdat je dan even niets hoeft en moet.

Raar eigenlijk want als zzp-er bepaal je zelf wanneer je wat doet maar het begrip weekend is kennelijk diep ingesleten.

Gisteren stond dat ‘campagne D66’ weer in de agenda en om 11 uur stapte ik op de fiets en peddelde naar Belcourt, het winkelcentrum in hartje Zeist. Op weg naar de verzamelplek (we beginnen altijd met koffie/thee) kwam ik eerst mijn linkerbuurman in de Raad, Pieter van Ojen van de CU/SGP tegen. Ook hij was campagne aan het voeren, niet voor de partij maar voor het bijbehorende boek met een hoofdletter. Pro forma maar welgemeend bood hij mij een foldertje aan – we kennen en respecteren elkaars standpunten maar hij blijft het jammer vinden.
Binnen een paar minuten stond Paul Smink, CDA-raadslid, ook naast ons. Van geloof schoof het gesprek naar politiek naar wijnproeven bij de PvdA want ‘daar worden de echte afspraken gemaakt’. Dan maar geen afspraken want met campagne op straat zit mijn zaterdag politiek gezien wel vol.

Ik haast mij naar het ontmoetingspunt maar loop dan Reyn Schuurman tegen het lijf, de fotograaf van @slotstadnieuws. We praten even bij en dan word ik bijgehaald door D66-collega’s Rob Meijer en Pieter van de Ploeg. Het wordt echt tijd voor koffie!
En Jelke wacht al op ons, het eerste koopje thee al achter de kiezen. We praten wat bij, verzuchten allemaal dat we eigenlijk ander dingen zouden willen doen en praten even bij met Marlies Welschen (CDA) die langskomt met haar dochtertje.

Dan is het tijd voor het opzetten van de partytent, het ophangen van de vlaggen en het aantrekken van de D66-jassen. De flipover staat klaar en de vraag van de dag genoteerd: ‘Waar kunnen/moeten op bezuinigen in Zeist?’.

En dan gaat net als altijd het knopje om: het wordt leuk. We spreken mensen aan, een meisje tekent haar buurt en wat er mooi aan is, we praten over wat er goed is, wat er beter kan. Johan Varkevisser, D66 wethouder, en mede-raadslid Marion Huisman sluiten zich aan. Wouter Catsburg (CU) komt langs, @ReneScheffer (gemeente Zeist) staat op zijn vast plekje buiten H&M te twitteren.

De zon schijnt, mensen zijn vriendelijk, meningen verschillen, leuke ideeën worden geopperd en genoteerd, we krijgen complimenten en sterkte-wensen. We horen optimistische en pessimistische geluiden.
Maar vooral: het is leuk.

Ja, ik weet het: iedere politicus heeft op straat altijd ‘goede gesprekken’. Maar ik vind het heerlijk, die gesprekken met al die verschillende mensen met verschillende meningen en achtergronden. En het is goed.

Volgende maand weer. Op Belcour of ergens anders in Zeist.

h1

Den Dolder: mijn dorp

15/03/2011

Vroeger reden we vanuit Huizen naar mijn opa en oma in Zeist. Langs Paleis Soestdijk (altijd even kijken of ze thuis was, dan wapperde de vlag bovenop het dak), daar de hoek om en dan weer over de provinciale weg langs Den Dolder en Huis ter Heide naar Zeist West. Even kijken naar het Witte Kerkje met de prachtige naam Onderwegkerk en op de terugweg naar binnen gluren bij de enorme bungalow met wel dertig schemerlampen en open gordijnen.
Zeist zelf was vooral Nijenheim – zo’n wijk waar de straten nummers hebben. Net als in de andere plaatsen waar ze gewoond hadden bewaarde mijn oma altijd het oude brood. Keurig in blokjes gesneden, in een plastic zak. Voor de hertjes of de eendjes, afhankelijk van de woonplaats. In Zeist waren het hangbuikzwijntjes.

In diezelfde tijd stond Den Dolder synomiem voor gekkenhuis. “Als je niet uitkijkt, kom je nog in Den Dolder”.

Kennelijk niet goed uitgekeken want ruim dertig jaar later kwam ik een lieve, aardige man tegen met een leuke hond. En een doorzonwoning in Den Dolder. Al met al een onweerstaanbare combinatie en in 2004 werd ik inwoner. Officieel van de gemeente Zeist maar voor mij gewoon Den Dolder.

Het was wel even wennen. De eerste keer met de trein richting Utrecht bleek ik volgens de Remia ook nog eens in het Sauzenhart van Nederland te wonen. Toch genoot ik van de man, de hond, de kippen, het huis en de tuin. Leerde langzamerhand de buren en de weg kennen. Wende langzaam aan dat rare dorp zonder echt centrum maar met de beste Albert Heijn van Nederland. Maakte kennis met de Stichting, zoals hier de Willem Arntzhoeve genoemd wordt. Las de Dolderse Kroniek van de historische vereniging, werd lid van de Torteltuin en de Dolderse Belangenvereniging.
En verbaasde me over de rare bouwprojecten: de verschrikkelijke uit een folder geplukte appartementen boven de winkels aan de Dolderse weg. De verdubbeling van de toch al ruim bemeten AH, de volgepropte geplande woonwijk op het Overtoomterrein aan het einde van de straat.
Allemaal besloten door de Gemeente Zeist. En ik voelde me daar nog minder bijhoren.

Toen ik me een tijd geleden voornam om me betrokken te raken bij mijn eigen woonplaats kwamen D66 en de gemeenteraadsverkiezingen op mijn pad. Juiste moment, juiste plaats.
Tijdens de campagne leerde ik mijn rare dorp nog beter kennen. Sprak met veel inwoners, liep en fietste door alle straten en straatjes om te folderen.

Op 3 maart 2010 werd ik gekozen in de gemeenteraad, met voorkeursstemmen zelfs: Den Dolder was duidelijk toe aan directere vertegenwoordiging. Als D66 proberen we dat ook volop waar te maken, zoals met man en macht gebruik maken van de mogelijkheden die we hebben binnen de coalitie om de maatregelen rondom het spoor nog om te buigen.
Het besluit om de overweg te sluiten voor autoverkeer is al in 2008 genomen en kan niet zomaar worden teruggedraaid. Als tegenstemmers van toen vinden we dat natuurlijk jammer, als bestuurders van nu blijven we zeer kritisch op de uitvoering en gevolgen voor Den Dolder. Naar onze mening moet dat leiden tot een heroverweging, we doen ons uiterste best!

Gisterenavond was er een informatiebijeenkomst in de Brede School. Een hoge opkomst en daar ben ik al trots op.
Maar al pratend met mijn dorpsgenoten merkte ik op eens hoe verknocht ik ben geraakt aan dit rare dorp. Opgebouwd en groot geworden tussen een spoorweg, een fabriek en één van de meest vooruitstrevende psychiatrische inrichtingen. Met villa’s en rijtjeshuizen. Met smalle straten, met qua architectuur een samenraapsel van stijlen. Met een heerlijk jaren dertig-stationnetje en een trompetter-aubade op Koninginnedag. Met het mooiste kerkhofje in de regio. En met veel mensen met heel veel en mooie verhalen.

Den Dolder – het heeft even geduurd maar je bent nu echt mijn dorp!

h1

Het C-woord

21/02/2011

Democratie ben ik helemaal voor. Verkiezingen: doen! Ik bedoel maar: er zijn zat landen in Afrika waar ze blij zouden zijn met verkiezingen.

Maar een jaar geleden stond ik in de ijzige kou minstens één keer per week buiten op straat voorbijgangers te vertellen wat wij als D66 voor ze konden betekenen in de gemeenteraad van Zeist. En stopte ik in heel Den Dolder Noord onze folder in de bussen.
Nog niet koud (ha, ha) gekozen als raadslid konden we alweer aan de bak voor de landelijke verkiezingen. Wel iets warmer weer maar weer met liefde en enthousiasme op straat folderen en de brievenbussen langs, dit keer Den Dolder Zuid.

De afgelopen maanden stonden we op verschillende plekken wederom op straat: omdat we het belangrijk vinden dat we aanspreekbaar zijn. Maar de laatste weken is het weer folderen voor de campagne. Dit keer voor de Provinciale Staten.

Opgewekt twitterde zaterdag wat mensen dat ze scheurtjes zagen in de coalitie. Wie weet, zeiden ze, misschien wel weer verkiezingen binnenkort.

…..

Ik ben geen fan van de huidige regering, zeker niet van de betrokken gedoogpartij. Maar wéér verkiezingen, wéér campagne? Ik kan het woord niet meer horen.

Mag ik voorlopig weer gewoon mijn werk doen als lokale volksvertegenwoordiger? En daarvoor wil ik best op straat staan. Met een luisterend oor en tijd voor een goed gesprek. Maar zonder folders.

h1

Nieuw geluid in de Raad

27/01/2011

Afgelopen dinsdag tijdens de raadsvergadering in Zeist was er een ‘nieuw’ geluid te horen. En dan bedoel ik niet inhoudelijk de discussie over de bezuinigingsdialoog, hoe interessant ook.

Nee, door omstandigheden kwamen een aantal oude rotten niet aan het woord. Onze eigen Marijke was geveld door griep of een ander virus en Frank Dirkse van GroenLinks zat zich thuis op te vreten met een gebroken kuitbeen.

Voor D66 voerde daarom Hylke Warners het woord, voor GroenLinks Ronald Camstra en bij de VVD lag de woordvoering voor dit onderwerp bij Sander Jansen.
En niets ten nadele van de fractievoorzitters, die doen hun werk uitstekend.

Maar toch: ik vond het leuk om eens de anderen uitgebreider te horen. Andere stemmen, andere woordkeuze, andere dynamiek in de vergadering.

Dat zouden we vaker moeten doen.

h1

Keek op de week

01/10/2010

Fris, fruitig en energiek teruggekomen van vakantie en al weer volop in het ‘gewone’ leven beland. Qua werk twee interessante gesprekken gehad voor mogelijke opdrachten en een aantal mogelijkheden uitgewerkt. Daarnaast de lopende zaken weer opgepakt en dus veel gemaild en gebeld. Wat dat betreft loopt WongWorks naar verwachting. Gelukkig.

Qua politiek was het ook weer een vliegende start. Te beginnen met de centimeters dikke envelop die bij thuiskomst in de post zat met allerlei stukken voor de vergaderingen van volgende week. Zowel maandag als dinsdag zijn er Ronde Tafels (informatievergaring) en dinsdag ook de Raadsvergadering. Tijdens de fractievergadering van afgelopen dinsdag zijn we overal uitgebreid doorheen gelopen. Plannen voor vliegveld Soesterberg, het Horeca-convenant, de golfbaan, de aanpassing van de WMO-verordening. Het cluppie wordt steeds groter want Freerk Andre de la Porte is nu onze tweede fractieassistent, bij de raadsvergadering wordt hij geïnstalleerd. Stipt om half acht begonnen, net voor elven weer thuis.

Donderdag organiseerde Raadsleden.nu een kennisavond. Na samen met fractievoorzitter Marijke in de file te hebben gestaan (koopavond? filmfestival? Nee, FC Utrecht speelde) vielen we even na half acht op het stadhuis van Utrecht midden in een boeiend betoog van hoogleraar Atzema over de kenniseconomie. Wat betekent een concentratie van kenniswerkers voor het gemeentelijk beleid? Hoe kun je kenniseconomie stimuleren en waarom?
Daarna woonde ikzelf een deelsessie bij over controle op de financiën van een accountant van Ernst & Young. Bij de borrel een interessant gesprek met een raadslid uit Baarn over hun aanpak van de overlast van allochtone jongeren. Spreiding en dialoog waren de kernwoorden.
Tegen elf uur weer thuis zag ik het staartje van Secret Millionaire over een geslaagde IT-zakenman in een achterstandswijk. Met hem was ik zwaar onder de indruk van de lokale projecten waarbij jongeren positief worden opgevangen, een opleiding volgen en vanzelf sociale vaardigheden leren. Hij schreef hier en daar een zeer welkome cheque uit maar veel mooier was dat hij zich realiseerde dat het nog veel belangrijker was om op lange termijn persoonlijk betrokken te blijven. Daadwerkelijk je gezicht laten zien, meedenken, motiveren, een duwtje in de rug waar nodig geven.

En daarna bleven de berichtjes binnenkomen over het nieuwe regeerakkoord. En ik houd mijn hart vast.