Posts Tagged ‘Den Dolder’

h1

Groots dorp

15/04/2012

Het mooie van wonen in een dorp dat om en nabij honderd jaar bestaat is dat er nog meer te doen is dan anders. Het is in 2012 zo lang geleden dat de gemeenteraad van Zeist in alle wijsheid besloot om het ontstane dorpje rondom station en zeepfabriek Den Dolder te noemen, daarbij de alternatieve naam ‘Duivendorp’ in de vergetelheid duwend.

En honderd jaar is een leuke aanleiding voor een feestje of, liever gezegd, meerdere feestjes. In maart gingen we van start met toneel, muziek en zang en binnenkort is er een complete sportweek. Gisteren was een soort tussenfase met toneel én sport in de vorm van regionale brandweerwedstrijden.

Meer dan twintig korpsen in de omgeving hielden zich bezig met twee praktische opdrachten. Bij het DOSC-terrein ben ik eerst wezen kijken. Een personenauto was op een tankwagen gebotst. Slachtoffer op de grond en een man klem tussen auto en de flink lekkende tank.

De deelnemende teams weten niet anders dan dat ze met hun wagen zijn opgeroepen voor een 1-1-2-tje. Dat vertelde de mevrouw waar ik naast stond: zij doet medische keuringen voor de brandweer en wist er veel meer van. Zij zag ook meteen dat de stabiele zijligging waarin het slachtoffer werd gelegd helemaal niet zo stabiel was. De mannen, in dit geval  van Montfoort (dat je uitspreekt als Montfóórt begreep ik ook van haar), leken het verder allemaal rustig en weloverwogen aan te pakken.

Zelf genoot ik van de, ongetwijfeld niet direct relevante, details. Er stond bijvoorbeeld verderop een politieagent die denkbeeldig publiek stond weg te houden. En dat deed hij vol overgave: iedere keer als ik in zijn richting keek bleek hij nog steeds tegen het niets met zijn armen te gebaren dat iedereen afstand moest houden. Een mooie rol.
En verder viel mij op dat er met het slachtoffer dat klem zat tussen auto en tank helemaal niet werd gesproken. Iedereen was druk bezig met alle procedures, regels en andere technische zaken maar niemand die even informeerde bij hem of het nog wel ging of uitlegde wat er ging gebeuren.
Maar ja, communicatie is mijn vak en ik kan weer geen branden blussen en mensen redden.

Twee jongetjes schoven, onderweg naar het voetbal, even aan bij het dranghek. Het team van Montfoort was net alles aan het opruimen maar de mevrouw naast mij vertelde hen dat er straks weer een nieuwe ploeg zou komen. “O”, zei een van de jongetjes, “dat is goed hoor, we hebben toch geld genoeg.”
“Jullie bedoelen zeker ‘tijd genoeg'”, zei de mevrouw hoopvol. Het jongetje keek haar nietbegrijpend aan.
Ik zei nog: “Tijd is geld’ dus eigenlijk maakt het niet uit.”  Maar het jongetje was al weg dus zeker weten zullen we het nooit.

De andere oefening was wel spannend voor de teams maar minder voor het publiek. Een kantoor op de Dolderse weg met rook uit de brievenbus. Dat het vroeger een bankgebouw was en er nog een uitgebreide kelder zit waar de voormalige geldstortkoker uitkomt, dat kan je niet direct zien.
Maar de oefening is vooral binnen en daarmee was het als publiek interessanter om te luisteren naar alle professionals, semi-professionals en amateurs in het publiek. En te kijken naar het opruimen.

Het mooiste bewaarde ik voor het laatst: de prachtige oldtimer brandweerwagens. Glimmend rood en koper met trots poetsende eigenaars. Kinderen konden er een rondje op meerijden. Ik aarzelde nog even maar heb het maar op kijken gehouden.


h1

Verboden toegang

26/03/2012

Ze werkt en woont op de Willem Arntzhoeve, als verpleegkundige in opleiding. Het is mooi weer, het is zondag en haar nieuwe collega wil wel wat van de omgeving zien.
Ze stappen op de fiets en al pratend gaan ze er op uit. Zelf kent ze de Veluwe goed van de fietstochten vroeger met haar vader en zusje.
Vanaf Den Dolder rijden ze dan ook het bos in, richting zuidoosten. Het is gezellig en er valt heel wat te kletsen. Het fietst lekker over de verharde weg in het bos hoewel ergens vaag een alarmbelletje rinkelt.

Terecht blijkt even later. Twee agenten, een jonge en een oudere, staan plotseling voor hen. Waar ze denken heen te gaan? Hebben ze het bord verboden toegang niet gezien?
Nee, dat hebben ze inderdaad niet.

De jongste agent wil hen beiden arresteren en meenemen, op verboden terrein en ook nog eens zo dicht bij het vliegtuig van de prins! Hij stelt barse vragen en wordt nog zekerder van zijn zaak als haar nieuwe collega alleen Duits spreekt, ze komt net uit Hongarije en hoopt hier op een betere toekomst.

De oudere agent is milder, hij ziet wel dat ze het bord echt niet hebben gezien. Al geeft ze wel toe dat zo’n geasfalteerde weg in het bos een beetje raar is en zich had moeten realiseren dat er iets niet klopte.
De oudere man praat als Brugman en weet zijn collega te overtuigen. Ze mogen gaan.

Ze kijken om zich heen en zien de vliegtuigen staan, dichtbij staat het toestel van prins Bernhard.
Het is 1949 en ze staan midden op het militaire vliegveld Soesterberg.

h1

SPannend pak

09/02/2012

Bij het synchroniseren van de telefoon kwam ik twee foto’s tegen van vorige week woensdag. Die avond was de start van de feestelijkheden rondom het 100-jarig bestaan van ons dorp Den Dolder.
De buurgemeente De Bilt vierde onlangs het 900-jarig eeuwfeest en de grootste werkgever in het dorp, de Willem Arntshoeve had vorig jaar een feestje vanwege he feit dat de stichter en naamgever 550 jaar gelden werd geboren.

Maar 100 jaar is niet niks en zeker in een dorp met veel verenigingen en activiteiten vraagt het om een feestelijk jaar.

Op woensdag 1 februari was het precies 100 geleden dat de gemeenteraad van Zeist de buurt rondom het station Doldersche weg officieel de naam Den Dolder gaf. Die raadsvergadering werd nagespeeld door gemeenteraadsleden van nu, aangevuld met twee wethouders en de burgemeester. Allemaal heren want het moest wel historisch verantwoord zijn natuurlijk.
De teksten kwamen uit de notulen van weleer, de kostuums uit de lokale kledingverhuurzaak.
Keurige jacquets, vesten, dassen en een enkele hoed: de raadscollega’s zagen er tiptop uit.

Het bleek dat 100 jaar geleden Den Dolder ook nog niet zo volgzaam was en er werd beleefd doch heftig gediscussieerd of het nu Den Dolder (“lijkt teveel op kolder”,”betekent natte grond”) of Duivenhorst (naar de lokale zeepfabriek De Duif) moest worden. Formele discussie, twee keer stemmen en vooral veel stemverklaringen: in feite is er niet veel veranderd verzuchtten de raadsleden in het publiek.

Paul Smink (CDA), verliet de vergadering (in zijn rol dan, hè) en noemde dat later ‘een Veenendaaltje doen’ als referentie naar een collega van de VVD die een paar jaar geleden opeens verdwenen was uit een raadsvergadering om niet mee te hoeven stemmen over een gevoelig onderwerp.

Van te voren had ik mij het meest verheugd om SP-collega Pieter-Wout Duquesnoy in een jacquet. Zijn normale kledingstijl bestaat voornamelijk uit T-shirts, bij voorkeur met ludieke opdruk.
Pieter-Wout had wat moeite met de stijl van toen maar dat was wederzijds: ook zijn kostuum vond het letterlijk ‘spannend’.

h1

Kappen!

21/11/2011

Om de hoek van de doorzonwoning ligt een mooi stukje bos. Niet zo heel groot maar wel goed voor een leuk rondje met de hond. En als we die echt moe willen krijgen (en onszelf ook) dan banjeren we door de zandverstuiving in het midden en gooien met een bal of stok.

Het bos was van niemand. De man van de doorzonwoning vertelt nog wel eens stoer over de tijd dat de eigenaar er een hek omheen wilde zetten maar het ’s avonds door de buurmannen weer werd weggehaald.
Op het drieplaatsenpunt tussen Bilthoven, Bosch en Duin en Den Dolder is het een ideale plek om honden, kinderen en volwassenen uit te laten.

Onderhoud was er niet of nauwelijks. Omgewaaide of gevallen bomen blijven rustig liggen. Alleen als ze  een pad blokkeren komt er wel eens een zaag aan te pas. Prachtige elfenbanken vermolmen de stammen. In het hele bos vindt je overal  beginnende of ingestorte hutten.

In het voorjaar stond er opeens een bordje en bleek ‘ons’ bos van het Utrechts Landschap. En het heet Okkersbos.

In het najaar verschenen er allemaal gekleurde strepen op de bomen. Vooral de vogelkers en amerikaanse eik waren getekend. En de afgelopen weken is het echte werk begonnen.

De bomen stapelen zich op langs de rand van het bos. De paden zijn breder dan ooit door de trekkers die er overheen gereden hebben. De hond weet van gekkigheid niet meer wat ze moet doen met al die stokken….

Op de website van het Utrechts Landschap staat aangegeven dat het gaat om uitdunnen en dat vooral de inheemse planten en de zandverstuiving tot hun recht moeten kunnen komen.

Het doet even zeer maar dan hebben we straks weer een stuk bos dat met recht een naam mag hebben.
Okkersbos.

h1

Zoveel te doen, zo weinig tijd

10/10/2011

Het schrijven schiet er een beetje in deze dagen. Het is druk: met werk en met de politiek. Veel bijeenkomsten, overleggen, deadlines en bezigheden. Daarom een hogedrukpanversie van de afgelopen week.

De gemeenteraad heeft eindelijk besloten over de spoorwegovergang in Den Dolder. Mijn vertrouwen in het gezond verstand en de politiek is weer gestegen. En dat van een hoop buurtgenoten ook.

We zijn volop bezig met de gemeentelijke begroting en de voorgestelde bezuinigingen. Veel bemoeienis van betrokken inwoners en organisaties en ook dat is goed voor het vertrouwen in datzelfde gezonde verstand en politiek.

Er ligt een mooi plan over hoe Zeist denkt en doet over duurzaamheid. Ook dat gaan we behandelen en moet voorbereid worden.

Qua werk is het Broodfonds nu echt in de maak: het deeg staat te rijzen, de oven komt al op temperatuur. Maar er is nog wel een kneedronde nodig voor er gebakken kan worden….

Het jongste kind is feestelijk 23 geworden. Met mijn auto reden ze naar Soldaat van Oranje. En daardoor mocht ik vrijdag fietsend naar mijn afspraak vlakbij Slot Zeist. Heen regende ik helemaal nat. Terug regende ik nog natter, want het bleek inderdaad nog erger te kunnen.
Maar mijn schoenen zijn echt waterdicht, ik kreeg zo maar voorrang van automobilisten en twee jongens die aan het blad- en daarmee ook aan het waterblazen waren stopten keurig tot ik langs was.

We hebben met de Argentijnse overbuurvrouw plannen gemaakt voor onze vakantie in Argentinië in december/januari. Foto’s gekeken, routes overwogen, ervaringen uitgewisseld: het wordt tijd om te boeken.

En de pepertjes aan de peperplant hebben een einde gemaakt aan alle speculatie over of ze nu groen of rood zijn: ze worden met de dag roder.


h1

Het dorp, het spoor en de politiek

07/10/2011

Ik woonde nog niet zo lang in Den Dolder. Het was vooral nog genieten van de nieuwe man, het nieuwe huis, de nieuwe tuin, de nieuwe baan. Plaatselijke politiek? Niet echt mijn interessegebied.
Maar langzamerhand kwam daar verandering in. Er werd veel gebouwd en verbouwd in het dorp. De toch al grote Albert Heijn ging verder uitbreiden. De kleine winkelpanden aan de Paduaweg verdwenen en kregen nieuw onderdak aan de Dolderseweg. Waar en passant vreselijk lelijke appartementen boven werden gebouwd – zo uit een folder gerukt. “Doet u maar een paar met van die lelijke rode hekjes. Nee hoor, het hoeft er niet een beetje dorps uit te zien, helemaal niet nodig. Het is voor Den Dolder.”En ze gaan het spoor afsluiten werd mij verteld. Ik snapte er niets van. Nooit iets gemerkt van de kennelijke onverantwoorde onveiligheid.

Langzamerhand begon ik te aarden in dat rare dorp Den Dolder en toen bij D66 gevraagd werd om kandidaten voor de gemeenteraad was de knoop snel doorgehakt. Een pracht van een mogelijkheid om nog verder verbonden te raken met mijn woonplaats. En zo is het gekomen, om Frater Venantius te citeren.

Afgelopen dinsdag viel een mooie beslissing over het project rondom het spoor in Den Dolder. Het fietstunneltje komt er zo snel mogelijk, het spoor blijft open maar er komt een onderzoek naar de veiligheid in het hele gebied. Blijkt onomstotelijk dat de totale veiligheid er bij gebaat is, dan wordt pas de bypass aangelegd en het spoor gesloten voor auto’s. Want niemand is voor onveiligheid maar er zijn meer belangen dan van ProRail.
Ik ben er trots op dat we als D66 ons steentje hebben mogen bijdragen aan deze uitkomst. Samen met heel veel bewoners en belangengroepen, eerste tegen de stroom in en daarna in steeds groter gezelschap. Van een ruime kleine minderheid tegen de afsluiting op basis van de ProRail-argumenten, groeiden we naar een  zeer ruime meerderheid.

Voor mij het bewijs dat met argumenten en doorzettingsvermogen het gezonde verstand het toch wint.

En nu op naar de bezuinigingen, het plan voor Duurzaam Zeist en alle andere onderwerpen die al weer op de agenda staan.

h1

Foto’s op mijn iPhone

30/08/2011

Regelmatig gaan de foto’s genomen met de iPhone richting de laptop. Want daar wordt regelmatig een backup van gemaakt en foto’s zijn die moeite waard.
Het zijn tenslotte momentopnamen die je bijna niet over kunt doen.

Dit zijn een paar foto’s van de oogst van de laatste download.

Het melkmeisje in de Zakkendragersteeg in Utrecht. Er heeft vroeger zichtbaar een raam gezeten dat ooit is dichtgemetseld. Met de schildering is het raam-dat-was weer bijna een raam-dat-is.

melkmeisje-zakkendragersteeg

Heel ander verhaal.
In onze kelder zit een muis. Minimaal. De ervaring leert dat muizen nooit alleen zijn. Bijna alle voedingsmiddelen zitten potten, bakken en dozen maar toch weten ze iedere keer iets te vinden om aan te vreten. En bovendien proberen ze iedere keer ook nestjes te maken.
Ik ben niet bang voor muizen maar wel voor dode muizen. Een muizenval is dan wel rationeel gezien de meest humane oplossing maar het weghalen en opruimen: niet voor mij. In een kooitje vangen en dan ergens uitzetten lijkt ook niet echt doeltreffend.
De man des huizes heeft dan ook besloten dat het gif moest worden.
En dit is wat de muizen er mee deden: ze maakten er een nestje in.
Het volgende doosje krijgt wat meer respect gelukkig.

muizengifnest

Kan je foto’s maken van Twitter? Ja hoor, je kunt eenvoudig de afbeelding op je scherm vastleggen.
Geheel los van elkaar komen hier  een vraag en antwoord achter elkaar bij mij binnen. Omdat iedereen weer andere mensen volgt, ziet iedere timeline er anders uit. Toeval dus maar wel leuk…..

tweettoeval

Er gebeurt van alles in Den Dolder. Los van de hele discussie rondom de spoorwegovergang en het fietstunneltje is er binnenkort een Poppodium, een Kunstmarkt en staat het 100-jarig bestaan al volop in de feeststeigers. Maar het aankondigingsbord vlakbij het station denkt maar aan één ding: de Paaskermis. Nog of al – dat is de vraag.

paaskermis_dendolder

Nog eentje dan.
Wij van de digitale generatie spreken graag over de brievenpost als ‘snailmail’ of ‘slakkenpost’. Maar onze brievenbus is daar toevallig wel heel geschikt voor!

snailmail

h1

Lekker puh

01/06/2011

Cipier: dat is in ieder geval een beroep dat je mij maar beter niet kan laten uitoefenen. Vrijheidsberoving (of -beperking) en ik gaan niet zo goed samen. Dat zit in de familie want mijn tante kon opstappen bij haar vakantiewerk toen ze op verzoek van patiënten de deur van de gesloten afdeling in de psychiatrische inrichting had open gezet.

Wij zijn dol op scharreleieren en die liefde delen we met één van de beesten in de achtertuin, waarschijnlijk de ekster. Zie ook dit verhaal. De meest praktische oplossing is het opgesloten houden van de kippen totdat ze hun ei hebben gelegd en dan pas het hok open zetten.  Maar als ik aan het eind van de ochtend ga kijken is er vaak nog geen ei te zien maar staan de heer en dames wel heel verwachtingsvol voor het gaas.
En ik kan daar dus niet tegen en zet tegen beter weten in de deur open. Dan schieten ze ook echt naar buiten en werken in rap tempo hun parcours af.  Je hoort ze bijna denken: “Wat denkt dat mens wel? Zoveel te doen, zo weinig tijd” en roetjs, daar gaan ze in ijltempo door de moestuin heen.

Maar ja, die eieren, dat wordt dan dus niets. Of ze nu in het hok leggen of toch stiekem ergens onder een struik of achter een stapeltje hout: wij zien ze niet.  Maar de rover is er nog steeds want het laatste stenen nep-ei  is ook weer verdwenen.

En eigenlijk heb ik wel respect: het is toch wel moedig om je in een hok te wagen.
Het eerste deel gaat nog wel: de deur is groot en wijd, de aftocht niet al te moeilijk.

Maar dan wordt het enger: een kleine opening en vluchten is geen optie meer:


En daarna nog een meter dieper het hok in: naar het leghokje:


Met de buit, een toch redelijk groot ei, dezelfde weg terug en naar huis.
Want eerlijk is eerlijk: er is niets terug te vinden, geen snippertje eierschaal.
Als het inderdad de ekster is dan woont ie waarschijnlijk hier boven, in de vijftien meter hoge spar van de buren.
Dat is toch een heel gesjouw met de boodschappen. Inclusief twee stenen eitjes. Grijns.

Als ik na het maken van de foto’s deze middag het hok weer uit stap hoor ik verderop de schrille klepperlach van een ekster.

Maar vandaag zijn de eitjes van ons. Lekker puh.

h1

Sweet vibrations

29/04/2011

Ik heb een bijzondere achterbuurman. Als ik nu over mijn laptop heen naar het zuiden kijk dan staan alleen een paar grote bomen en een rijtje huizen in de weg – anders kon ik zijn huis zien staan.

Jaren geleden kwamen we in gesprek: voor een PR-klant zocht ik naar een emailprogramma. De salesmanager bij de klant zei: “Dan moet je eens praten met Robert Rebergen, die doet iets met email. Ik ken hem nog van vroeger.”
En zo is het gekomen. Dat ‘iets met email doen’ klopte wel: E-Village maakt en gebruikt prachtige email-software. Volledige overkill voor een simpele nieuwsbrief maar het werkte prima en naar alle tevredenheid. De PR-klant kreeg eigen software maar we hielden contact, Robert en ik. Dat we bij toeval zo dicht bij elkaar bleken te wonen schept toch een band: Doldenaren onder elkaar.
Laatst kwam ik hem om de hoek tegen, op zijn Segway. En ik hoefde het niet eens te vragen. “Heb je al eens op zo’n ding gereden? Keertje proberen?”

Nu ik WongWorks ben kijken we we naar mogelijke zakelijke samenwerking. In het kader van die verkenning moch ik de afgelopen dagen leren om te gaan met hun geheel vernieuwde software: Clang. Prachtig spul waar ik allemaal creatieve, professionele inspiratie van krijg. En een certificaat met Clang Certified Professional.

Tussen de middag kwam Robert naar me toe. “Kom even mee”, zei hij en liep naar de gang. Daar staat een prachtige grote gong. Hij pakte de bijbehorende stok: “Hier, pak aan. En slaan, zo hard als je kan! Dat doen we hier altijd als een nieuwe klant tekent. Dat is vandaag ook gebeurd en aan jou de eer.”

Ik haalde uit en sloeg zo hard ik kon. Wat een machtig geluid, ik tril nog na. Dat Clang nog maar veel nieuwe klanten mag krijgen!

h1

Den Dolder: mijn dorp

15/03/2011

Vroeger reden we vanuit Huizen naar mijn opa en oma in Zeist. Langs Paleis Soestdijk (altijd even kijken of ze thuis was, dan wapperde de vlag bovenop het dak), daar de hoek om en dan weer over de provinciale weg langs Den Dolder en Huis ter Heide naar Zeist West. Even kijken naar het Witte Kerkje met de prachtige naam Onderwegkerk en op de terugweg naar binnen gluren bij de enorme bungalow met wel dertig schemerlampen en open gordijnen.
Zeist zelf was vooral Nijenheim – zo’n wijk waar de straten nummers hebben. Net als in de andere plaatsen waar ze gewoond hadden bewaarde mijn oma altijd het oude brood. Keurig in blokjes gesneden, in een plastic zak. Voor de hertjes of de eendjes, afhankelijk van de woonplaats. In Zeist waren het hangbuikzwijntjes.

In diezelfde tijd stond Den Dolder synomiem voor gekkenhuis. “Als je niet uitkijkt, kom je nog in Den Dolder”.

Kennelijk niet goed uitgekeken want ruim dertig jaar later kwam ik een lieve, aardige man tegen met een leuke hond. En een doorzonwoning in Den Dolder. Al met al een onweerstaanbare combinatie en in 2004 werd ik inwoner. Officieel van de gemeente Zeist maar voor mij gewoon Den Dolder.

Het was wel even wennen. De eerste keer met de trein richting Utrecht bleek ik volgens de Remia ook nog eens in het Sauzenhart van Nederland te wonen. Toch genoot ik van de man, de hond, de kippen, het huis en de tuin. Leerde langzamerhand de buren en de weg kennen. Wende langzaam aan dat rare dorp zonder echt centrum maar met de beste Albert Heijn van Nederland. Maakte kennis met de Stichting, zoals hier de Willem Arntzhoeve genoemd wordt. Las de Dolderse Kroniek van de historische vereniging, werd lid van de Torteltuin en de Dolderse Belangenvereniging.
En verbaasde me over de rare bouwprojecten: de verschrikkelijke uit een folder geplukte appartementen boven de winkels aan de Dolderse weg. De verdubbeling van de toch al ruim bemeten AH, de volgepropte geplande woonwijk op het Overtoomterrein aan het einde van de straat.
Allemaal besloten door de Gemeente Zeist. En ik voelde me daar nog minder bijhoren.

Toen ik me een tijd geleden voornam om me betrokken te raken bij mijn eigen woonplaats kwamen D66 en de gemeenteraadsverkiezingen op mijn pad. Juiste moment, juiste plaats.
Tijdens de campagne leerde ik mijn rare dorp nog beter kennen. Sprak met veel inwoners, liep en fietste door alle straten en straatjes om te folderen.

Op 3 maart 2010 werd ik gekozen in de gemeenteraad, met voorkeursstemmen zelfs: Den Dolder was duidelijk toe aan directere vertegenwoordiging. Als D66 proberen we dat ook volop waar te maken, zoals met man en macht gebruik maken van de mogelijkheden die we hebben binnen de coalitie om de maatregelen rondom het spoor nog om te buigen.
Het besluit om de overweg te sluiten voor autoverkeer is al in 2008 genomen en kan niet zomaar worden teruggedraaid. Als tegenstemmers van toen vinden we dat natuurlijk jammer, als bestuurders van nu blijven we zeer kritisch op de uitvoering en gevolgen voor Den Dolder. Naar onze mening moet dat leiden tot een heroverweging, we doen ons uiterste best!

Gisterenavond was er een informatiebijeenkomst in de Brede School. Een hoge opkomst en daar ben ik al trots op.
Maar al pratend met mijn dorpsgenoten merkte ik op eens hoe verknocht ik ben geraakt aan dit rare dorp. Opgebouwd en groot geworden tussen een spoorweg, een fabriek en één van de meest vooruitstrevende psychiatrische inrichtingen. Met villa’s en rijtjeshuizen. Met smalle straten, met qua architectuur een samenraapsel van stijlen. Met een heerlijk jaren dertig-stationnetje en een trompetter-aubade op Koninginnedag. Met het mooiste kerkhofje in de regio. En met veel mensen met heel veel en mooie verhalen.

Den Dolder – het heeft even geduurd maar je bent nu echt mijn dorp!