Posts Tagged ‘Coosje’

h1

De dag die je wist dat zou komen

15/02/2014

Deze week elf jaar geleden zag ik Coosje voor het eerst. Enthousiast, nieuwsgierig en springerig stond ze net iets eerder binnen dan de cryptogrammenman. Het werd een gezellige middag. De man dronk bij uitzondering thee (daarna nooit meer) en het oordeel van de puberzoon vatte het goed samen: een coole gast met een leuke hond.

Coosje front

We werden een stel, de man en ik. Hij bracht de hond in, ik de kinderen. Allemaal waren ze al zindelijk.

Bluffend roep ik altijd dat je de kinderen en de huisdieren krijgt die bij je passen. Of die je verdient.
Een intelligente, vriendelijke, eigenwijze en soms zelfs eigengereide hond. Vol energie en zeker de eerste jaren met ingebakken springveren. De man was de baas maar van mijn positie in de rangorde waren we allebei niet zo zeker. En ik werd dan ook subtiel door haar getest – mocht ze los bij het wandelen dan sprong ze snel even in mijn rug of hapte in mijn kuit. Nooit hard maar om even uit te proberen. En ik leerde dat ik dat terug mocht doen, zelfs móest doen. En het hielp. Langzamerhand had iedereen de juiste plek: man, vrouw, hond.

IMG_0837

En een hond met gevoel voor communicatie – de oren spitsend naar bekende woorden, precies wetend hoe ze zonder te bedelen toch kon zorgen dat ze aan haar trekken kwam. Aanvoelen wanneer de jassen aangingen maar ze toch thuis moest blijven (‘pas je goed op het huis?’) of dat er een wandeling in het bos in zat. Altijd in voor een zoekspelletje – dennenappels zoeken die wij vastgehouden hadden of hondenkoekjes in de kamer –  of het zeulen met stokken, hoe groter hoe mooier.

Hoe ze de aanvallende scharrelkrielhaan onder controle hield – met open bek op de grond drukken, wachten tot hij zich gedroeg en dan pas weer loslaten. Geen veertje gekrenkt.

IMG_8258_2

Hoe ze vol protest kon gaan liggen – ieder botje bonkend op de vloer laten afrollen – als ze het er niet mee eens was dat we niet gingen wandelen. Hoe ze met enthousiaste blik kon suggereren dat jij net bedacht had dat ze wel een koekje mocht.

Na die fikse buikoperatie toen ik een nietje op de grond vond. En nog eentje. En nog één. Boven lag een hond die het ‘gympak’ had uitgetrokken en alle nietjes had verwijderd. Alles moest opnieuw gehecht en ze kreeg een kap op. Waarmee ze balorig ons regelmatig in de knieholtes liep.

Verleden tijd is het. Ze zou twaalf worden in april en hoewel jong van geest werd de buitenkant al ouder. Moeilijker opstaan, hier en daar rare bulten. En we spraken theoretisch over hoe het zou moeten – in ieder geval geen pijn en geen behandelingen zonder echte verbetering.

Maandag werd ze ziek, letterlijk zo ziek als een hond. De dierenarts constateerde een fikse ontsteking, waarschijnlijk aan de nieren. Ze somde op wat we eigenlijk al wisten: oud, atrose, rare bulten en daarbij nu de nieren. Pijn had ze, dat was duidelijk. Pijnstillers konden, ontsteking bestrijden ook. Maar de rest zou blijven en ons hoofd wist eigenlijk al het antwoord. Een doorwaakte nacht waarin het alleen maar bergafwaarts ging gaf de doorslag.

’s Middags om half vier zaten we weer bij de dierenarts. Na de eerste injectie kreeg ze al de rust die ze verdiende, na de tweede was ze echt weg.

Het was goed maar het voelde (en voelt) klote. Dag Coosje.

IMG_0908

h1

De pup met de grote oren

06/04/2013

Ze is er weer, de pup met de grote oren. Al weer ruim een jaar oud maar we houden het nog even op pup. Zwart-grijs stug krulhaar, hoog op de poten, grote oren en ingebouwde springveren.

foto

Het leven is leuk voor de pup. De kippen buiten vindt ze mooie televisie. De tuin zelf is een eindeloze bron van stokken, ballen en geursporen van katten, muizen en anderen passanten.
Verwachtingsvol komt ze regelmatig informeren of we misschien iets leuks gaan doen. Bij voorkeur de wijde wereld in. En bij gebrek aan beter werpt ze zich op als bezigheidstherapeute voor Coosje. Ze lokt stoeipartijen uit, sjouwt met botjes of pikt favoriete ligplekjes in. In het bos brengt ze stokken en daagt Coosje uit om ze af te pakken.

IMG_0916

Deuren snapt ze niet echt. Gaat één van ons naar de wc dan verwacht ze die terug te zien achter de klapdeur in het halletje. Eerder dan wie ook heeft ze in de gaten als een van ons weer thuis komt met de auto. En liggen doet ze het liefst met haar kop op je voeten of tegen de wieltjes van de bureaustoel.

Morgen wordt ze weer opgehaald. We zullen haar missen.

h1

En terwijl ik werk….

28/08/2010

… is dit een illustratie van de uitdrukkingen ‘hondsmoe’ en ‘working like a dog’. En ja, deze foto’s zijn op één ochtend gemaakt.

h1

Voetje van de vloer – kippenversie

20/12/2009

Kippen zijn niet de slimste dieren op deze wereld. Of ze kunnen het in ieder geval heel goed verbergen.
Voor een kip is de wereld simpel: je scharrelt wat, je fladdert eens naar de buren en weer terug en je gaat vroeg op stok. En sommigen leggen regelmatig een ei – dat die niet altijd op dezelfde plek liggen is dan misschien weer wel slimmigheid….

Deze week kwam een nieuwe beperking aan het licht van onze haan en vier hennen: de verandering van de wereld door de sneeuw is te veel van het goede.
Donderdag, de eerste sneeuwdag controleerde ik voor de zekerheid of hun hok wel open was want ik miste hun gescharrel. De deur stond open maar ze weigerden om ook maar een stap over de drempel te zetten. Zelfs voer strooien voor de deur hielp niet.
Pas laat in de middag waagde één kip zich in de sneeuw maar die had het na een uurtje ook wel bekeken.
Ook vrijdag hetzelfde verhaal – geen kip te bekennen.

Zaterdagmiddag liep de dapperste kip weer door de tuin en na lokken met veel voer durfden er nog twee naar buiten. Heel voorzichtig liepen ze een stukje en zaten al gauw op de schutting, weg van de sneeuw.
De twee zwarte kipjes waren nu alleen achtergebleven, keken het nog een keer aan en besloten tot de beste oplossing: ‘voetje van de vloer’.
Veel gefladder en hop, vanuit het hok bovenop de deur, naar de hazelaar en door naar de schutting.
En daar zaten ze dan, duidelijk spijt hebbend dat ze er in waren getrapt.


Vandaag, zondag, hebben ze zich nog niet laten zien….

Nee, dan Coosje, hoe meer sneeuw, hoe beter. Alles ruikt anders, het stuift zo lekker, de tennisballen worden vanzelf sneeuwballen – leuk, man!

h1

Terug van weggeweest

23/11/2009

Terug van kort weggeweest: we waren drie dagen de hond en onszelf aan het uitlaten op Schiermonnikoog. De hond vond het heerlijk en wij ook….

Terug ook van iets langer weggeweest op dit blog. Het ritme was er even uit maar de inspiratie is er weer volop.

Om te beginnen zal hier meer en meer te lezen gaan worden over de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen hier in Zeist. Ik heb tenslotte besloten mij verkiesbaar te stellen op de lijst van D66.
In het voorjaar vond ik het tijd om kleur te kiezen en meldde mij aan als lid. En daarmee was de stap van het passieve actieve kiesrecht naar actief passief kiesrecht maar klein. Hier in Den Dolder gaan veel maatregelen en plannen van het huidige gemeentebestuur ten koste van het karakter en de leefbaarheid van ons dorp. Grote nieuwbouwplannen in het groen, het afsluiten van de spoorwegovergang, weinig to geen visie op verkeersproblematiek en dat alles met weinig to geen echte inspraak van de bewoners. Genoeg reden voor mij om actiever te worden.
De gemeente Zeist is natuurlijk groter dan alleen Den Dolder en op het gebied van ouderenbeleid, verkeer en maatschappelijk cohesie zie ik ook nog heel wat mogelijkheden voor verbetering.

Als relatieve nieuwkomer, ik woon hier nu ruim vijf jaar, hoop ik met die relatief frisse blik een positieve bijdrage te kunnen leveren aan een (nog) mooier en (nog) leefbaarder Zeist.
De leden kunnen nu stemmen op de lijstvolgorde, de sluitingsdatum is 7 december. Het verkiezingsprogramma is bijna rond, de wijkenquetes zijn in volle gang, laat de campagne maar komen!

h1

Hobbels, een dal en een opkikker

19/08/2009

De gewoonte van het bloggen is met de technische perikelen een beetje uit het systeem geraakt. Nadat het met Blogger niet meer lukte om foto’s te plaatsen ging de baas met mijn oude laptop aan de slag en toverde het om in een server. Nou lukken wonderen meteen maar toveren duurt iets langer dus daar gingen een paar dagen overheen.

Het idee was om alle tekst en plaatjes van de site op die server te zetten want daar is een zee van ruimte. Kennelijk zat het probleem niet in de ruimte want na het omzetten kon ik niet alleen geen plaatjes meer publiceren maar was alles onbereikbaar.

We gaven de schuld aan Blogger.

En we hadden goede dingen gehoord van WordPress. Een account is zo gemaakt, het blog ook zo over gezet maar in de vormgeving ging het niet helemaal goed. Kwestie van wennen bleek.

En intussen gaat het werkende leven ook door. Nog een paar weken voor de vakantie en de stapel ‘moet echt af voor ik wegga’ is groot. En lijkt ook niet kleiner te worden.
Zaterdag hoorde ik om 9 uur ’s ochtends een voicemail van de bewakingsdienst dat er ingebroken was op kantoor. Er heen gereden bleek een deur compleet vernield (breekijzer) en aan de andere kant een raampje ingeslagen. Veel glas aan de ene kant, splinters en een deur aan gruzels aan de andere kant.IMG_0235

Een beetje wezenloos liep ik rond, geen idee waar te beginnen. Alle deuren en kasten stonden open. Er leek niets weg te zijn – monitoren, telefoons en andere apparatuur stond er nog. De camera was er ook nog dus we hebben in ieder geval de foto’s nog…
Daarna opgeruimd wat ik kom, vingers geprikt aan het glas natuurlijk, allerlei mensen gebeld van beheerder tot politie.
Met alles zo goed als mogelijk afgesloten kon ik dan toch aan het weekend beginnen.
De afgelopen dagen zijn er nog alle opvolgingsactiviteiten – beveiliging bijstellen, reparaties, aangifte.

Maar met de hond gaat het goed: nietjes en hechtingen eruit, knobbeltjes bleken goedaardig, kap mag af en onze knieholtes zijn dus ook blij.
Nu alleen nog de tropische dag van morgen, inclusief buien, overleven en dan is alles weer gewoon.

Met ook gewoon weer de (bijna) dagelijkse berichtjes. Want er gebeurt genoeg in en om de doorzonwoning!

h1

Helpende hond

06/05/2009

Vandaag regende het dus hierbij een foto van een paar dagen geleden. Coosje, onze Hollands Herder langhaar, vindt het heerlijk om de hele dag buiten te zijn. Het grote voordeel voor haar is dat bij onze tuinwerkzaamheden opeens allerlei ballen te voorschijn komen. Of er blijven bij het snoeien mooie takken over.
Deze tak heeft ze persoonlijk geschild. Nog even wachten en ze vraagt om een zakmes om er figuurtjes in te snijden…..