Posts Tagged ‘boeken’

h1

Een geslaagde vakantie

07/10/2016

Ja, het was heerlijk weer. De stappenteller draaide overuren, de landschappen waren prachtig, het eten heerlijk en de logies goed geregeld.
Maar of de vakantie echt geslaagd is wordt uiteindelijk bepaald door wat we hebben kunnen lezen. De rest van het jaar nemen we eigenlijk te weinig tijd en laten we ons afleiden door de schermen in huis. Ook ontspanning maar toch anders.

De stapel was ambitieus.

img_0090

Het lezen deed ik, per ongeluk, op de foto gezien van onderen naar boven.
Evert Kwok is wat het hoort te zijn: heerlijke, flauwe woordgrappen en dito puzzels.
Saskia Noort las ik op de achterbank van de bus op de heenweg. De man en de twee meereizigers  hielden zich bezig met de route in het echt, op de TomTom, op GoogleMaps en een papieren kaart (“TomTom geeft aan over Mannheim, mijn GoogleMaps geeft daar 4 minuten vertraging en jou GoogleMaps 6 minuten. Reden we daar vorig jaar ook niet in de file? Volgens de kaart hebben we niet zo veel keus. O, kijk, nu is de file weer weg.”).

Ondertussen zat ik met mijn hoofd in de grachtengordel van Amsterdam, tussen alleengaande en -staande vrouwen, losgeslagen pubers, publieke opinies en een verdwenen minnaar. In Oostenrijk klapte ik Huidpijn tevreden dicht – boeiend en vlot geschreven, een verhaal dat je meetrekt en net even verrassend afloopt.

Orphan X moest even wachten tot de volgende dag. Na het genieten van het mooie weer en een prachtige wandeling door het Schnalstal vloog ik door  de eerste hoofdstukken heen, zittend op het terras met thee en huisgemaakt Kuche van Hotel Goldene Rose. Eigenlijk nemen we ieder jaar de nieuwe Lee Child mee maar die komt dit jaar pas uit in november. Orphan X wordt op de kaft van harte aanbevolen door Lee Child en ook door Olaf van boekhandel Kramer & van Doorn. Vol actie, bijpassend geweld, slimme wendingen en cliffhangers. Ultiem vakantievoer.

Dat geldt ook voor Nomad. Vorig jaar lazen we I, Pilgrim en Nomad is prima opvolger in het genre. Spanning, terrorisme, psychologie, verraad en dicht bij de actualiteit. Een pageturner.

En dan een Little Life. Olaf van de boekwinkel zei het al: “Dit is een boek dat je eigenlijk niet wilt uitlezen omdat je geen afscheid wilt nemen van de hoofdpersonen.” Het is het verhaal van vier vrienden die bij elkaar komen te wonen op college en de rest van hun leven hecht verbonden blijven. Het boek speelt zich vooral af in New York en volgt de ontwikkeling van de vier, ieder hun eigen kant op. Intussen wordt de omgeving bijna tastbaar beschreven, van de kleine appartementjes, kunstenaarsstudio’s, eettentjes, looproutes en feestjes.
Eén van de vier is letterlijk en figuurlijk getekend door de omstandigheden van zijn jeugd en dat loopt als de rode draad door het verhaal.
Het is prachtig geschreven en het verhaal laat je niet los. De onmacht, het verdriet, het onvermogen, de vriendschap, de onderlinge verbondenheid maakten dat ik regelmatig met tranen in mijn ogen zat te lezen. Dan doe je toch iets goed, als schrijver.

img_0216

Catcher in the Rye ligt klaar voor dit weekend.
The Fountainhead zal nog even geduld moeten hebben.

h1

Stapel vakantieplezier

11/09/2016

Met een vakantie in het vooruitzicht is de gang naar de boekhandel ondertussen een vast gegeven. Bijna twee weken om afstand te nemen van het dagelijkse, werkende leven en dat doen we  door een flink aantal kilometers van huis te gaan en daar rond te rijden, einden te wandelen, lekker te eten én veel te lezen.

Digitale fans als wij zijn is de eReader toch nooit echt aangeslagen. Het gepruts met speciale, niet echt intuïtieve apps leverde altijd meer frustratie op dan plezier. Bovendien zijn ebooks ook niet echt goedkoop.

En we hebben een prima boekwinkel in Zeist met dito advies. Gisteren haalden we onze voorraad voor de komende reis. Zoekend voor de kast met Engelstalig sta ik met de nieuwe Dave Eggers in mijn handen.
“Is die net zo goed als The Circle?”, vraag ik.
“Hm, heel eerlijk? Ik vond het zelf tegenvallen, ik kreeg een hekel aan de hoofdpersoon, die vrouw met die kinderen in een caravan.”
Ik leg het boek weer terug op de stapel en laat me leiden door zijn advies. De ervaring leert dat het dan eigenlijk altijd wel goed komt. Het leverde andere keren onder meer ‘De hoge bergen van Portugal’ en ‘The Childrens Act’ op. Beiden een schot in de roos.

Dit is het leesvoer geworden voor de komende tijd:

img_0090

Eerlijk is eerlijk: de onderste had ik zelf al gekozen als trouw volger van @evertkwok op Twitter en Instagram. Woordgrapjes galore!
Saskia Noort: om ons te overtuigen dat Nederlandstalig ook goed en spannend kan zijn.
Orphan X – de nieuwe Jack Reacher is er niet op tijd voor onze vakantie maar deze wordt door Lee Child zelf aanbevolen.
Nomad – zelfde genre als I am Pilgrim en hopelijk net zo spannend.
A Little Life – volgens de achterflap en onze boekenman een verhaal waarvan je het jammer vindt als het uit is, omdat de hoofdpersonen bij je gaan horen.
The Catcher in the Rye – de klassieker die ik nog nooit gelezen heb. “Als ik ooit terecht kom op een onbewoond eiland hoop ik dat dit boek mee aanspoelt.”

En dan The Fountainhead – tja, wat zal ik er van zeggen? De ideeën in de doorzonwoning over de organisatie van de maatschappij, Nederland, Europa en de wereld liggen op zijn zachtst gezegd niet op één lijn. Mijn genuanceerde, D66, sociaal liberalisme (zelfredzaamheid voorop maar hulp voor hen die het echt nodig hebben) botst vrijwel altijd met het libertarisch gedachtengoed van de man des huizes (weg met de overheid, ik regel alles zelf wel en de rest van de wereld ook).
Die ideologie is niet de mijne maar ik ga mij wel verdiepen in de principes. Altijd leerzaam.

Nu nog kiezen waar ik mee ga beginnen.

h1

Mijn jeugd in 1 foto

20/05/2013

IMG_5674

Zo heb ik heel wat uren doorgebracht: lezend op de bank. Helemaal in een verhaal getrokken, nauwelijks nog oog of oor voor de omgeving. Werd me wat gevraagd dan kwam dat altijd vertraagd aan. Dan realiseerde ik me opeens dat een halve minuut of zo daarvoor iets was gezegd en dat het tegen mij was.

Stapels boeken heb ik gelezen. Voor mijn verjaardag kreeg ik altijd één of meerdere boeken maar ik was vooral heel vaak in de bibliotheek te vinden. De dependance daarvan was bij ons aan de overkant van de straat.
Ik zie nog de bakken met kaartjes. De datumstempel. Het karretje met ingeleverde boeken die weer teruggezet moesten worden. De houten plankjes die de plek markeerden waar je een boek uit de kast pakte om het beter te bekijken. Marjan en Marian (ook wel kleine Marjan en grote Marianne), de bibliothecaressen.

In ieder boek zat aan de linker binnenkant een driehoekig vakje geplakt met daarin een geel kaartje. Op de eerste pagina zat een wit velletje papier met twee of drie kolommen. Bij het uitlenen haalde de bibliothecaresse het kaartje uit het boek, noteerde je lidmaatschapsnummer en de datum erop. Daarna stempelde ze de datum dat het boek terug moest zijn op het witte velletje. Alle gele kaartjes gingen keurig achter elkaar in een lange bak. Kwam een boek terug, dan werd  het kaartje er weer bij gezocht en terug in het boek gestoken. Ik mocht wel eens helpen met stempelen of met kaartjes op alfabet zetten. Of de teruggebrachte boeken weer in de kast zetten.

Alle jeugdboeken heb ik zo’n beetje gelezen, alle boeken met B of C onderaan de rug. En verlangend keek ik naar die andere rijen en rijen kasten met de boeken voor volwassenen. Toen ik twaalf was mocht ik eindelijk ook die voorraad aanspreken.

En de keus werd eigenlijk te groot. Ik wist niet goed meer waar te beginnen. Langzamerhand koos ik steeds meer voor Engelstalige boeken. Omdat ik die taal leuk vond.

Maar ik bedenk me nu dat het ook hielp dat die afdeling overzichtelijker was, de keuze was behoorlijk maar niet echt heel erg groot.

Eén ding is er niet veranderd: ik hou nog steeds van boeken waar ik het verhaal wordt ingetrokken, in een andere wereld terecht kom en even alles om mij heen kan vergeten. En Engels is nog steeds mijn favoriet.