Posts Tagged ‘biologisch’

h1

Toeval?

27/03/2014

Dinsdag nam ik afscheid van de gemeenteraad en maakte nog één keer gebruik van mijn spreekrecht. Ik vertelde over Bessenland.

Dat wist niemand, ook Hylke niet die als enige ‘blijver’ officieel afscheid nam van ons als collega’s. Als symbolisch cadeau had hij vier fruitplanten meegenomen. De moeilijkste, de kiwi, viel in goede aarde bij collega Pieter. Hij houdt wel van uitdagingen.
De druif was direct de keuze van Marijke en vervolgens koos Marion voor de framboos.

En ik eindigde met wat absoluut mijn eerste keus zou zijn geweest: deze prachige rode bes. Toeval of een mooie samenloop van omstandigheden?

Jonkheer van Tets krijgt een mooie plek in de voortuin, dan bemoeien in ieder geval de kippen zich niet met het oogsten.

rode bes

 

h1

Familiekwesties

18/07/2013

capucijners

Mijn familie is niet zo heel erg groot. Vroeger kon ik klasgenootjes schokken met het feit dat ik welgeteld één nichtje had. En inderdaad geen neefjes. Daarentegen had ik als tienjarige nog wel een overgrootmoeder, twee oma’s en twee opa’s en dat was dan wel weer bovengemiddeld. Qua generaties scoren we goed maar in de breedte wat minder.

Zowel mijn nichtje als ik hebben kinderen, ik al iets langer dan zij. Afgelopen zondag kwamen we elkaar weer eens tegen bij de verjaardag van haar moeder en mijn tante. Haar jongste dochters speelden met mijn zoon. Hun oma’s zijn zussen en waarschijnlijk zijn ze dus achterneef en -nichtjes van elkaar.

Niet geheel onlogisch spraken wij over familietrekjes. Qua nature zit er rood haar in ons deel van de familie: mijn moeder, mijn nichtje en haar dochter. Qua nurture valt vooral ons aangeleerde eetgedrag op. Of eigenlijk dat wat we niet hebben leren eten.

Mijn opa was namelijk vrij kieskeurig in wat hij wel en niet lustte en mijn oma voegde zich daarnaar. Het gevolg was dat met name veel soorten groenten geboycot werden en onze moeders volgden die lijn.
Zowel mijn moeder als mijn tante hanteren de praktische insteek dat je de dingen die je zelf niet lekker vindt ook niet op tafel zet. Of zoals mijn moeder het verwoordt: “Ik ga zoiets toch zeker niet bedenken, kopen, klaarmaken én opeten? Dat is vier keer ‘lijden’.”
Zo kwam er bij ons vooral sla, doppertjes, sperziebonen, tomaat, komkommer en bietjes op tafel. En zuurkool en boerenkool. En soms spinazie. A la creme.
Maar zeker geen ui, knoflook, rode of andere kool, andijvie, bloemkool, tuinbonen of spruitjes. Kapucijners wel toen we die een keer bij kennissen hadden geproefd. Maar dan wel uit blik.

Pas jaren later zag ik op kwekerij Zuidbos paarse peulen hangen. Het bleken kapucijners en ik had me nooit gerealiseerd dan ze a) zo groeien en b) zo verschrikkelijk lekker zijn. Daar zag en proefde ik ook voor het eerst raapstelen.
De man in de doorzonwoning houdt wel van al die verschillende groentes gelukkig, alleen over de portiegrootten willen we nog wel eens discussie hebben. En mijn kinderen zijn gelukkig ook wat minder kieskeurig geworden. Sommige familietrekje moet je ook niet koste wat kost willen bewaren.

h1

Mooi, mooier, mooist

20/02/2013

177 Durable Cream Amazone Green

“Zo kind, heb je schimmel op je ogen?”, vroeg mijn moeder toen ik met oogschaduw op naar beneden kwam. Ze bedoelde het vast niet kwaad maar het zijn niet de opmerkingen waar je je als pakweg 13-jarige een zelfverzekerd gebruiker van make up van gaat worden. Het was van die creme-oogschaduw, groen denk ik, en ongetwijfeld amateuristisch opgebracht. Van dat spul dat zich verzamelde in je oogplooien. En ja, de vergelijking met schimmel was waarschijnlijk niet echt vreemd.

Uren heb ik bij elkaar rondgehangen bij de cosmetica-afdelingen van warenhuizen en drogisten. Kijken, kijken en vergelijken van het aanbod aan oogschaduw, mascara, lipsticks en andere smeersels. Wikkend en wegend over eventuele aankopen, balancerend tussen zuinigheid en het verlangen naar een beetje glamour.

Ik en make-up zijn nooit dikke vrienden geworden. Beetje lippenstift, beetje mascara, wat pukkeltjes camoufleren en misschien wat oogschaduw is al uitzonderlijk veel.
Eén keer in de zoveel tijd verwen ik mezelf wel met een lekkere crème voor op het gezicht of de handen. Zeker in de winter kunnen die wel wat extra’s gebruiken. Ik moet daarbij vaak denken aan mijn oma. Waar ze het vroeger heerlijk vond om jonger geschat te worden dan ze was (ze betaalde liever vol tarief dan haar 65+-pas te laten zien), koketteerde ze later schaamteloos met haar leeftijd.

Ik zie ons nog samen lopen door V&D in Amersfoort. In het gangpad stond een meisje reclame te maken voor een duur merk handcrème en ze bood mijn oma aan om het uit te proberen. Die stak direct haar hand uit en zei: “Niet nodig hoor, kind, voel maar hoe zacht!”  Het meisje kon natuurlijk niets anders doen dan dit bevestigen. “En hoe oud denk je dat ik ben?” Typisch zo’n vraag waar je altijd een fout antwoord op geeft. Dapper zei het meisje: “Nou, misschien wel zeventig?” Mijn oma keek triomfantelijk: “Ik word dit jaar vijfennegentig. En altijd Nivea gebruikt!”
Ze beweerde trouwens ook dat ze haar hele leven haar was- en douchebeurt eindigde met koud water.

IMG_7112

Zowel de Nivea als het koude water probeer ik wel eens, de eerste vaker dan het laatste.
Maar het allerlekkerste voor mijn gezicht vind ik tegenwoordig de Rozencreme van Weleda.

foto

En dat kan je natuurlijk om meerdere plekken kopen maar mijn favoriet is Solobiomooi. Want zo kwam het binnen, als een echt kadootje voor mezelf.

IMG_0709

h1

Varkenssafari

27/11/2012

Ik bedenk graag nieuwe woorden maar ‘varkenssafari’ kom niet uit mijn toetsenbord maar van de Buitengewone Varkens. Het Biggenbal  in het voorjaar hadden we al gemist dus werd het nu echt tijd om eens naar onze investering in echte scharrelvarkens te gaan kijken. Als trotse certificaathouders maken wij het namelijk mede mogelijk dat er steeds meer varkens gehouden worden die echt de hele dag buiten rond lopen te wroeten. Sommige in het bos en andere echt in de wei. Voor zulke varkens willen wij wel in de rij gaan staan. En dat wil wat zeggen.

Honderd euro investering is natuurlijk leuk maar er is meer nodig om tot een bloeiend bedrijf te komen. Volgens de website zijn op dit moment 1241 investeerders goed voor 140 blije varkens. En er kunnen er nog meer bij natuurlijk.

In ieder geval stonden er zaterdag ruim 350 mensen in de harde wind en een klein zonnetje keurig in de rij bij de entree. We kregen een sticker, koffie en krentenwegge – tenslotte zaten we in Ambt Delden in Twente. We luisterden met een half oor naar de presentatie en keken bij de drie varkens die bij de boederij zaten. Groot, zwart en druk spelend met twijgen en takken.

Daarna in colonne naar het bos een stuk verderop. Laarzen aan want dat was dringend geadviseerd. En ja hoor, midden in het bos huisde een hele familie Gasconnevarkens. Druk aan het wroeten en af en toe nieuwsgierig kijkend naar al die mensen langs het hekje.

Ze hebben een schuilplek op het terrein zelf en blijven de hele winter buiten.
Dat in schrille tegenstelling tot hun binnenburen waar we onderweg naar het bos langsliepen. Die konden we alleen ruiken achter de gesloten deuren en raampjes.

En laten we eerlijk zijn: uiteindelijk worden zowel de binnen- als de buitenvarkens tot spek, worstjes en andere lekkernijen.

Maar het leven daarvoor is zoveel beter en leuker voor de buitenvarkens. En daar genieten we allemaal van.

h1

Biologisch is slecht voor je relatie

07/04/2012

In principe ben ik een verantwoord type. Opgevoed met het motto ‘wat gij niet wilt wat u geschied, doe dat ook een ander niet’. Snoeppapiertjes stop je in je zak. De radio nooit zo hard dat een ander ongewild mee moet luisteren. Niet schreeuwen, gillen en rennen in de winkel.

En ook als volwassene gedraag ik mij doorgaans netjes en verantwoord. Ook qua eten. We eten scharreleitjes uit eigen tuin en als die op zijn rondeeleieren want die schijnen het meest kipvriendelijk te zijn. Vlees en vis is voor een belangrijk deel biologisch of scharrel.
En ook wat betreft de groenten probeer ik ook kiezen voor de biologische variant.

Maar bij Albet Heijn lukt dat niet meer. Er is genoeg keus, daar gaat het niet om.
Maar ergens heeft iemand gekozen voor verpakkingen van composteerbaar plastic. En dat is zeer loffelijk en mooi. Maar waarom moet het zo’n verschrikkelijk lawaai maken, dat plastic?

Bij iedere handeling kraakt het oorverdovend in je oren. Aardappelen, bananen, selderij – allemaal met alles overstemmend gekraak.
En dat betekent niet alleen herrie in de keuken maar ook herrie met de man van de doorzonwoning. Het liefst gooide hij alles zo weg en haalde nieuwe. Het is dat de ergernis van een extra bezoek aan de supermarkt op zaterdag nog net een tandje erger is dan de ergernis van de krakende verpakking.  Het scheelt weinig, heel weinig. En dat wil wat zeggen.

Scheldend, mopperend en vooral krakend hoor ik hem bezig in de keuken en hou me stil. Al zou ik wel wat zeggen, dan hoort hij me toch niet met die herrie.
Maar de boodschap is helder: principes en verantwoord qua groente betekent flink wat deukjes in onze relatie. En dan is de keuze iets makkelijker.
Vlees, vis, eieren blijven biologisch. Maar verpakte biologische groenten komen er voorlopig niet meer in. Dat is de huiselijke herrie niet waard.

h1

Cadeautje op de deurmat

15/03/2012

Ik ben dol op cadeautjes en daarom geef ik ze regelmatig, ook aan mijzelf. Ik heb zelfs een abonnement.

Nummer 6 viel gisteren in de bus dus het moet al bijna anderhalf jaar geleden zijn dat ik ergens op het internet struikelde over de site van Limitee.
Daar maken ze T-shirts. Hele bijzondere.
Allereerst zijn de shirts zelf van biologische, verantwoorde katoen en ze worden ook nog eens net zo verantwoord bedrukt.

Op zichzelf is dat gelukkig nog niet zo uniek. Iets aparter is al dat je een abonnement kan nemen: per jaar vier T-shirts die vanzelf naar je toe komen in een met de hand beschreven, gestempelde en gefrankeerde envelop.

Echt heel bijzonder is de opdruk: iedere keer krijgt een nieuwe ontwerper de vrije hand. En iedere keer heeft het ontwerp een verhaal, een verhaal dat aan de binnenkant van ieder T-shirt staat afgedrukt.
Alles bij elkaar straalt het aan alle kanten uit dat het met liefde en zorg is ontworpen, gemaakt en verstuurd.

Gisteren vond ik dus nummer 6 in de brievenbus, met een mooi Limitee-stempel in de bovenhoek.

Limitee
De kleur van het T-shirt is iedere keer anders en deze keer is het een prachtig blauw. Persoonlijk ben ik altijd blij als het niet wit is, gewoon omdat het dan al snel grauw wordt in ons wassysteem.
Ieder exemplaar is genummerd trouwens dus exclusief is het ook nog eens keer.

Limitee

Het ontwerp is van Levi Jacobs en het verhaal erachter gaat over het vasthouden van het smeltwater op de hellingen van de Kilimanjaro zodat de verdroging en verwoestijning daar stopt. Het systeem aan geulen is daarvoor bedacht door een Nederlander.

Limitee
En ja, ik bestel een XXL – omdat ze echt heel klein vallen. Echt.

Limitee

Dit is hem dan in levende lijve, of eigenlijk om mijn levende lijve.
Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet.
En ook deze ga ik weer met heel veel plezier dragen.

Voor meer informatie: dit is de website van Limitee.
Ik heb trouwens al eerder over Limitee geschreven: hier en hier bijvoorbeeld.

h1

De mooiste tot nu toe

30/06/2011

Soms struikel je op zoek naar iets anders over een mooie website met een leuk idee. En voor je het weet heb je willens en wetens een abonnement op een mooi en verantwoord T-shirt.

Ieder kwartaal krijg ik een T-shirt van biologisch katoen met een speciaal ontworpen print. En ook nog eens in een beperkte oplage. Dat is Limitee.

De eerste keer was ik meteen onder de indruk van de details op en rond het shirt: mooie opdruk maar ook nog eens achter in de nek het verhaal achter de print. De stadsbijen waren dat. Met een zakje bloemenzaadjes om zelf bijen te lokken.
He tweede shirt ging over het bevrijden van circusdieren.

Het derde shirt kwam begin deze week aan en ik vind het de mooiste tot nu toe. Allereerst een mooie kleur groen voor zowel shirt als opdruk waardoor een ton-sur-ton-effect ontstaat.
Het thema komt van www.dakboerin.nl die je platte dak kan omvormen naar een moestuin en deze zelfs voor je wil onderhouden. De print bestaat dan ook uit bomen waarvan de wortels een hoofd vormen en het extraatje zijn zaadjes voor mooie kroppen sla. Die konden nog net gezaaid en de eerste blaadjes steken net boven de grond.

Ook blij verrast worden iedere kwartaal? Hier vind je alle informatie.

h1

De dief en het dilemma

27/05/2011

Wij hebben scharrelkippen en die leggen scharreleieren. Niet altijd in het leghokje, dan vinden we ergens in de tuin opeens een stapel eieren.
Want kippen zijn wel van het principe: ‘een ei hoort bij een ander ei’. Dus als het eerste ei ergens gelegd is, volgen er meer.
Omdat we niet zo’n voorstander zijn van het hele jaar door pasen en eieren zoeken,  passen we de truc toe van het stenen ei.
Een nep-eitje in het leghok, daar leggen onze kippen graag een eitje bij.

Onze kippen leggen ongeveer per stuk een ei per dag, de een wat kleiner dan de andere. Dat ongeveer betekent dat ze wel eens een dag overslaan. Of toch stiekem een ei leggen onder een struik, achter een vuilnisbak, in een schuurtje of tussen de plantjes bij de buren. Maar met een of twee eitjes per dag zijn wij heel tevreden.

De laatste tijd ging de productie wel erg omlaag, We gingen een goed gesprek aan met de kippen: dat ze in ruil voor voer, water en riante scharrelruimte (3 diepe tuinen) best hun eitjes mogen inleveren als ze ze toch niet willen uitbroeden. Ze keken alleen maar wat glazig terug. Wat voor een kip op zich niet niet gek is.

Tot laatst het stenen eitje was verdwenen.
Een eierrover, dat kan niet anders. We hebben drie verdachten: een eekhoorn, een marter of een ekster.
Wij gokken op de laatste. Ik zie er regelmatig eentje achter in de tuin rondscharrelen. De man des huizes overweegt een webcam.

En het dilemma? Of we sluiten de kippen op en rapen de eieren. Of we laten ze lekker scharrelen en de ekster raapt de eieren. Lastig.

h1

Gisteren en morgen

07/04/2011

Gisteren was het. Zo lijkt het. Dat ik in de vijfde klas overstapte naar de Montessorischool. Het hoe en waarom is een ander verhaal maar van een klas met ruim dertig klasgenoten van dezelfde leeftijd kwam ik de gemengde groep van klas 5 en 6 van meneer de Bruijn.

Het was dus de tijd dat je meneer zei tegen de leerkracht op de lagere school. Hij heette Jan trouwens maar zo sprak je hem niet aan, hooguit zeiden wij liefkozend ‘meneertje’.

Mijn moeder gaf een of twee dagen in de week gymnastiekles en dat betekende overblijven tussen de middag. Dat kon op school maar al snel mocht ik mee met Geertje. Slim, dun en twee staarten. Haar moeder was (en is) Montessoriaan in hart en nieren, haar vader deed iets technisch bij Philips en bouwde zelf een electrische piano in de kamer. Niet dat ik hem vaak zag maar dat was heel gewoon met vaders in die tijd. Geertje had nog een zus en een broertje. En een cocker spaniel Pippi maar de hoofdattractie was eigenlijk wel de grijze roodstaartpapegaai Louise. Die floot de hond, riep met de stem van de kinderen heel hard ‘mamaaaa!’ en ik zweer nog steeds dat ze een keer zachtjes achter mijn rug ‘hoe laat is het?’ heeft gevraagd.

Met Geertje liep ik qua schoolwerk aardig gelijk op en ze kon mij ook helpen met sommige typische Montessoridingen die haar met de paplepel waren ingegeven. We waren allebei redelijk serieus en absoluut geen giechelmeiden. Braaf ook trouwens.

Imposant vond ik dat zij met haar graatmagere armen zich schijnbaar moeiteloos omhoog kon trekken aan het wandrek of de touwen.
En met heel veel genoegen denk ik terug aan het dauwtrappen met Hemelvaart – ik met onze fox in een mandje voorop de fiets, zij met Pippi. De stilte, de leegte – het heeft indruk gemaakt.

Na de lagere school bleef ik in Huizen op de middelbare school en zij ging naar het Montessorilyceum in Amsterdam. We hielden contact zoals we dat nu ook nog doen: met tussenpozen maar altijd weinig woorden nodig om weer bijgepraat te zijn.

Na de Hogere Tuinbouwschool vertrok Geertje met haar ouders naar Noordgouwe op Schouwen en begon daar een biologisch tuinbouwbedrijf. En ik leerde daar plantjes poten, onkruid wieden, aardappels rooien, kapucijners plukken en geiten voeren. Samen met de kinderen spendeerde ik zelfs een ruime week in een tent in het aardappelveld – een goedkopen vakantie na de scheiding.
Maar zoals ze op kwekerij Zuidbos zeggen: “We aten er goed van.” Terecht, want ik heb nog nooit lekkerdere komkommers, raapstelen en tomaten gegeten als van de tuin in Noordgouwe.

Ik scheidde, zij trouwde. Ik twee kinderen, zij twee jack Russel’s en twee ezels. Zij een eigen bedrijf en ik mag er af en toe winkeltje spelen.

Morgen gaan we weer naar Zeeland. Lekker eten met Geertje en Ad bij de Ouwe Smisse. En dan zaterdag vieren dat ze 50 wordt.
En gisteren waren we nog 11.

 

h1

Ze eten er goed van!

23/11/2010

Afgelopen zaterdag mocht ik weer winkeltje spelen op de biologische markt bij kwekerij Zuidbos in Noordgouwe, Schouwen Duiveland. Ik vind dat heerlijk: groenten wegen, kassa, inpakken en met mensen praten. En mijn vriendin Geertje heeft dan tijd voor andere klusjes.

Want klusjes zijn er altijd op een tuinbouwbedrijf en misschien nog wel meer als dat een biologisch bedrijf is. In de loop der jaren hebben ze van een verwaarloosde tuinkwekerij een prachtig draaiend bedrijf gemaakt. Begonnen met het verkopen van groentenpakketten op abonnement en leveringen aan lokale horeca en dorpswinkel hebben ze nu een volledig assortiment biologisch groenten en fruit in de winkel op hun erf. Daarnaast hebben ze nog steeds veel groentenabonnementen en sinds een paar jaar is er iedere zaterdag een biologische markt op hun erf.
Daar kan je in feite alles krijgen zoals bijvoorbeeld brood, vlees, vis, zeep, granen, sappen, kaas, olijven en natuurlijk groenten. Het is de grootste biologische markt van Zeeland.

Sinds kort hebben ze nog een vaste afnemer: Johan Landsbergen, de kok en eigenaar van De Ouwe Smisse in Zonnemaire (een dorp verder). Hij kiest voor smaak en komt nu regelmatig bij Zuidbos inkopen.

Zaterdagavond zijn we met zijn vieren bij hem wezen eten. De Ouwe Smisse is inderdaad de oude smidse – een historisch pand van honderden jaren oud. De oude haard komt nog goed van pas want Johan heeft absoluut de kleinste horecakeuken die wij ooit gezien hebben. Maar op de haard is zijn ‘bijkeuken’ waarop hij kan bakken en warmhouden. We hebben dan ook heerlijk gegeten: hazenpeper met spruitjes en entrecote met veldsla (de groenten natuurlijk vers uit de winkel van Zuidbos!).
Wie er eens in de buurt komt: een absolute aanrader. Het is er niet groot dus reserveren is aan te raden.

De Ouwe Smisse

En wat Zuidbos betreft: zelfs de fietstassen zijn biologisch… 😉

biofietstas