h1

Medicijn voor alles

13/12/2016

Het zijn roerige tijden waar zelfs een geboren optimist het regelmatig moeilijk heeft. Ellende genoeg, ver weg en dichtbij.
Maar gelukkig hebben wij puppies.
Negen stuks, geboren in de nacht van zondag op maandag 28 november. Twee reuen, zeven teefjes – een verdeling waar wij blij mee zijn en die het gedoe goed maakt van de vijf kuikens die allemaal hanen bleken.

img_0490

Tussen de 275 en 410 gram groot, een prima start in de buitenwereld.

img_0593

Verder is het leven vooral slapen, drinken, beetje jeremiëren, groeien, slapen, rinse, repeat.

img_0590

De zachtste pootjes, nog nooit op gestaan en dus zonder eelt.

img_0565

En afgelopen donderdag gingen de eerste oogjes open: ‘Hello world!’

img_0557

Van molletjes worden het beertjes en af en toe wordt het al een beetje honds. Opgekruld slapen in plaats van rechtuit.

img_0550

Het is een vermoeiende business, dat mag duidelijk zijn.

img_0527

Rood en groen zijn de jongens. De donkere in het midden is de benjamin en we grappen dat toen de stroming op was. Maar een beetje coup soleil heeft ze wel.

img_0615

En vandaag wordt er massaal gewaggeld waar tot nu toe gekropen werd. De eerste is al over de rand gevallen, binnenkort mogen ze echt los in de puppy-ren.
En allemaal zijn ze gereserveerd door nieuwe eigenaren. Want over een week of vijf, zes zijn zij toe aan een eigen huis en baas. En wij aan wat rust.

h1

Optimist in hart en nieren

15/11/2016

Ik ben een geboren optimist met de gave om in bijna alles iets moois of goeds te zien. Bovendien heb ik een redelijk selectief geheugen waar minder leuke zaken zelden echt beklijven om maar een mooi woord van mijn vader te gebruiken.

Eigenschappen die deze week goed van pas kwamen. De kater van woensdagochtend was behoorlijk. De teleurstelling is groot dat iemand gekozen wordt tot president van de VS met zo weinig respect voor anderen, met zo’n negatief taalgebruik, met zoveel blufleugens. En bovendien een slecht winnaar lijkt die niet laat merken dat hij de president van álle Amerikanen gaat worden.

Mijn glas was behoorlijk leeg maar gelukkig was er woensdagochtend ook een mooie lokale mijlpaal omdat we eindelijk, eindelijk het huurcontract met NS Stations konden tekenen. Drie bestuursleden met ieder een paraaf op alle 73 (!) pagina’s en een handtekening: daar waren de ringbandjes niet tegen bestand 🙂

img_0377 img_0383

Blijheid van alle kanten: nu kan na bijna twee jaar de verbouwing echt beginnen en krijgen we in december de sleutel overhandigd. DenDolderCS wordt dan eindelijk de werkplek waar we zo lang van dromen.

img_0384

Vrijdag was Sint Maarten. En zoals we ieder jaar weer vergeten zijn de Twix populairder dan de Mars. De Snickers zijn sowieso niet gewild maar eigenlijk voor de man des huizes, met uitzondering van dat ene meisje die er eentje uitkoos omdat “mijn kat Snickers heette”. Weer een paar druppels in mijn glas.

img_0400

En toen bleek zondag die ene dag per jaar dat het mij lukt om twee wassen te draaien, te drogen, op te vouwen, te strijken én op te bergen.

Mijn glas is al weer (bijna) half vol.

 

h1

Spannend

02/11/2016

Ja, wij vonden het ook spannend, het bezoek aan Dierendokters Zeist.
Zou ze wel? Zou ze niet?

img_0306

Terwijl wij ieder twee poten vasthielden lag Zeska op haar rug voor de echo.
De echoman begon te tellen: “Eén, twee, drie. Hier een kloppend hartje, kijk maar. Dit is de blaas, dit is een nier, dit is de zijkant. Even kijken: één, twee, hier nog eentje.”
Hij bekeek het van alle kanten en telde iedere keer opnieuw.

De conclusie: minimaal zes puppen en waarschijnlijk wel meer.
Dat wordt nog spannend maar eind november weten we het zeker.

Intussen is Zeska begonnen om voor minstens tien te eten. Desnoods broccoli.

h1

Buurman

30/10/2016

In de zomer stond hij nog quasi verontwaardigd aan de deur, het AD in zijn hand met daarin het artikel over DenDolderCS. “Leuk stuk in de krant,” zei hij, “maar ik moet wel even wat rechtzetten want het klopt niet wat er staat.” Intussen twinkelen zijn ogen en binnen op de bank krijg ik een lesje geschiedenis over het station Den Dolder waaruit blijkt dat mijn uitspraak dat ‘het begin van Den Dolder toch bij het station ligt’ niet de volle waarheid is. Het was de zeepfabriek van Pleines die gebouwd werd naast het spoor toen er nog geen station was maar alleen een halte voor spoorpersoneel. En dat op verzoek van Pleines de trein uit Amersfoort met zijn medewerkers stopte bij Den Dolder. Een paar jaar later kwam er pas een perron en dáárna het stationsgebouw. Hij weet het zeker want zijn schoonvader was één van die eerste uitstappers.

Het tekende hem: de betrokkenheid bij Den Dolder, zijn liefde voor geschiedenis en de interesse in ontwikkelingen van nu. En zijn humor, vooral dat.
Bij al onze praatjes, vaak ontmoetingen op straat, zag ik de oudere man aan de buitenkant maar met twinkelende kwajongensogen.

De prostaatkanker verspreidde zich langzaam maar onherroepelijk en de laatste maanden werd het leven voor zijn lichaam steeds zwaarder. Zijn dagelijkse rondjes werden kleiner en de rustmomenten onderweg langer. Er kwam een rollator. En plotseling stond er het bed beneden in de kamer.

Vlak voor onze vakantie ging ik nog één keer bij hem buurten. De morfine maakt hem warrig en moe. Maar de pretogen waren er nog.
Bij het weggaan gaven we elkaar een hand en deden alsof het niet voor de laatste keer was.
“Dag Harm, het ga je goed,” zei ik.
Hij lachte en zei: “We houden contact”.

Bij terugkomst van vakantie was hij er niet meer. Maar dat contact, dat houden we. Zeker weten.

h1

Een geslaagde vakantie

07/10/2016

Ja, het was heerlijk weer. De stappenteller draaide overuren, de landschappen waren prachtig, het eten heerlijk en de logies goed geregeld.
Maar of de vakantie echt geslaagd is wordt uiteindelijk bepaald door wat we hebben kunnen lezen. De rest van het jaar nemen we eigenlijk te weinig tijd en laten we ons afleiden door de schermen in huis. Ook ontspanning maar toch anders.

De stapel was ambitieus.

img_0090

Het lezen deed ik, per ongeluk, op de foto gezien van onderen naar boven.
Evert Kwok is wat het hoort te zijn: heerlijke, flauwe woordgrappen en dito puzzels.
Saskia Noort las ik op de achterbank van de bus op de heenweg. De man en de twee meereizigers  hielden zich bezig met de route in het echt, op de TomTom, op GoogleMaps en een papieren kaart (“TomTom geeft aan over Mannheim, mijn GoogleMaps geeft daar 4 minuten vertraging en jou GoogleMaps 6 minuten. Reden we daar vorig jaar ook niet in de file? Volgens de kaart hebben we niet zo veel keus. O, kijk, nu is de file weer weg.”).

Ondertussen zat ik met mijn hoofd in de grachtengordel van Amsterdam, tussen alleengaande en -staande vrouwen, losgeslagen pubers, publieke opinies en een verdwenen minnaar. In Oostenrijk klapte ik Huidpijn tevreden dicht – boeiend en vlot geschreven, een verhaal dat je meetrekt en net even verrassend afloopt.

Orphan X moest even wachten tot de volgende dag. Na het genieten van het mooie weer en een prachtige wandeling door het Schnalstal vloog ik door  de eerste hoofdstukken heen, zittend op het terras met thee en huisgemaakt Kuche van Hotel Goldene Rose. Eigenlijk nemen we ieder jaar de nieuwe Lee Child mee maar die komt dit jaar pas uit in november. Orphan X wordt op de kaft van harte aanbevolen door Lee Child en ook door Olaf van boekhandel Kramer & van Doorn. Vol actie, bijpassend geweld, slimme wendingen en cliffhangers. Ultiem vakantievoer.

Dat geldt ook voor Nomad. Vorig jaar lazen we I, Pilgrim en Nomad is prima opvolger in het genre. Spanning, terrorisme, psychologie, verraad en dicht bij de actualiteit. Een pageturner.

En dan een Little Life. Olaf van de boekwinkel zei het al: “Dit is een boek dat je eigenlijk niet wilt uitlezen omdat je geen afscheid wilt nemen van de hoofdpersonen.” Het is het verhaal van vier vrienden die bij elkaar komen te wonen op college en de rest van hun leven hecht verbonden blijven. Het boek speelt zich vooral af in New York en volgt de ontwikkeling van de vier, ieder hun eigen kant op. Intussen wordt de omgeving bijna tastbaar beschreven, van de kleine appartementjes, kunstenaarsstudio’s, eettentjes, looproutes en feestjes.
Eén van de vier is letterlijk en figuurlijk getekend door de omstandigheden van zijn jeugd en dat loopt als de rode draad door het verhaal.
Het is prachtig geschreven en het verhaal laat je niet los. De onmacht, het verdriet, het onvermogen, de vriendschap, de onderlinge verbondenheid maakten dat ik regelmatig met tranen in mijn ogen zat te lezen. Dan doe je toch iets goed, als schrijver.

img_0216

Catcher in the Rye ligt klaar voor dit weekend.
The Fountainhead zal nog even geduld moeten hebben.

h1

Stapel vakantieplezier

11/09/2016

Met een vakantie in het vooruitzicht is de gang naar de boekhandel ondertussen een vast gegeven. Bijna twee weken om afstand te nemen van het dagelijkse, werkende leven en dat doen we  door een flink aantal kilometers van huis te gaan en daar rond te rijden, einden te wandelen, lekker te eten én veel te lezen.

Digitale fans als wij zijn is de eReader toch nooit echt aangeslagen. Het gepruts met speciale, niet echt intuïtieve apps leverde altijd meer frustratie op dan plezier. Bovendien zijn ebooks ook niet echt goedkoop.

En we hebben een prima boekwinkel in Zeist met dito advies. Gisteren haalden we onze voorraad voor de komende reis. Zoekend voor de kast met Engelstalig sta ik met de nieuwe Dave Eggers in mijn handen.
“Is die net zo goed als The Circle?”, vraag ik.
“Hm, heel eerlijk? Ik vond het zelf tegenvallen, ik kreeg een hekel aan de hoofdpersoon, die vrouw met die kinderen in een caravan.”
Ik leg het boek weer terug op de stapel en laat me leiden door zijn advies. De ervaring leert dat het dan eigenlijk altijd wel goed komt. Het leverde andere keren onder meer ‘De hoge bergen van Portugal’ en ‘The Childrens Act’ op. Beiden een schot in de roos.

Dit is het leesvoer geworden voor de komende tijd:

img_0090

Eerlijk is eerlijk: de onderste had ik zelf al gekozen als trouw volger van @evertkwok op Twitter en Instagram. Woordgrapjes galore!
Saskia Noort: om ons te overtuigen dat Nederlandstalig ook goed en spannend kan zijn.
Orphan X – de nieuwe Jack Reacher is er niet op tijd voor onze vakantie maar deze wordt door Lee Child zelf aanbevolen.
Nomad – zelfde genre als I am Pilgrim en hopelijk net zo spannend.
A Little Life – volgens de achterflap en onze boekenman een verhaal waarvan je het jammer vindt als het uit is, omdat de hoofdpersonen bij je gaan horen.
The Catcher in the Rye – de klassieker die ik nog nooit gelezen heb. “Als ik ooit terecht kom op een onbewoond eiland hoop ik dat dit boek mee aanspoelt.”

En dan The Fountainhead – tja, wat zal ik er van zeggen? De ideeën in de doorzonwoning over de organisatie van de maatschappij, Nederland, Europa en de wereld liggen op zijn zachtst gezegd niet op één lijn. Mijn genuanceerde, D66, sociaal liberalisme (zelfredzaamheid voorop maar hulp voor hen die het echt nodig hebben) botst vrijwel altijd met het libertarisch gedachtengoed van de man des huizes (weg met de overheid, ik regel alles zelf wel en de rest van de wereld ook).
Die ideologie is niet de mijne maar ik ga mij wel verdiepen in de principes. Altijd leerzaam.

Nu nog kiezen waar ik mee ga beginnen.

h1

Straat

27/08/2016

Vorige week was er hier voor het eerst een straatbarbecue: gezien het feit dat de eerste huizen in 1960 werden opgeleverd mag dat best een mijlpaal worden genoemd. De eerste datum, op Koningsdag, werd op het laatste moment afgelast vanwege de kou en regen. Augustus, aan het eind van de zomervakantie, leek een goed alternatief qua weer en aanwezigheid van buurtgenoten.

Een goede gok bleek dat. Regen op vrijdag en zaterdagochtend maar daarna brak de zon door. Vanaf vier uur mochten de hekken op straat om doorgaand verkeer tegen te houden en een groot deel van de bewoners verplaatste hun auto’s een stuk verderop om ruimte te maken. Partytenten met bbq’s op de oprit en iedereen zette de eigen tuintafels en stoelen op straat. Schaaltjes met nootjes, zoutjes en rauwkost verschenen vanzelf, net als de wijn, het bier en de limonade. Net als later de salade en brood (gezamenlijk ingekocht) en het vlees op de bbq.

De stickers met naam en huisnummer maakte kennismaking waar nodig extra makkelijk. Van eerste bewoner (1960!) tot een paar maanden geleden hier komen wonen: het was gezellig, gemoedelijk en leuk.
Zelfs de fikse regenbui om een uur of half negen mocht de pret niet drukken. Voor een deel een mooi moment om op te ruimen terwijl de rest verder verbroederde, al schuilende onder de partytenten.

De kinderen vermaakten zich ook prima: meer dan een lege straat hadden ze niet nodig. Fietsen, steppen en stoepkrijten.

Volgend jaar weer, dat staat vast. Weer simpel, niet te veel georganiseer: twee hekken (met vergunning, natuurlijk), twee bbq’s, een stapel stokbrood en salades. En verder eigen inbreng.
Van de kinderen mag het waarschijnlijk zelfs vaker, blijkt uit deze tekening.

IMG_0062

h1

80 is het nieuwe 100

22/08/2016

Honderd dagen iets doen, om de gewoonte in te slijpen.
Honderd dagen (bijna) iedere dag een blog schrijven hier op De Doorzonwoning.
Het was goed.
Het was leuk.
Maar het venijn zit in de staart.
De vaart is eruit, de inspiratie wat minder, de druk op de schouders te groot.

En er zijn nieuwe plannen, nieuwe taken, nieuwe ideeën om uit te werken. Een workshop netwerken moet nog afgerond met een leuke praktijkoefening, de Krakeling-website schreeuwt om onderhoud, Den Dolder Voor Elkaar schuift iedere keer naar onderen op het to-do-lijstje, de blogs voor opdrachtgevers schrijven zichzelf niet en de stationsplannen vragen ook aandacht.

Dit is blog #80 in het project. Een mooi rond getal.
Het bloggen blijft, de stok achter de deur haal ik weg.

 

#100dayproject – dag #80

h1

Wie zijn telefoon verliest moet…..

17/08/2016

 

Het was mijn eigen stomme schuld. Had ik mijn telefoon maar niet moeten laten liggen in een publiek toilet. En je kwaad maken over een oneerlijke vinder is verspilde energie. Toch kan ik er heel af en toe nog boos over worden omdat het zo’n kleine moeite was om mijn telefoon af te geven bij de balie. En omdat het toestel met alle blokkades (dank aan Apple en T-mobile) niet te gebruiken is en bij verkoop misschien een paar tientjes opbrengt.

Intussen heb ik bij elkaar al weer uren gespendeerd aan een nieuwe simkaart en het opzoeken en terugzetten van informatie op de tijdelijke reservetelefoon. Regelmatig je telefoon synchroniseren blijkt niet hetzelfde als een backup maken – een harde maar belangrijke les. De apps zijn zo weer te downloaden en geïnstalleerd maar het is vaak weer wel zoeken naar gebruikersnamen en passwords. Nu, na een week, lijkt het eindelijk allemaal weer een beetje bij het oude.

De reservetelefoon is een ouder model en daardoor wat traag. Relatief dan natuurlijk en in feite gezeur maar bij iedere paar seconden wachten tot iets het gaat doen voel ik weer even de pijn en ergernis van de verloren/gestolen telefoon.
Dat gaat ook nog wel even duren want het is verstandig te wachten tot eind september de nieuwste versie uitkomt van de iPhone: net zo duur maar dan wel op een aantal fronten beter dan het huidige model. Kan ik er weer een tijd tegen. Moet ik hem nergens laten liggen natuurlijk.

 

#100dayproject – dag #79

h1

(On)eerlijke vinder

09/08/2016

Voor mijn project voor de gemeenteraad van Zeist werkte ik vandaag een half dagje op het gemeentehuis. Om half twee was de batterij van de laptop leeg, waren de nuttige gesprekken en contacten weer achter de rug en pakte ik alles in. Omdat de binnenpoetsbeurt van Suzie Wong langer duurde dan verwacht besloot ik naar huis te lopen.
Op weg naar de uitgang besloot ik vanwege de hoeveelheid koffie van die ochtend tot een sanitaire stop en zette daarna koers richting het noorden.
Halverwege greep ik naar mijn kontzak waar normaal gesproken mijn telefoon in zit. Niets. Snel terugdenkend wist ik het eigenlijk wel: op het publieke toilet van het gemeentehuis. Stom, stom, stom.

Het zwembad was 5 minuten verder en daar belde ik naar huis. De man kwam voorrijden en samen sjeesden we naar het gemeentehuis, het was intussen een uur of drie. Ik rende naar het toilet: noppes. Dan maar naar de balie, hopend dat iemand de telefoon als gevonden voorwerp had aangegeven. Helaas.

Terug bij de auto constateerde de man via Find my iPhone dat de telefoon nog binnen in het gebouw moest zijn. Terug naar binnen en mij realiserend dat mijn visitekaartje in het hoesje zat liep ik terug naar de griffie om te vragen of iemand mijn telefoon misschien gebracht had. Noppes. We stuurden wel een emailtje aan ‘Everyone’ voor het geval iemand er nog mee rondliep.

Ik stapte weer in de auto, de man bevestigde dat mijn telefoon nog steeds in het gebouw was (maar de locatie is niet precies genoeg om echt te zoeken en er zijn vier etages en een parkeerkelder) en ik ging er vanuit dat iemand de telefoon gevonden had en er nog niet aan toe was gekomen om mij te bellen of te mailen.

Thuis schakelde ik de laptop aan en zag in Find my iPhone mijn telefoon aan de wandel rond de Dreef en toen stoppen op de Laan van Vollenhove.

Screen Shot 2016-08-09 at 17.52.36

Hoopvol stuurde ik via de Lost-mode nog een bericht met ons vaste telefoonnummer: misschien was iemand onderweg en had nog geen tijd gehad om te bellen of te emailen.

Een kwartier later werd mijn hoop en geloof in het goede in de mens de bodem ingeslagen toen de telefoon offline ging: hij was bewust uitgezet.
Gelukkig kun je vanaf afstand de sim-kaart blokkeren en er zit ook een toegangscode op dus ik ga er vanuit dat mijn gegevens veilig zijn.

Morgen een nieuwe sim-kaart halen en gelukkig had de man nog zijn oude iPhone liggen als reserve. Die ligt nu op te laden en de laatste updates op te halen. Daarna moeten de belangrijkste app’s er weer op en de usernames en passwords weer opgezocht en ingevoerd. Voor mijn werk kan ik mij niet veroorloven niet bereikbaar te zijn.
Gedoe allemaal. En jammer dat ik net die oneerlijke vinder tref.

 

#100dayproject – dag #78