h1

Iedereen kan borden maken. Toch?

20/12/2016

Hoera! Het beloofde fietstunneltje onder het spoor door wordt eindelijk aangelegd. Daar zijn we in de buurt blij mee natuurlijk. Zelfs nog toen we hoorden dat de straat verderop een jaar lang wordt afgesloten vanwege de bouw. Ach, want wat is tenslotte een jaar als er tussen plan en uitvoering al zo’n tien jaar zit?

Geen afsluiting zonder omleiding. En geen omleiding zonder borden. Gele borden, gemaakt met plakletters. Ineens krijg ik dan visioenen van zelfgemaakte posters op school met van die wrijfletters. Een enorme uitdaging voor wie van recht, netjes en regelmatige spatiëring houdt.
Dat geldt ook voor de omleidingsborden. Want die ‘g’ onderaan intrigeert en irriteert mij mateloos.

img_0584

Daarnaast is stratenkennis en kunnen spellen niet direct een functie-eis voor omleidingsbordenbeplakker. De Dolderweg moet toch echt Dolderseweg zijn.

img_0634
En wij wonen nog altijd op de Hezer Enghweg, niet Enchweg.
Nu we het er toch over hebben: die spatie achter het haakje mag gewoon weg, hoor.
Dat geldt ook voor ‘kunnen omrijden’ en ‘te bereiken’. En van ‘om’ vervangen door ‘naar’. Hoef je ook niet af te stappen om het hele bord te kunnen lezen voor je weet wat de bedoeling is.

Zo zie je maar; ook het maken van omleidingsborden is een vak. We moeten hier zeker een jaar mee doen, dan mag het toch wel kloppen?

h1

Je zou er bij moeten zijn (en dat kan)

18/12/2016

Bijna drie weken oud zijn ze nu. Per dag worden ze nog leuker en meer hond. Van de blinde molletjes in week 1 naar de marmotten van week 2 en nu zijn het toch echt hondje aan het worden.

img_0632

De eerste stappen zijn gezet en langzaam stiefelen ze door de puppyren. Het kleed is om op te slapen en daarbuiten wordt  geplast en gepoept. Nou ja, ook dat is een leerproces.
Dus zodra ze wakker worden staan we klaar met de mop en keukenrol.

Het geluid is ook al harder. Onrust en ongenoegen worden omgezet in gepiep, gejengel en geloei. Eten blijft bovenaan hun lijstje staan en we voeren ze bij met flesjes melk. Daarvoor komen ze zelf in de rij staan en kruipen op schoot. De tandjes komen door en dat is voor moeder Zeska des te meer reden om het voeden af te bouwen. Los daarvan is is het al heroïsch dat ze drie weken lang die negen uitzuigers heeft weten zoet te houden.

Ze groeien gestaag  qua gewicht zitten ze pakweg tussen de 1 en 1,5 kilo. De oogjes zijn open en ook de oren zitten niet meer dicht. De neusjes doen het prima.
Regelmatig pakken we een pup op schoot om te wennen en sinds gisteren mogen ze ook een rondje door de huiskamer.

Bijna alle nieuwe eigenaren zijn al langs geweest en de voorkeuren worden duidelijk. We wachten nog een week of zo hoe ze zich verder ontwikkelen en dan worden de kleuren definitief namen. De kennismakingen waren heel positief: ze krijgen allemaal prima huizen met eigenaren die zich verheugen op een actieve hond waar ze lekker mee het bos in kunnen. Eentje gaat zelfs boswachtershond worden: mooier kan een hondenleven niet zijn toch?

Het is dus veel visite de laatste tijd en dat is logisch. Maar ook virtueel hebben we de hele dag bezoek: met een oude iPhone zijn de puppen (bij daglicht) live te zien via meerhuisje.nl/blog.
Puppyvisite 2.0!

Daar zit geen geluid bij (we houden toch best wel van onze privacy) en daarom dit voorbeeldje van wakker wordende puppies. Het beeld is wat donker maar het geluid helder….

 

h1

Medicijn voor alles

13/12/2016

Het zijn roerige tijden waar zelfs een geboren optimist het regelmatig moeilijk heeft. Ellende genoeg, ver weg en dichtbij.
Maar gelukkig hebben wij puppies.
Negen stuks, geboren in de nacht van zondag op maandag 28 november. Twee reuen, zeven teefjes – een verdeling waar wij blij mee zijn en die het gedoe goed maakt van de vijf kuikens die allemaal hanen bleken.

img_0490

Tussen de 275 en 410 gram groot, een prima start in de buitenwereld.

img_0593

Verder is het leven vooral slapen, drinken, beetje jeremiëren, groeien, slapen, rinse, repeat.

img_0590

De zachtste pootjes, nog nooit op gestaan en dus zonder eelt.

img_0565

En afgelopen donderdag gingen de eerste oogjes open: ‘Hello world!’

img_0557

Van molletjes worden het beertjes en af en toe wordt het al een beetje honds. Opgekruld slapen in plaats van rechtuit.

img_0550

Het is een vermoeiende business, dat mag duidelijk zijn.

img_0527

Rood en groen zijn de jongens. De donkere in het midden is de benjamin en we grappen dat toen de stroming op was. Maar een beetje coup soleil heeft ze wel.

img_0615

En vandaag wordt er massaal gewaggeld waar tot nu toe gekropen werd. De eerste is al over de rand gevallen, binnenkort mogen ze echt los in de puppy-ren.
En allemaal zijn ze gereserveerd door nieuwe eigenaren. Want over een week of vijf, zes zijn zij toe aan een eigen huis en baas. En wij aan wat rust.

h1

Optimist in hart en nieren

15/11/2016

Ik ben een geboren optimist met de gave om in bijna alles iets moois of goeds te zien. Bovendien heb ik een redelijk selectief geheugen waar minder leuke zaken zelden echt beklijven om maar een mooi woord van mijn vader te gebruiken.

Eigenschappen die deze week goed van pas kwamen. De kater van woensdagochtend was behoorlijk. De teleurstelling is groot dat iemand gekozen wordt tot president van de VS met zo weinig respect voor anderen, met zo’n negatief taalgebruik, met zoveel blufleugens. En bovendien een slecht winnaar lijkt die niet laat merken dat hij de president van álle Amerikanen gaat worden.

Mijn glas was behoorlijk leeg maar gelukkig was er woensdagochtend ook een mooie lokale mijlpaal omdat we eindelijk, eindelijk het huurcontract met NS Stations konden tekenen. Drie bestuursleden met ieder een paraaf op alle 73 (!) pagina’s en een handtekening: daar waren de ringbandjes niet tegen bestand 🙂

img_0377 img_0383

Blijheid van alle kanten: nu kan na bijna twee jaar de verbouwing echt beginnen en krijgen we in december de sleutel overhandigd. DenDolderCS wordt dan eindelijk de werkplek waar we zo lang van dromen.

img_0384

Vrijdag was Sint Maarten. En zoals we ieder jaar weer vergeten zijn de Twix populairder dan de Mars. De Snickers zijn sowieso niet gewild maar eigenlijk voor de man des huizes, met uitzondering van dat ene meisje die er eentje uitkoos omdat “mijn kat Snickers heette”. Weer een paar druppels in mijn glas.

img_0400

En toen bleek zondag die ene dag per jaar dat het mij lukt om twee wassen te draaien, te drogen, op te vouwen, te strijken én op te bergen.

Mijn glas is al weer (bijna) half vol.

 

h1

Spannend

02/11/2016

Ja, wij vonden het ook spannend, het bezoek aan Dierendokters Zeist.
Zou ze wel? Zou ze niet?

img_0306

Terwijl wij ieder twee poten vasthielden lag Zeska op haar rug voor de echo.
De echoman begon te tellen: “Eén, twee, drie. Hier een kloppend hartje, kijk maar. Dit is de blaas, dit is een nier, dit is de zijkant. Even kijken: één, twee, hier nog eentje.”
Hij bekeek het van alle kanten en telde iedere keer opnieuw.

De conclusie: minimaal zes puppen en waarschijnlijk wel meer.
Dat wordt nog spannend maar eind november weten we het zeker.

Intussen is Zeska begonnen om voor minstens tien te eten. Desnoods broccoli.

h1

Buurman

30/10/2016

In de zomer stond hij nog quasi verontwaardigd aan de deur, het AD in zijn hand met daarin het artikel over DenDolderCS. “Leuk stuk in de krant,” zei hij, “maar ik moet wel even wat rechtzetten want het klopt niet wat er staat.” Intussen twinkelen zijn ogen en binnen op de bank krijg ik een lesje geschiedenis over het station Den Dolder waaruit blijkt dat mijn uitspraak dat ‘het begin van Den Dolder toch bij het station ligt’ niet de volle waarheid is. Het was de zeepfabriek van Pleines die gebouwd werd naast het spoor toen er nog geen station was maar alleen een halte voor spoorpersoneel. En dat op verzoek van Pleines de trein uit Amersfoort met zijn medewerkers stopte bij Den Dolder. Een paar jaar later kwam er pas een perron en dáárna het stationsgebouw. Hij weet het zeker want zijn schoonvader was één van die eerste uitstappers.

Het tekende hem: de betrokkenheid bij Den Dolder, zijn liefde voor geschiedenis en de interesse in ontwikkelingen van nu. En zijn humor, vooral dat.
Bij al onze praatjes, vaak ontmoetingen op straat, zag ik de oudere man aan de buitenkant maar met twinkelende kwajongensogen.

De prostaatkanker verspreidde zich langzaam maar onherroepelijk en de laatste maanden werd het leven voor zijn lichaam steeds zwaarder. Zijn dagelijkse rondjes werden kleiner en de rustmomenten onderweg langer. Er kwam een rollator. En plotseling stond er het bed beneden in de kamer.

Vlak voor onze vakantie ging ik nog één keer bij hem buurten. De morfine maakt hem warrig en moe. Maar de pretogen waren er nog.
Bij het weggaan gaven we elkaar een hand en deden alsof het niet voor de laatste keer was.
“Dag Harm, het ga je goed,” zei ik.
Hij lachte en zei: “We houden contact”.

Bij terugkomst van vakantie was hij er niet meer. Maar dat contact, dat houden we. Zeker weten.

h1

Een geslaagde vakantie

07/10/2016

Ja, het was heerlijk weer. De stappenteller draaide overuren, de landschappen waren prachtig, het eten heerlijk en de logies goed geregeld.
Maar of de vakantie echt geslaagd is wordt uiteindelijk bepaald door wat we hebben kunnen lezen. De rest van het jaar nemen we eigenlijk te weinig tijd en laten we ons afleiden door de schermen in huis. Ook ontspanning maar toch anders.

De stapel was ambitieus.

img_0090

Het lezen deed ik, per ongeluk, op de foto gezien van onderen naar boven.
Evert Kwok is wat het hoort te zijn: heerlijke, flauwe woordgrappen en dito puzzels.
Saskia Noort las ik op de achterbank van de bus op de heenweg. De man en de twee meereizigers  hielden zich bezig met de route in het echt, op de TomTom, op GoogleMaps en een papieren kaart (“TomTom geeft aan over Mannheim, mijn GoogleMaps geeft daar 4 minuten vertraging en jou GoogleMaps 6 minuten. Reden we daar vorig jaar ook niet in de file? Volgens de kaart hebben we niet zo veel keus. O, kijk, nu is de file weer weg.”).

Ondertussen zat ik met mijn hoofd in de grachtengordel van Amsterdam, tussen alleengaande en -staande vrouwen, losgeslagen pubers, publieke opinies en een verdwenen minnaar. In Oostenrijk klapte ik Huidpijn tevreden dicht – boeiend en vlot geschreven, een verhaal dat je meetrekt en net even verrassend afloopt.

Orphan X moest even wachten tot de volgende dag. Na het genieten van het mooie weer en een prachtige wandeling door het Schnalstal vloog ik door  de eerste hoofdstukken heen, zittend op het terras met thee en huisgemaakt Kuche van Hotel Goldene Rose. Eigenlijk nemen we ieder jaar de nieuwe Lee Child mee maar die komt dit jaar pas uit in november. Orphan X wordt op de kaft van harte aanbevolen door Lee Child en ook door Olaf van boekhandel Kramer & van Doorn. Vol actie, bijpassend geweld, slimme wendingen en cliffhangers. Ultiem vakantievoer.

Dat geldt ook voor Nomad. Vorig jaar lazen we I, Pilgrim en Nomad is prima opvolger in het genre. Spanning, terrorisme, psychologie, verraad en dicht bij de actualiteit. Een pageturner.

En dan een Little Life. Olaf van de boekwinkel zei het al: “Dit is een boek dat je eigenlijk niet wilt uitlezen omdat je geen afscheid wilt nemen van de hoofdpersonen.” Het is het verhaal van vier vrienden die bij elkaar komen te wonen op college en de rest van hun leven hecht verbonden blijven. Het boek speelt zich vooral af in New York en volgt de ontwikkeling van de vier, ieder hun eigen kant op. Intussen wordt de omgeving bijna tastbaar beschreven, van de kleine appartementjes, kunstenaarsstudio’s, eettentjes, looproutes en feestjes.
Eén van de vier is letterlijk en figuurlijk getekend door de omstandigheden van zijn jeugd en dat loopt als de rode draad door het verhaal.
Het is prachtig geschreven en het verhaal laat je niet los. De onmacht, het verdriet, het onvermogen, de vriendschap, de onderlinge verbondenheid maakten dat ik regelmatig met tranen in mijn ogen zat te lezen. Dan doe je toch iets goed, als schrijver.

img_0216

Catcher in the Rye ligt klaar voor dit weekend.
The Fountainhead zal nog even geduld moeten hebben.