h1

Van ‘to do’ naar doebiedoebiedoe

06/04/2017

Het zijn van de uitnodigingen waar je altijd extra over na moet denken: midden op de dag iets sociaals en met netwerken. De ‘ja, maar’s schieten door het hoofd. Ja, maar de hond moet dan uit. Ja, maar mijn to-do-lijstje is nog zo lang. Ja, maar wat levert het me nu eigenlijk op?

Maar de hond kan best wat langer wachten, het to-do-lijstje is nooit leeg en iedere activiteit levert altijd iets op voor een positivist als ik.

Dus ging ik gisteren naar een lunchconcert, aangeboden door Samen voor Zeist en het Zeister Mannenkoor. Extra bonus: de locatie was Abrona en daar wonen en werken veel leuke mensen en bovendien kwam professor Erik Scherder vertellen over muziek, hersenen en jong blijven.

Foto van Mel Boas, www.zeistinbeeld.nl 

Om een lang, boeiend en enthousiast verhaal kort te maken: muziek is goed voor je hersenen. Het houdt je witte stof, de verbindingen, fris en helpt bij het fit houden van de frontale cortex. En dat scheelt in dementieverschijnselen. Muziek stimuleert ook nog eens je empathisch vermogen.

Muziek luisteren is goed (je eigen smaak vooral), muziek maken is nog beter en het als je er ook nog bij beweegt dan scoor je bonuspunten. Oh, en vooral ook regelmatig nieuwe dingen doen en uitdagingen zoeken voor je hersens. Je hersenen staan trouwens nooit stil, ook niet als je lekker een uur achterover hangt en naar buiten kijkt. Vanuit die vrije stand komt je brein op de meest fantastische ideeën.

Mijn hoofd zit altijd wel vol met flarden muziek en liedjes, daar klink het ook altijd zuiver. Buiten mijn hoofd is een ander verhaal helaas. Nou maar hopen dat binnenmuziekjes ook tellen voor de bonus.

 

h1

Rolmodel

05/04/2017

Als lid van de Utrechtse Communicatie Kring kan ik kiezen uit allerlei leuke, leerzame avonden. En vorige week draaide het allemaal om LEGO en LEGO Serious Play. En serieus is het systeem op zich zeker met keurig opgeleide Facilitators en zelfs de enige Nederlandse LEGO Master.

Maar hé: een avond spelen met LEGO-blokjes, wie wordt daar nou niet blij van? Met groepjes om een tafel, je ideeën bouwen met LEGO en aan de hand daarvan je verhaal vertellen. De fictieve opdracht draaide om het imago van de NS maar in de praktijk waren we vooral druk met leuke dingen maken en daar een verhaal bij verzinnen. Nu staat er normaal gesproken wel minstens een dag voor zo’n LEGO-sessie en hadden wij maar anderhalf uur.

Een warmdraaiopdracht (na: bouw een stevige toren) was het verbeelden van een leerkracht van de lagere of middelbare school die veel indruk had gemaakt. Ik ging voor meneer Rijxman, mijn leraar geschiedenis. Hieronder zit hij achter zijn bureau naast het schoolbord en de kast vol boeken.

Naast mij kwam het verhaal van de onderwijzer die verhalen vertelde aan het eind van de dag, de mentor op het conservatorium en docent kunstgeschiedenis.
En terwijl ik luisterde naar de verhalen viel mij opeens op dat het allemaal mannelijke leerkrachten waren die zo’n indruk hadden achtergelaten.

Bij de borrel na afloop vroeg ik eens rond bij andere groepen. Ook daar waren er alleen maar verhalen over mannelijke docenten of leerkrachten. Geen juffen, geen docentes. En we waren er allemaal even verbaasd over.
En normaal gesproken kan ik daar wel een verhaal, een uitleg over verzinnen. Maar zelfs met LEGO lukt met het nu niet.

h1

Oud

27/02/2017

Onlangs wilde ik oversteken, keek keurig links en rechts, zag in de verte een fietser, stak over en schrok me rot omdat die fietser rakelings en met een rotvaart geruisloos achter mij voorbij kwam. Waarschijnlijk met zo’n trapondersteuning.
Mijn ervaring met het inschatten van afstand en snelheid van fietsers is in één klap niet meer betrouwbaar.

“Je wordt oud”, constateerde de man des huizes toen ik het vertelde. En inderdaad, zo moeten de generaties boven mij zich ook allemaal al eens gevoeld hebben. Mijn vader had een dergelijke ervaring toen hij overstapte van een Renault 6 naar een Renault 5: de motor klonk veel zachter en hij reed dan ook regelmatig veel te hard. Geluid en snelheid moesten opnieuw gematcht.

Nokia brengt het model 3310 weer op de markt. “Waarom?”, vroeg ik aan de man die bij ons tenslotte degene is die echt verstand heeft van alles wat een stekker nodig heeft. “Wekenlang standby, urenlang kunnen bellen en dat op één keer opladen.” Ik zei dat ik me wel voor kon stellen dat sommige mensen een stapje terug willen doen van altijd en overal online en bereikbaar zijn en dat terug naar alleen bellen dan aantrekkelijk is.
“Mwah”, zei hij. “Wie belt er nou nog tegenwoordig?”
Email schijnt ook al op zijn retour te zijn trouwens.
De muziek-CD die ik laatst van iemand kreeg kan hier in huis niet eens meer gespeeld worden.

En ondanks het feit dat ik gisteren nog een podcast luisterde, vanochtend via Twitter door de wereld weer werd bijgepraat en via Instagram meegeniet van de mooist lentefoto’s – ondank dat allemaal voel ik mij toch af en toe stiekem een beetje oud. Heel eventjes.

 

h1

2017

01/01/2017

2016 was het jaar dat veel ellende die anders ver van ons bed gebeurt een stuk dichterbij kwam. Vluchtelingen uit Syrie, aanslagen in België en Duitsland en nare debatten over zwarte piet, moslims en pakweg iedereen met een kleurtje.

2016 was ook het jaar dat er bijna meer vrijwilligers waren dan vluchtelingen in de noodopvang. Een positief geluid dat een stuk minder herrie maakt en aandacht trekt van journaals dan de rot-op-naar-je -eigen-land-roepers.
2016 was ook het jaar dat we opnieuw moeten constateren dat het alweer veiliger, gezonder en voorspoediger met ons gaat. In Nederland en in de wereld. Minder honger, minder terreurdoden in Europa, we worden ouder, de armoede wordt minder. Het gaat dus goed. Kan het beter? Altijd. Maar slecht is het niet. Echt niet.

2016 was het jaar dat ‘mijn zorgbejaarde’ eindelijk de overstap wilde en kon maken naar het verzorgingstehuis. Qua verzorging een warm bad en er zijn heel wat zorgen van haar en mijn schouders afgevallen.

2016 was het jaar dat er echt schot kwam in het project DenDolderCS en de flexwerkplek in het oude stationsgebouwtje midden op het perron echt dichterbij komt. Ondanks contracten van tientallen pagina’s en schuivende afspraken. En dankzij lokale mede-ondernemers die er veel enthousiasme, tijd en energie in steken.

2016 was ook het jaar van de puppies: negen stuks werden er geboren op 28 november, het begin van twee maanden feest en genieten.

En 2017?
Dat wordt het jaar van de opening van DenDolderCS, van leuke werkprojecten, van puppies die de deur uitgaan, van blijven genieten van de doorzonwoning, de tuin en de omgeving. Van het inzetten voor al die leuke vrijwilligersorganisaties in de buurt en nieuwe ideeën bedenken en uitvoeren>

En 2017 wordt vooral het jaar van de positieve toon ook al zijn we het niet eens, van aardig met elkaar praten ook al zijn we het niet eens, van je willen en kunnen verplaatsen in de positie van de ander ook al zijn we het niet eens.

Want ook in 2017 mag je zeggen wat je wil maar kan het geen kwaad daar eerst eens over na te denken. En als je het dan toch nog wil: formuleer het dan met respect en humor.

img_0743

h1

Iedereen kan borden maken. Toch?

20/12/2016

Hoera! Het beloofde fietstunneltje onder het spoor door wordt eindelijk aangelegd. Daar zijn we in de buurt blij mee natuurlijk. Zelfs nog toen we hoorden dat de straat verderop een jaar lang wordt afgesloten vanwege de bouw. Ach, want wat is tenslotte een jaar als er tussen plan en uitvoering al zo’n tien jaar zit?

Geen afsluiting zonder omleiding. En geen omleiding zonder borden. Gele borden, gemaakt met plakletters. Ineens krijg ik dan visioenen van zelfgemaakte posters op school met van die wrijfletters. Een enorme uitdaging voor wie van recht, netjes en regelmatige spatiëring houdt.
Dat geldt ook voor de omleidingsborden. Want die ‘g’ onderaan intrigeert en irriteert mij mateloos.

img_0584

Daarnaast is stratenkennis en kunnen spellen niet direct een functie-eis voor omleidingsbordenbeplakker. De Dolderweg moet toch echt Dolderseweg zijn.

img_0634
En wij wonen nog altijd op de Hezer Enghweg, niet Enchweg.
Nu we het er toch over hebben: die spatie achter het haakje mag gewoon weg, hoor.
Dat geldt ook voor ‘kunnen omrijden’ en ‘te bereiken’. En van ‘om’ vervangen door ‘naar’. Hoef je ook niet af te stappen om het hele bord te kunnen lezen voor je weet wat de bedoeling is.

Zo zie je maar; ook het maken van omleidingsborden is een vak. We moeten hier zeker een jaar mee doen, dan mag het toch wel kloppen?

h1

Je zou er bij moeten zijn (en dat kan)

18/12/2016

Bijna drie weken oud zijn ze nu. Per dag worden ze nog leuker en meer hond. Van de blinde molletjes in week 1 naar de marmotten van week 2 en nu zijn het toch echt hondje aan het worden.

img_0632

De eerste stappen zijn gezet en langzaam stiefelen ze door de puppyren. Het kleed is om op te slapen en daarbuiten wordt  geplast en gepoept. Nou ja, ook dat is een leerproces.
Dus zodra ze wakker worden staan we klaar met de mop en keukenrol.

Het geluid is ook al harder. Onrust en ongenoegen worden omgezet in gepiep, gejengel en geloei. Eten blijft bovenaan hun lijstje staan en we voeren ze bij met flesjes melk. Daarvoor komen ze zelf in de rij staan en kruipen op schoot. De tandjes komen door en dat is voor moeder Zeska des te meer reden om het voeden af te bouwen. Los daarvan is is het al heroïsch dat ze drie weken lang die negen uitzuigers heeft weten zoet te houden.

Ze groeien gestaag  qua gewicht zitten ze pakweg tussen de 1 en 1,5 kilo. De oogjes zijn open en ook de oren zitten niet meer dicht. De neusjes doen het prima.
Regelmatig pakken we een pup op schoot om te wennen en sinds gisteren mogen ze ook een rondje door de huiskamer.

Bijna alle nieuwe eigenaren zijn al langs geweest en de voorkeuren worden duidelijk. We wachten nog een week of zo hoe ze zich verder ontwikkelen en dan worden de kleuren definitief namen. De kennismakingen waren heel positief: ze krijgen allemaal prima huizen met eigenaren die zich verheugen op een actieve hond waar ze lekker mee het bos in kunnen. Eentje gaat zelfs boswachtershond worden: mooier kan een hondenleven niet zijn toch?

Het is dus veel visite de laatste tijd en dat is logisch. Maar ook virtueel hebben we de hele dag bezoek: met een oude iPhone zijn de puppen (bij daglicht) live te zien via meerhuisje.nl/blog.
Puppyvisite 2.0!

Daar zit geen geluid bij (we houden toch best wel van onze privacy) en daarom dit voorbeeldje van wakker wordende puppies. Het beeld is wat donker maar het geluid helder….

 

h1

Medicijn voor alles

13/12/2016

Het zijn roerige tijden waar zelfs een geboren optimist het regelmatig moeilijk heeft. Ellende genoeg, ver weg en dichtbij.
Maar gelukkig hebben wij puppies.
Negen stuks, geboren in de nacht van zondag op maandag 28 november. Twee reuen, zeven teefjes – een verdeling waar wij blij mee zijn en die het gedoe goed maakt van de vijf kuikens die allemaal hanen bleken.

img_0490

Tussen de 275 en 410 gram groot, een prima start in de buitenwereld.

img_0593

Verder is het leven vooral slapen, drinken, beetje jeremiëren, groeien, slapen, rinse, repeat.

img_0590

De zachtste pootjes, nog nooit op gestaan en dus zonder eelt.

img_0565

En afgelopen donderdag gingen de eerste oogjes open: ‘Hello world!’

img_0557

Van molletjes worden het beertjes en af en toe wordt het al een beetje honds. Opgekruld slapen in plaats van rechtuit.

img_0550

Het is een vermoeiende business, dat mag duidelijk zijn.

img_0527

Rood en groen zijn de jongens. De donkere in het midden is de benjamin en we grappen dat toen de stroming op was. Maar een beetje coup soleil heeft ze wel.

img_0615

En vandaag wordt er massaal gewaggeld waar tot nu toe gekropen werd. De eerste is al over de rand gevallen, binnenkort mogen ze echt los in de puppy-ren.
En allemaal zijn ze gereserveerd door nieuwe eigenaren. Want over een week of vijf, zes zijn zij toe aan een eigen huis en baas. En wij aan wat rust.