Archive for juni, 2016

h1

Wij doen niet aan vaderdag

19/06/2016

Ja, vroeger, toen was er geen keus. Niet voor mijn vader en niet voor mij. Ik kleide als vanzelfsprekend een asbak of vlocht een sigarettenhouder voor mijn niet-rokende vader voor vaderdag. (Vlechten, doen ze dat nog op school? Met van die papieren stroken?)

Maar al vroeg schafte mijn vader het gedoe met cadeautjes af, voor vaderdag en meteen ook maar voor zijn verjaardag. Cadeautjes mochten wel maar gewoon omdat je er zin in had, niet van dat verplichte. Dat scheelde hem in ieder geval veel goedbedoelds, aangeschaft uit de afdeling ‘voor iemand die alles al heeft’.

Dit jaar is hij bijna 55 jaar vader en al weer 29 jaar grootvader. En de herinneringen zijn een hoop waard. Zoals de rode gasballon die hij meenam als je ziek was – in de tijd dat je nog gewoon mazelen en rode hond kreeg. Dat leidde tot een enorme rode ballon (manshoog) toen ik als twintiger voor een neusoperatie in het ziekenhuis lag.

IMG_4094
Ik ruik nog de leerlucht van de enorme stapel dozen waarin op school de nieuwe honkbalschoenen waren afgeleverd. We bouwden er thuis muren en hutten mee. In de zomer bedacht hij voor de buurtkinderen een hindernisbaan op het garagepad. Met veel water.
IMG_6016

Hij was ook de fotograaf van de familie. Nog uit de tijd van filmrolletjes en sluitertijden. Van lichtmeters en eindeloos instellen. “Waar is papa?” “O, die is aan het fotograferen. Laten we maar even wachten tot hij ons heeft bijgehaald.”
Het leverde heel veel dia’s op die samen heel goed de ontwikkeling laten zien van ons, ons huis, de tuin maar ook de wijde omgeving. Hij volgde het opspuiten van de weilanden tussen ons huis en het Gooimeer, hij legde vast hoe wij van de buitenkant van Huizen steeds meer naar binnen groeiden. Hij lag dagen op de loer om nog een hooiwagen met los hooi en paarde vast te leggen.

IMG_5833

Zelf stond hij er zelden op, hij was meer observator dan deelnemer. Dit is één van de zeldzame keren dat hij wel op de foto staat, als eerbetoon aan zijn vakantiebaard die voor het begin van het schooljaar er weer afging.

IMG_4864

Of hier, bij de inentingen in 1979, op weg naar Indonesië dat hij zo’n 35 jaar daarvoor als Nederlands Indië had verlaten. Het land van zijn jeugd waar hij ons eindelijk echte bananen kon laten proeven en waar we een heel klein beetje meer begrepen hoe zijn jaren op de suikerfabriek en de jappenkampen eruit gezien konden hebben.

IMG_6489

 

Mijn vader, die soms er in één keer het zwijgen toe kon doen, soms dagen lang.
Mijn vader die ieder jaar de eerste schooldag vastlegde voor onze eigen voordeur, vanaf de lagere school tot en met het eindexamenjaar.

IMG_7966

IMG_7979

 

Mijn vader, die het beste dingen kon uitleggen aan de hand van vergelijkingen.
Mijn vader, waarmee ik samen de Appie Happie’s uit Het Parool knipte en inplakte.
Mijn vader, die liet zien dat het niet zo belangrijk is hoe goed je ergens in bent maar vooral wat je er mee doet.

Mijn vader, die mij uit onmacht een keer een tik voor mijn kont gaf. Ongetwijfeld verdiend en ik was er ook niet door van streek. Maar hij wel en hij beloofde dat nooit meer te doen. Nu ken ik de verhalen over zijn moeder, de ‘dubbele’ straf omdat je eerst de sapu lidi (handbezem) moest halen en er dan een pak slaag mee kreeg.

Mijn vader, die met eindeloos geduld met zijn kleinzoon de rondjes liep naar de ‘Bereclown’.
Mijn vader, die ons belt als helpdesk voor de computer en Excel in het bijzonder, alles opschrijft op briefjes en het vooral wil begrijpen.
Mijn vader, die na een kleine TIA, natuurlijk een medepatiënte treft die in hetzelfde Jappenkamp heeft gezeten en oefeningen voor haar bedenkt met olifanten die iets moeten oprapen.

IMG_0760
Alsjeblieft, pap, een deel van mijn herinneringen aan jou, voor jou. Niet voor vaderdag natuurlijk, gewoon zo maar.

#100dayproject – dag #52

h1

Opzouten met die dinoplaatjes

18/06/2016

Ik zie ze nog voor me: de stickers die je bij Albert Heijn kon sparen voor het Olympisch Album. De kans om het boek ook echt vol te krijgen was in feite nihil en het sparen en plakken was in feite het leukste. Van het boek zelf kan ik me weinig herinneren. Vooral staat mij bij het hoofd van Evert Kroon, waterpoloër, omdat ik er daar wel drie of vier van had. Een vriendelijk hoofd inclusief zo’n raar zwemmutsje dat met touwtjes onder zijn kin was vastgemaakt.

Ik weet niet of mijn moeder er extra boodschappen voor kocht maar dat is natuurlijk wel de strategie van de grootgrutter. Extra plaatjes kreeg je soms via een buurvrouw.
Tegenwoordig wordt er actief genetwerkt om meer, een paar jaar geleden begonnen kinderen zelfs actief klanten te benaderen. “Mevrouw, heeft u nog plaatjes?” en kwamen de ludieke dranghekken. Met spandoeken ‘Hier mag je om plaatjes vragen’ werd het bedelen geformaliseerd.

Vorige jaren vond ik het nog wel leuk om kinderen die er niet om vroegen blij te maken met mijn kassabon waarmee ze bij de servicebalie plaatjes of moestuintjes of wuppies konden ophalen. De vragers bij de dranghekken met zakken vol ‘buit’ hadden al pech: ‘Kinderen die vragen, worden overgeslagen’. Dat kwam ook doordat de meesten bij het vragen hun ogen al op de volgende potentiële donateur hadden gericht. Een dankjewel kon er niet of nauwelijks vanaf.

Dit jaar is het afgelopen. Vast een prachtige actie, die dino’s maar ik doe er niet meer aan mee. De hebberigheid, de overvloed aan merchandise – ik ga bijna praten over de ‘jeugd van tegenwoordig’. Dat zegt waarschijnlijk trouwens meer over mij. Het zij zo.

h1

Halverwege

17/06/2016

Hou iets honderd dagen vol en je hebt een nieuwe gewoonte.
Gezonder eten, meer bewegen, een uurtje eerder opstaan en mediteren, maar twee keer per dag naar je email kijken: goede voornemens langer dan een week volhouden dus.

Bijna twee maanden geleden kwam het #100dayproject voorbij: neem je iets voor en doe dat honderd dagen lang. Voor mij werd het streven een blog per dag: een stok achter de deur om de stukjes te schrijven die anders in mijn hoofd blijven hangen. En om soms echt te zoeken naar iets leuks om te posten.

Ik ben nu op de helft maar heb wel hier en daar een dagje overgeslagen. Soms was er echt geen inspiratie of geen puf.

Ga ik de 100 halen? Ik denk het wel.
Ga ik dat over precies 50 dagen doen? Ik denk het niet. Maar veel zal het niet schelen.

Het bevalt namelijk wel, die stok.

0113ee60821c012ee3c400163e41dd5b

#100dayproject – dag #51

h1

Bloedlink

14/06/2016

Je hebt gevers en nemers, als het om bloed gaat hoor ik bij beide groepen. Met een regelmatig bloedgevende moeder was het niet meer dan logisch om vanaf mijn 18de dat ook te gaan doen. Mijn bloedgroep bleek O+, een gewild type omdat het aan vrijwel iedereen gegeven kan worden.
Jarenlang heb ik zakken gevuld, onder het genot van een kopje koffie en lekkere koekjes. Inclusief een gratis check op bloeddruk en andere nuttige gezondheidszaken.

Af en toe met een pauze vanwege vakanties in verre landen met malariarisico. En jarenlang met een extra hoge frequentie, als maandelijkse plasmadonor.
Nu mag ik niet meer geven vanwege het feit dat ik zelf ooit ontvanger ben geweest van donorbloed. Dat was in 1985, bij een leveroperatie – daar moesten wel wat zakken bij. In die jaren speelde de BSE-kwestie waarbij besmet bloed zorgde voor de zeldzame ziekte van Creutzfeldt-Jakob. In 1985 werd donorbloed hier nog niet op getest en er is dus een uiterst minieme kans dat het in mijn bloed zit.

Sanquin, de bloeddonororganisatie, is superstreng en dat is goed. Met de gezondheid van toch al zwakke mensen kan je niet voorzichtig genoeg zijn. Daarom werd ik alsnog uitgesloten als donor.

Het lijkt zo simpel als een arts zegt: we geven extra bloed. Het lijkt zo simpel: we behandelen leukemie of brandwondpatienten met plasma. Maar dan moet het er wel zijn.

Voor mensen zoals jij en ik – die ook zo maar ziek kunnen worden of een ernstig ongeval krijgen.

Doneer – het kost je bij elkaar een paar uur per jaar. En je krijgt er een gratis keuring, koffie en koek voor terug. En een goed gevoel natuurlijk.
Hier is de bloedlink. Make my day!

bloed-doneren

#100dayproject – dag #50

h1

Trots op Zeist

13/06/2016

Vorig jaar besloot de gemeenteraad van Zeist dat voortaan op 11 oktober, Coming Out Day, de regenboogvlag zal wapperen op het gemeentehuis. Een mooi steuntje in de rug voor het uitkomen voor je geaardheid, dat het niet mag uitmaken van wie je houdt.

Gisteren vond iemand in Orlando dat hij het recht, misschien zelfs de plicht, had om vijftig mensen dood te schieten. Omdat ze het lef hadden anders te zijn dan hij. Een andere overtuiging te hebben dan hij. Een overtuiging waarmee ze niemand kwaad deden. De overtuiging om van een ander te mogen houden.

En vandaag wapperde de vlag op het gemeentehuis van Zeist, uit medeleven met de slachtoffers en nabestaanden. Als symbool voor onderlinge verdraagzaamheid, ongeacht geaardheid. Dat wij mensen accepteren zoals ze zijn en dat we elkaar in onze waarden laten. En elkaar niet beschadigen, niet met wapens maar ook niet met woorden en gedrag.

Screen Shot 2016-06-13 at 22.43.42

 

#100dayproject – dag #49

h1

Daar is dus een woord voor

11/06/2016

Die momenten in je leven die telkens opborrelen in je geheugen: omdat ze niet af zijn, omdat je ontevreden bent over de afloop. De opmerking waar je geen goed antwoord op wist. De situatie waar je aan voorbij liep omdat je even niets beters kon verzinnen. En ze hebben gemeenschappelijk dat ze blijven hangen, als een cryptogram waar het laatste woord van mist, als een lievelingsblouse waar een knoopje van weg is. Je kan er nog geen afstand van doen.

Zo kan ik nog de frustratie voelen van het weekend ‘Interactieve Communicatie’ van de HEAO, begin jaren tachtig ergens in Arnhem of Nijmegen, waar de cursusleiders hadden besloten dat we pas zouden beginnen als iedereen er was. Waarbij je dus bij de afgesproken starttijd voor Jan Joker zat te wachten op de kater-van-de-avond-ervoor-uitslapers. Met de keuze van oppassertje spelen of rondhangen. Eén van de medestudenten stapte gewoon op en ging naar huis. Wat had ik dat achteraf ook graag gedaan.

Of de discussies waar je het gevoel hebt dat de argumenten niet kloppen maar waar je pas dagen, weken of maanden daarna precies kan zeggen waarom.

In het Nederlands ken ik geen woord voor dat brainwavemoment maar vandaag las ik bij The Bloggess dat de Fransen dat wel hebben:

“L’esprit de l’escalier – (Technically not a single word, but it counts as one since it’s French and when I say it out aloud it sounds like one big, beautiful word.) The spirit of the staircase that tells you the witty thing you should have said when you were still in the conversation inside.”

Formidable!

L'esprit d'escalier

#100dayproject – dag #48

h1

Mantelzorgcompliment – zo is het dan ook wel weer

10/06/2016

Ik zei wat mopperige dingen over het Mantelzorgcompliment: waar vroeger degene voor wie je mantelzorgt een bedrag aan kon vragen moet je nu jezelf aanmelden voor een tegoedbon voor een activiteit. Ik word daar niet blij van.

Maar bij het Steunpunt Mantelzorg in Zeist letten ze goed op en ze reageerden meteen via Twitter en later spraken we elkaar via email en telefoon.
Naar aanleiding van mijn gemopper realiseerden zij zich dat hun informatievoorziening beter kon – soms vergeet je dat niet iedereen weet wat je zelf heel gewoon vindt.
Zo wordt in Zeist een deel van rijksbedrag voor het Mantelzorgcompliment besteed aan de ondersteuning van mantelzorgers via het Steunpunt. Met bijeenkomsten en doorverwijzing naar hulpverleners. Ook wordt extra aandacht besteed aan vaak vergeten mantelzorgers: de kinderen en jongeren die zich verantwoordelijk voelen voor de zorg voor een zieke ouder.

Het andere deel mag worden uitgedeeld aan mantelzorgers. Dan wordt de definitie van een mantelzorger relevant want er is niet genoeg geld om uit te delen aan iedereen die roept ‘doe mij maar een mantelzorgcompliment’.
Dat is onder andere de reden voor de activiteiten en tegoedbonnen.

compliment

Maar uiteindelijk gaat het toch om het compliment: een ongevraagde, uitgesproken waardering voor iets wat je doet. Dat op zich is van waarde. Niet een geldbedrag of een activiteit.
En eigenlijk krijg ik dat al heel regelmatig van degene waar ik zorg en verantwoordelijkheid voor draag. Zij bedankt mij regelmatig. Uit volle overtuiging en recht uit het hart.
Laat die tegoedbon maar zitten en geef het geld aan hen die het nodig hebben. Dan koop ik zelf wat lekkers bij Top en genieten we daar samen van.

Oh, en complimenten voor Steunpunt Mantelzorg: jullie doen goed werk!

#100dayproject – dag #47