Archive for april, 2016

h1

Goed idee

23/04/2016

Stroopwafels zijn lekker.
Cake is lekker.
Stroopwafels in cake is dubbel lekker.
#100dayproject – dag #5
h1

Perspectief

23/04/2016

9925.png

Het is maar hoe je het bekijkt.
Zien we nieuwkomers als bedreiging, als tijdelijke opgedrongen gasten? Stoppen we ze het liefst in ‘zij’-hokjes: allochtonen, vluchtelingen, asielzoekers, gastarbeiders, nieuwe Nederlanders? Tolereren maar niet omarmen, binnenlaten maar wel op afstand houden? Bang om kwijt te raken wat we hebben, denken in bedreigingen en niet in kansen.

Of kijken we naar Canada? Die de regering vraagt om meer vluchtelingen uit te nodigen? Waar de mensen zich nog goed kunnen herinneren hoe belangrijk het is om nieuwe kansen te krijgen? Hoe een land kan profiteren van nieuwe instroom met nieuwe ideeën, nieuwe energie, nieuw elan?

#100dayproject – dag #4

h1

Brug over de taalkloof

21/04/2016

Taalles in de noodopvang voor vluchtelingen in Kamp Zeist. Altijd weer een verrassing wie er komen. Druk is het eigenlijk altijd wel op woensdagavond maar bekende gezichten verdwijnen van de een op de andere dag, dan zijn ze op transfer, op weg naar de intake bij de IND en van daaruit naar een AZC.

Maar nieuwe gezichten schuiven aan, ze willen graag de taal leren. Gedag kunnen zeggen, een praatje maken met Nederlanders, een gesprek voeren, werk vinden.
De één spreekt al aardig Engels en pakt het Nederlands snel op.
De ander schrijft en spreekt alleen de eigen taal.

Gisteren zat ik aan tafel met drie aardige dames. Voor de eerste keer en ze zaten er helemaal klaar voor, pen en papier mee. We beginnen met onze namen. Ik wijs op mijzelf en zeg: “Ik ben Ing-rid.” De eerste dame lacht begrijpend, wijst op zichzelf en zegt: “Ik. Ben. Shei Na.” De tweede zegt precies hetzelfde: ha, ze komen uit China. Nog een keer: “Ik ben Ing-rid.” Dame 1 snapt het en noemt haar naam en ik herhaal zo goed en zo kwaad als het gaat. Ze spreken geen woord Engels.

We pakken het blad met plaatjes: “Dit is een pen”. Ze zeggen het na en schrijven het op. Zo lopen we het hele blad door. Bij het woord ‘schrift’ zeg ik wel drie keer sorry, het is de ergste combinatie van letters voor een Chinese tong die je maar kan bedenken. Sommige woorden beeld ik uit. Een gum. Zitten. Staan.
We doen de cijfers. Ik tel op mijn vingers en teken een klok.
Dan de dagen. Ik schrijf op ‘Vandaag is woensdag. Morgen is donderdag.’ En de andere dagen van de week. Ik spreek ze keer op keer uit. Plotseling snapt één van hen dat het om de dagen gaat. We knikken allemaal blij.

Dan komt aan het eind van de les een lastig moment. Volgende week is het Koningsdag en de week daarna ben ik op vakantie – dan is er dus geen les. Hoe ga ik dat duidelijk maken? De woorden les, volgende, week en feest hebben we nog niet gehad.

Ik schrijf weer op: Vandaag is woensdag 20 april. En dan ‘woensdag 27 april’ en ‘woensdag 4 mei’. Ik wijs op vandaag en op ons groepje: les. Ik wijs op de andere twee dagen: “geen les” en ik zwaai met mijn vinger heen en weer. “27 april is feest” – ze kijken mij niet begrijpend aan. “4 mei is vakantie”. Brede glimlachen: ja, va-kan-sie! Die kennen ze.
Nu nog Koningsdag. En dan denk ik gelukkig aan het boek dat ik net heb gekocht: Nederland in grote prenten. Ik zoek de Koningsdag en laat het zien. Totale herkenning: oranje!

Zo’n beeld zegt echt meer dan 1000 woorden…..

oranje

Prentenboek Nederland van Lemniscaat

#100dayproject – dag 3

h1

Wensen en eisen

20/04/2016

Ieder jaar komen we elkaar ongeveer tegen, de verkoper bij een softwarebedrijf en ik. We hebben nooit samen zaken gedaan maar we delen een aantal kennissen in de branche.
Hij is dit jaar op zoek naar een andere baan, hij en zijn vorige werkgever zijn uit elkaar gegroeid. Kan gebeuren. We zijn praktisch even oud blijkt en hij merkt dat solliciteren dan lastig is.

Waar hij naar op zoek is? Leuk werk, hoeft niet veel te verdienen, als hij maar zijn vaste lasten kan betalen. Met plezier zijn pensioen halen, dat wil hij. Een vriend van hem deed leuk zaken met ledlampen, dat leek hem ook wel wat. Klusje hier, klusje daar, die verdient zo 4000 euro per week.
Laatst had hij zelf een sollicitatiegesprek, bleek het om een soort juniorbaan te gaan. Betaalde 2700 per maand, nou daar had hij geen zin in. Zijn uitkering was al hoger en daar kwam hij al niet mee uit.

Maar waar word je nou blij van, vroeg ik? Nou gewoon, een leuke baan, prettig salaris, beetje rondrijden in Nederland, wat verkopen, beetje afbouwen richting pensioen.

En ik? Ik tel mijn zegeningen: de eisen en wensen die ik heb, die vul ik zelf in. En personeel, ik moet er niet aan denken. Zeker niet van dit soort. Ik wens hem sterkte. En succes.

#100dayproject #2

h1

Pandavriendelijke bamboe

19/04/2016

Pandavriendelijke bamboe. Het meisje zei het zonder een krimp te geven maar ik kon mijn lachen niet houden. Op mijn rondgang over de Promzbeurs voor relatiegeschenken was het al duidelijk dat milieuvriendelijk en maatschappelijk verantwoord een belangrijk thema vormden.

Nu is het meest milieuvriendelijke relatiegeschenk waarschijnlijk geen relatiegeschenk maar daar kan je de huur en je personeel natuurlijk niet van betalen. En dus struikelde je op de beurs over de gerecyclede of recyclebare tassen, spaarlampen, vogelhuisjes van karton, plastic flessen om te vullen met kraanwater (‘en geef er direct ook eentje aan een arm kind in Afrika’) en verantwoorde kerstpakketten. In de laatste categorie gaat het dan om biologische en fairtrade producten – die waarschijnlijk ook jarenlang in de voorraadkast staan voor ze alsnog in de kliko belanden.

Maar deze stand had iets bijzonders: tandenborstels. Want per jaar gooien we kilo’s plastic tandenborstels in de vuilnisbak. Een prachtkans voor een afbreekbare variant. Nog wel met nylon haren maar dan de variant die uiteindelijk biologisch afbreekbaar is. “For every sold toothbrush, we will donate the equivalend amount of one to people in need.” Dat staat op de verpakking en de website. Wat cryptisch geformuleerd maar laten we er vanuit gaan dat het goed terecht komt.
Eerlijk is eerlijk: het klinkt prima. Maar iemand bij marketing vond het nog niet genoeg. Stel nou dat iemand vraagt of dat bamboe ten koste gaat van het kieskeurige dieet van schattige, uitstervende panda’s?
Nu staat er: ‘panda friendly Moso bamboe’.
En ik moet iedere keer weer grijnzen als ik het zie. Met gepoetste tanden, dat wel.

pandavriendelijke bamboe

pandavriendelijke bamboe

#100dayproject – dag 1

h1

#100dayproject – klaar voor de start?

19/04/2016

De dozen zijn weg. De extra sleutels zijn van mijn bos.
Er is ruimte voor iets nieuws, voor iets leuks, voor mezelf.
Voila: het #100daysproject. 100 dagen lang, iedere dag iets doen. Wat, dat spreek je met jezelf af.

En ik spreek met mijzelf af: iedere dag iets schrijven of laten zien op dit blog. Iets wat ik heb gezien, gehoord, waar ik vrolijk van wordt of boos of stil. Tekst, lang of kort, een foto misschien of een gevonden plaatje. Een herinnering, een belevenis, een afgeluisterde conversatie, een beeld, een verhaal, een idee, een filosofie.
Omdat het kan. Omdat het leuk is. Vooral dat.

h1

Minder dozen

17/04/2016

dozen

Ik hou niet van verhuizen, we gaan ook niet verhuizen maar desondanks stonden er overal dozen. In de kamer beneden en in mijn auto. Niet alleen dozen trouwens maar ook tassen en kratten.

Aan de ene kant moest de flat van mijn zorgbejaarde leeg worden gehaald. Gelukkig heeft Vila Velha het echte werk gedaan maar voor zij aan de slag konden waren er veel rondjes nodig om spullen op te halen. Zaken die nog echt mee verhuisd moesten worden naar het verpleeghuis: de vele foto’s, een aantal schilderijtjes, de wedgewood-spulletjes. Daarnaast persoonlijke spullen die ik zelf moest uitzoeken, bewaren, een goed doel voor zoeken of weggooien. Tassen vol verouderde medicatie. Stapels post. Sieraden – van gouden horloge tot tientallen kettinkjes, armbanden en broches van Readers Digest-kwaliteit. Tientallen pakken bridge-kaarten.
Het hoog-laagbed ging naar een vrouw met MS. Het dekbed, de overtrekken en hoeslakens werden gewassen en meegestuurd. De sta-op-stoel werd opgehaald door een zoon voor zijn bejaarde moeder die een heupoperatie moest ondergaan.
Het jaren-vijftig-servies staat in Wongema, het perzisch tapijtje ligt er op de vloer.

Een deel van het meubilair ging op Marktplaats maar de respons was de moeite niet. Het dressoir ging toch maar naar het verpleeghuis waar het de computer en het bureau verving. Minder ruimte innemend, meer bergruimte gevend en bridgen achter de computer ging het vanwege het slechtere zicht toch niet meer worden. Helaas.

Vandaag gingen de laatste kratten met spulletjes naar het verpleeghuis. Het is klaar. Qua dozen. Er resten alleen nog wat lastige adreswijzigingen en de officiële oplevering.

Bij de taallessen voor vluchtelingen in de noodopvang werd ik van lesgever opeens sleuteldrager (‘het is maar voor tijdelijk’) en daarna mede-coördinator om te helpen opstarten met de grote nieuwe instroom van vluchtelingen en nieuwe docenten.
Ik bood aan om materialen te regelen en gelukkig was Manutan bereid om 15 whiteboards gratis beschikbaar te stellen. Daarnaast moesten er docentenmappen komen en setjes werkbladen voor de leerlingen. Dat kon gelukkig uitbesteed maar dat betekent wel alles uitzoeken, bestanden samenvoegen, aanleveren, doorspreken, ophalen en voor je het weet staat je auto vol met dozen papier.
De COA had een kast geregeld maar er zaten geen planken in. Na overleg leek ordenen in postbakjes het makkelijks en afgelopen vrijdag stonden er twee groten dozen vol doosjes met bakjes in de woonkamer.
Vanmiddag bracht ik alles naar Kamp Zeist. Twee uurtjes uitpakken, uitzoeken, ordenen en opruimen later was dit het resultaat:

IMG_5132

Mooi. Maar het allermooiste: ook geen dozen meer in de kamer en de auto.

Nou ja, bijna. Nog één doos met een kleine voorraad die niet in de kast past en ergens onderdak moet.
Maar die blijft in de auto en komt hier het huis niet meer in. Echt niet.