h1

Intussen

28/11/2015

“Schrijf je eigenlijk nog wel eens op je blog?”

Te weinig, althans naar mijn eigen zin. Onderwerpen genoeg maar de leuke, luchtige ideeën lijken futiel en oppervlakkig naast alle ‘grote’ onderwerpen die voorbij komen.
De toestand in Syrië, Parijs, Afrika – die zijn nog wel te negeren.

Niet te negeren is het gevoel van schaamte over de houding en het gedrag van sommige landgenoten ten opzichte van het opvangen van mensen die het ongelooflijk minder hebben getroffen. Maar daar wordt al zo veel over geschreven. Aanmelden als vrijwilliger bij het AZC leek mij beter.

Niet te negeren is ook het gevoel van onmacht over de zelfgekozen dood van een bekende. Na jaren van vechten tegen het negatieve, zwarte gevoel dat gelabeld was met PTSD en zelfbeschadiging. Wat zeg je tegen iemand die net zo oud is als jij en vindt dat haar leven voltooid is? Die na jaren van therapie en medicijnen zegt dat het echt niet beter wordt en dat de rust lonkt? We spraken elkaar wel eens via Twitter, we spraken een paar keer af voor koffie en thee, ik haalde de hond een paar keer op voor een rondje door het bos toen zij daar zelf te ziek voor was. Ik had haar zo graag willen helpen om weer van het leven te kunnen genieten, haar te ‘besmetten’ met mijn optimisme. Maar zo werkt dat niet. Bij haar overlijdensbericht voel ik geen schuldgevoel, wel machteloosheid. En bewondering en respect voor haar keuze.

Niet te negeren is het gevoel van mantelzorgdruk als ‘mijn bejaarde’ plotseling achteruit gaat. Lopen gaat niet meer zonder dat iemand erbij is. De weg vinden in het doolhof van zorg is frustrerend. De huisarts verwijst direct naar het Sociaal Team. Het Sociaal Team verwijst naar het CIZ (centraal indicatieorgaan zorg) omdat het lijkt dat het onder de WLZ (wet langdurige zorg) valt. Zo ziet het er simpel uit maar er zitten vele formulieren, telefoontjes, ergernis en lichte wanhoop tussen.
Maar eerlijk is eerlijk: we zitten nu op de juiste plek in het systeem en het loopt als een trein. Op dinsdagmiddag lever ik de aanvraag persoonlijk af bij het CIZ, op vrijdagmiddag maken we telefonisch een afspraak, donderdagochtend is het huisbezoek en binnen een week ligt de definitieve, gewenste indicatie op de deurmat: verzorgings/verpleeghuiszorg. De laatste hobbel is de wachtlijst maar intussen kan de zorg aan huis geïntensiveerd worden.

En gelukkig ook niet te negeren: het plezier van kleine dingen als met je laarzen aan door de plassen lopen, de herfst in alle kleuren, een blije hond in het bos en een frisgeschilderde woonkamer.
Alles komt goed.

IMG_4743

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: