h1

Stresskip

23/06/2013

Je kent ze wel, die druk rondrennende vrouwen, even de prioriteiten niet meer op een rijtje en de paniekmodus op volle sterkte. Daar plakken we al snel een etiketje op: stresskip.

Nou hebben wij kippen in de tuin, van de zeer scharrelige soort trouwens, en uit ervaring kan ik zeggen dat een hele duidelijke overeenkomst is tussen bovenstaande vrouwen en een gestresste kip. Soms raakt hier een kip lichtelijk in paniek, bijvoorbeeld door een hond die iets te hard langs komt rennen. Dan stuift de kip weg, al kakelend en blijft dan nog minstens een minuut of tien vast zitten diezelfde alarmkakel. Onderwijl schichtig om zich heen kijkend alsof er minstens een tiental vossen met mes en vork in de aanslag likkebaardend door de tuin marcheren. De paniekkakel neemt heel langzaam af en dan wordt het gewone leven weer hervat.

Het nut van dit stresskippengedrag was ons niet helemaal duidelijk. Tot afgelopen week. We hebben namelijk een kuikentje. Het hele broedverhaal is nu even te lang om te vertellen maar de kleine zwarte kip voedt heel kundig en keurig een nieuwe generatie op.

Afgelopen dinsdag mochten ze met de andere kip en haan mee naar buiten. Kennelijk vond moeder het tijd om de het grote kippenhok te verruilen voor de leerschool van de grote buitenwereld want ze stond al te wachten tot de deur van het hok open ging.
Na ongeveer een uur stoof de hond al blaffend de achtertuin in, kennelijk was er iets dat heel nodig weggejaagd moest worden. Moederkip nam het zekere voor het onzekere en ging in de aanval, de hond gooide er nog een schepje bovenop en uiteindelijk zat er een luid kakelende stresskip op de schutting. En geen kuikentje te bekennen.

We zochten overal maar vonden niets. We speculeerden over loslopende katten, loerende eksters en brutale kauwen. We probeerden ons te herinneren wat nu precies oorzaak en gevolg waren: was er een rover in de tuin en schoot de hond te hulp? Of had de hond iets anders in de kop en voelde de kip zich aangevallen? We zullen het nooit weten.

Intussen kakelde de moederkip op de schutting maar door, als een een hangende langspeelplaat. Heel, heel langzaam werd ze wat rustiger. En nog veel later sprong ze op de grond, in de tuin van de buren. Vanuit de werkkamer zagen we vlak daarna het zwart kipje onder de schutting door komen en het grasveldje oversteken. De paniekkakel was weg maar nu maakte ze een klukklukkend geluid – en ja hoor, daar kwam in één keer het kuiken tevoorschijn. Door de paniek- en alarmroep van moeders had die zich keurig verstopt en gedeisd gehouden.

Kijk, en daar is het stresskippen dus goed voor: de aandacht afleiden.

Moeder en kind, vader en tante maken het trouwens nog steeds goed.

IMG_9553

IMG_9546

IMG_9550

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: