h1

Onderweg

12/09/2012

Ieder jaar rijden we dezelfde route en in grote lijnen ken ik die wel. De A12 op naar Duitsland en via Düsseldorf en Köln naar Frankfurt. Van daaruit via Würzburg of Ulm via de Fernpas naar Oostenrijk en de Reschenpas naar Italie. TomTom doet in feite het eigenlijke werk.
Ik geniet van de reis en het landschap, zie bekende herkenningspunten en laat me verrassen door nieuwe.

De man weet precies waar we zijn, weet waar vorig jaar nog gewerkt werd aan de weg, waar het wegrestaurant een Burger King heeft en over hoeveel kilometer we een afslag krijgen of een tankstation. Hier stond vorig jaar die file, daar regende het en drie jaar geleden was er die rare inhaalmanoeuvre.

Ik knik maar heb geen idee of hij gelijk heeft. Deels komt het waarschijnlijk omdat hij de langste stukken achter het stuur zit en ik me vooral laat rijden (rijbeurten moet ik bijna afdwingen) maar het is vast ook een ander soort geheugen. Zoals hij ook nog precies weet wat we wanneer waar hebben gegeten en ik dan nog vooral weet wat voor schilderij er aan de muur hing, hoe het tafelkleed er uitzag en waar we over spraken.
Samen komen we dus een heel eind.

De collega die dit jaar met ons mee rijdt naar de internationale zomerschool in Süd Tirol denkt net als de man, misschien komt het omdat zij ook een beta is? In ieder geval zitten ze op één golflengte als het gaat om routes, wegnummers, reisafstanden en de mogelijkheden om te tanken en te eten.

En ik settle me op achterbank en laat me vervoeren. Van de huiselijke en werkbeslommeringen naar 1200 meter hoger en het echte begin van de vakantie.

Het herinnert aan vakanties van vroeger waar stapels boeken, puzzels en tekeningen mij hielpen om de tijd tussen thuis en camping te overbruggen. En ondertussen met een half oor luisterend naar de conversaties van mijn ouders over de route. Het gevreesde Lille met de kinderkopjes, verdekt opgestelde borden en ingebakken verwarring. De Boulevard Peripherique van Parijs waar het knipsel uit de ANWB Autokampioen aan te pas kwam waarop de verschillende Portes waren aangegeven, compleet met voorsorteeradviezen. Lyon op de borden betekende tijd voor de tussenovernachting: een klein tentje waarin we met zijn vieren dwars op drie luchtbedden sliepen. Allemaal plaatsen die onderdeel waren van de reis, ijkpunten maar nooit eindbestemming.

Ooit wil ik nog eens reis maken die zelf de bestemming is: daar waar je bent wil je zijn, er is geen ander doel dan de reis zelf. Ik snap die pelgrims wel. Of de Pieter- en Pieperpadlopers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: