Archive for juli, 2011

h1

Gisteren, lang geleden

08/07/2011


Als zo’n vijftigste verjaardag dan toch als een mijlpaal voelt, kun je er net zo goed op plaats nemen, een zucht van verlichting slaken en even terugkijken. Wim Sonneveld stak er een saffie bij op maar daar begin ik niet meer aan.

Het geheugen is een raar ding. Beelden, geuren, smaken en gevoelens liggen opgeslagen in hersencellen die pakweg iedere zeven jaar vernieuwd worden. Dezelfde herinneringen in nieuwe dragers en toch blijven ze kloppen. Want de foto’s blijven dezelfde en de verhalen zijn voor familie en vrienden even bekend.

Van je jongste jaren onthoud je eigenlijk niets, de eerste flarden die ik kan plaatsen zijn van de kleuterschool. Op mijn zesde zijn we verhuisd en dat maakt het makkelijker om herinneringen te plaatsen in de tijd. De flat was van voor zes en in Bussum, daarna was het Huizen. Met verschillende lagere scholen en dat helpt ook wel weer.
Begonnen op de Jan Ligthartschool met Aap, noot, mies en inktpotjes. Op een dag vroeg de juf wie er bleef na de zomervakantie en ik stak mijn vinger op. Nee, ik ging naar de nieuwe school en dat was voor mijn ouders ook nieuws geloof ik. De zegeningen van een groeigemeente en een nieuwbouwwijk.
De twee laatste klassen van de lagere school bracht ik door op de Dr. Maria Montessorischool. Mijn moeder leerde dat systeem kennen door de gymlessen die ze er gaf. Mijn broertje zou het er waarschijnlijk beter naar zijn zin hebben dan in de grote klas van veertig zesjarigen. Of overstappen voor mij goed zou zijn? Het hoofd van de oude school wist het zeker: als ik bij hen zou blijven kon het misschien wel HAVO worden, via de Montessorischool werd het zeker Huishoudschool. En dus stapte ik over.

Als de dag van gisteren herinner ik me schoolbanken van de Jan Lighthartschool, het leesboekje over een eekhoorn op de Theo Thijssenschool en de prachtige materialen op de Montessorischool. In het halletje hingen geglazuurde tegels met de namen van de kinderen erop uit de beginperiode – precies op die plek wonen nu mijn ouders in hun nieuwe huis.

Het gekke is dat ik vooral de kleine dingen heb onthouden. Een voorwerp, een geur, een situatie  en als een echte flashback ben ik even terug in het verleden.

Vijftig jaar, het lijkt zo kort en zo lang tegelijk.
Morgen vier ik feest, stap over de drempel, laveer langs de mijlpaal en ga door met het genieten. En het creëren van mooie, nieuwe herinneringen.

Proost!

h1

Pootjes

06/07/2011

Te leuk om alleen te twitteren.

Het vanochtende aangeschafte vissenvoer: zouden ze er pootjes van krijgen?

Darwin

h1

Verbaasd

05/07/2011

Nog een paar nachtjes slapen en dan ben ik jarig. Niet meer met dat spannende gevoel van de eerste pakweg 20 verjaardagen. Waar je al dagen met spanning toeleeft naar die ene dag dat je in het middelpunt staat, cadeautjes krijgt, mag kiezen wat er gegeten wordt. “Ik ben jarig dus ik mag lekker alles” – gelukkig was ik heel braaf maar het kenmerkt het jarige gevoel dat voor één dagje de wereld om jou draait.

Verjaardagen worden langzamerhand minder spannend en na je achttiende levert het ook net zo veel extra meer op aan privileges. In de twintig zag ik om mij heen paniek ontstaan over het dertig worden maar zelf vond ik het niets speciaals. Veertig idem dito.

Mijn oma vond het heerlijk om jonger te worden geschat dan ze was en betaalde liever het volle pond dan gebruik te maken van haar 65+-kaart. Ze vond het prachtig dat men dacht dat ze stopte met werken als slaapwacht in een seniorenflat (‘bij die oude mensen’) omdat ze vijfenzestig was maar het was tien jaar meer.
Later, toen ze echt oud was, koketteerde ze weer wel met haar leeftijd. “Hou oud denkt u dat ik ben? Nee hoor, ik ben al negentig!”

En ik? Ik ga vervroegd mijn oma achterna. Een beetje. Want regelmatig wordt ik jonger ingeschat dan ik ben en dat voelt prettig. Ook al komt dat wellicht doordat ik me niet volwassen genoeg gedraag.

Maar ik verbaas mezelf hoe ik aanhik tegen die vermaledijde vijftig.
Vijftig. Man! Oude mensen zijn vijftig. Abrahams, Sarahs en potten mosterd komen in mijn nachtmerries voorbij.

Gelukkig ga ik het vieren  met een high tea midden op de Lage Vuursche, Met een heel leuk, gemeleerd gezelschap van familie, vrienden, oud-collega’s, twittercollega’s en andere bekenden. En samen vormen die een mooi beeld van mijn vijftigjarig levenspad.
Shit, wordt ik ook nog eens sentimenteel op mijn oude dag! 🙂

h1

Waardeloos!

04/07/2011

Aan mijn relatie met De Volkskrant heb ik al heel wat blogpostjes gewijd. Hier staan ze allemaal.
En ondanks het opzeggen van mijn abonnement volgt er nu weer een stukje.

Er zijn van die relaties met diepe frustraties: die leiden tot piekeren, analyseren, theoretiseren en een gevoel van onmacht geven. De Volkskrant heeft de twijfelachtige eer om hierop bijna net zo hoog te scoren als mijn ex-echtgenoot. Beiden hebben ze gemeen dat ze niet communiceren: je kan er tegen praten, naar schrijven en ze bellen maar ze geven geen antwoord. Of praten langs je heen.

Twee weken geleden was ik het zat om op mijn klacht over de soort advertenties op de iPad geen goede reactie te krijgen.
Ik heb mijn abonnement opgezegd, per brief. En ik schreef er hier over. Bovendien twitterde ik een linkje naar @volkskrant en naar @heleenvanlier want zij is verantwoordelijk voor social media bij de krant.

Wat leverde dat op?
@volkskrant reageerde helemaal niet.
@heleenvanlier antwoordde wel maar met een irrelevante opmerking, namelijk dat de krant op de website altijd op tijd bezorgd wordt, ha, ha. Die heeft mijn stukje waarschijnlijk met een half oog gelezen want de slechte bezorging was ruim een jaar geleden een issue. Intussen lees ik de krant digitaal.
Van de papieren krant ook geen sjoege, nog niet eens ontvangstbericht.

Afgelopen zaterdag kon ik de krant niet downloaden op de iPad. Als enige reden kon ik bedenken dat mijn abonnement over was en ik kocht bij het boodschappen doen een papieren versie, voor het cryptogram en het magazine.
Daarna zag ik op Twitter meer mensen vragen naar de zaterdagversie van de krant en in de middag stond ie er opeens wel. Geen bericht erbij, geen excuus of uitleg.

Voor mij is het duidelijk: de krant wil wel lezers maar geen klanten. Ingezonden brieven sturen mag nog net maar verder geen communicatie graag, dat is lastig.

Ik heb de Volkskrant inhoudelijk nog steeds hoog zitten. Maar je product kan nog zo goed zijn, zonder service en contact met de klanten ben je wat mij betreft waardeloos.

h1

En in juli gaat mijn lening naar Mali

03/07/2011

Het wordt een goede gewoonte: iedere maand leen ik $25 dollar uit in microkrediet via Kiva.
Een bedrag waar ik geen boterham minder om eet maar waar in veel landen op de wereld een kleine zelfstandige blij mee is. Het geeft vrouwen en mannen de mogelijkheid om geld te lenen en daarmee zelfstandig hun levensonderhoud te verdienen.
En natuurlijk zal er ongetwijfeld ergens in die geldleenketen weer misbruikers zitten en lang niet iedere lener zal zich kunnen onttrekken aan de cirkel van lenen, aflossen, lenen, aflossen.

Maar wie een beter idee heeft mag het zeggen.

In juli gaat mijn $25 dan ook naar deze dames: