h1

Taal is alles

19/07/2011

Taal is mijn lust en mijn leven. En vooral de Nederlandse taal – omdat het mij letterlijk en figuurlijk met de paplepel is ingegoten.
Liedjes, gedichtjes, voorlezen – mijn ouders zorgden vanaf het begin volop voor taal. Daarna zelf leren lezen en andere werelden bezoeken via boeken. Ik heb letterlijk alle jeugdboeken gelezen uit de bibliotheek aan de overkant van de straat. Toegegeven, het was een dependance, maar alle B- en C-boeken heb ik verslonden.


Op mijn verjaardag vroeg en kreeg ik steevast boeken. Op veel kinderfoto’s ben ik verdiept in een verhaal. En nog steeds is het heerlijk om helemaal in een verhaal te worden getrokken. Terwijl ik dit schrijf trekt het eerste deel van de Hunger Games aan mijn aandacht: eigenlijk bedoeld voor de vakantie maar toch stiekem al in begonnen.

De liefde ging van passief van taal genieten naar actief. De cryptogrammen deden hun intrede. Weer de schuld van mijn moeder want samen pijnigden we onze hersenen op de zaterdagse crypto in het Parool. Eenmaal op eigen benen werd het de versie van de Volkskrant en uiteindelijk leverde de liefde voor de taalkronkels mij de man van de doorzonwoning op.

Vanzelfsprekend leerde ik andere talen, ik ben nog van de tijd van het zogenaamde pretpakket met Nederlands, Engels, Frans en Duits. Een jaar au pair zijn in Engeland en veel voor Amerikaanse bedrijven werken heeft er voor gezorgd dan Engels mijn tweede taal is geworden.

Bij het leren van een vreemde taal realiseer je je dat de praktijk het allerbelangrijkste is. Veel lezen maar vooral ook veel praten.
Dat is de reden dat ik mij vorig voorjaar heb aangemeld bij SamenSpraak in Zeist. Mensen uit het buitenland die graag willen oefenen in het spreken van Nederlands worden gekoppeld aan vrijwilligers.
Bijna een jaar lang kwam mijn SamenSpraker, een man uit Congo, een uur per week bij ons langs. We spraken over waar hij mee bezig was, wat hij van bepaalde dingen vond en over het nieuws. En ik hielp hem op weg, corrigeerde waar nodig en probeerde ook uit te leggen hoe en waarom we bepaalde dingen zeggen. En soms is dat nog best lastig.

Ik heb genoten van die uren en me keer op keer weer gerealiseerd wat een mooie maar lastige taal we hebben.
Mijn Congolees staat nu op eigen benen, een traject duurt nooit langer dan een jaar.
Vanwege de vele uren die ik al kwijt ben aan WongWorks en de gemeenteraad heb ik met pijn in mijn hart besloten om even geen nieuw traject aan te gaan.

Maar ik wil wel heel graag reclame maken voor SamenSpraak. Met een uur in de week help je een nieuwe medelander aan het mooiste startkapitaal wat er is: een goede beheersing van de Nederlandse taal.
Ga eens vrijblijvend praten met Wim Buis, ze zitten te springen om nieuwe vrijwilligers!
En woon je niet in de buurt van Zeist – er zijn door het hele land SamenSpraak-projecten.

One comment

  1. Ik kende het niet. Ik ga eens kijken op de website. Het is een mooi doel!



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: