h1

Kan je praten met een krant?

24/03/2011

De Volkskrant en ik, we hebben onderhand best wel een geschiedenis samen.
Thuis opgegroeid met Het Parool, inclusief Carmiggelt, Vader & Zoon en Appie Happie. Eenmaal op eigen benen, ergens begin jaren tachtig, werd het eerst de Gooi-en Eemlander vanwege het lokale nieuws. Al snel kochten we op zaterdag de Volkskrant erbij met naast de goede artikelen als bijkomend voordeel de cryptogrammen van Jan Meulendijks.
Het werd een abonnement op de VK en dat bleef ook zo. Met een korte onderbreking net na mijn scheiding toen ik alle luxe overboord zette om de tering naar de nering te zetten. De krant was wel een van de eerste zaken die weer terugkwam toen het weer kon.

En het abonnement verhuisde mee van Huizen naar Den Dolder. ’s Ochtends op de bank met versie koffie en de krant, jarenlang een prima start van de dag. Tot de bezorging steeds minder werd: te laat of soms helemaal niet. Het leidde tot een gefrustreerde communicatie met de bezorgklachtendienst: inspreken, wachten op een nabezorging die niet komt, weer inspreken, eens een email sturen, standaard antwoorden krijgen, een brief sturen, een weblogje schrijven, telefoon krijgen met excuses, abonnement omzetten naar internet en alleen weekend, weer regelmatig geen krant krijgen en toen maar helemaal opzeggen.

Toen kwam de iPad en kon ik via Newsreader de Volkskrant iedere dag downloaden en lezen. Voor het luttele bedrag van $9,99. Wel in een soort van veredelde PDF-reader. Maar toch.

Nou ben ik een beetje een rare: ik voelde me een beetje beschaamd dat de krant me zo weinig kostte. Tenslotte werken er veel uitstekende journalisten aan en die gun ik, net als mijzelf, een keurig salaris.
Toen de officiële iPad-app dan ook werd gelanceerd stond ik vooraan om het uit te proberen. Het beviel prima en opnieuw nam ik een abonnement.
Tevreden zit ik met mijn iPad op de bank en lees de krant. Tot een paar dagen terug.

Opeens verschijnt er eerst een reclame voordat ik de krant kan downloaden. En moet je zeker 5 seconden wachten voordat je verder kan. Een hoge irritatiefactor, dat kan ik je wel vertellen.
Dat een krant advertenties nodig heeft, dat snap ik. Dat er tussen de artikelen door speciale iPad-advertenties worden geschoven: ik kan er mee leven. Daar kan ik, net als in de gewone krant, gewoon in mijn eigen tempo doorheen bladeren. En dat kan dus niet met die rare startadvertentie! Gedwongen advertentie kijken, STOP daar mee, Volkskrant!
(Oh, en Moneyou – die app van jullie zal ik dus echt nooit downloaden.)

Nadat ik er eerst hardop thuis over had gezeurd en daarna ook op Twitter besloot ik het de Volkskrant maar direct zelf mee te delen.

Nou, dat is nog wel even zoeken. Op de iPad staat in de informatie dat je via je account op- en aanmerkingen kan maken. Dat is in ieder geval niet op de iPad zelf, althans ik kan het niet vinden.
Dan maar naar de site. Veertig klikken later leg ik me neer bij het feit dat je alleen via een webformulier kan reageren. In een te klein tekstvak zodat je steeds heen en weer moet scrollen om te zien of het allemaal nog klopt wat je schrijft.

En je moet behalve je naam en emailadres ook verplicht je straat, nummer, postcode, woonplaats en telefoonnummer invullen. WAAROM Volkskrant? Wat voegt dat toe? Behalve meer werk voor mij en zinloze, niet ter zake doende informatie voor jullie? Want het formulier mag niet eens gebruikt worden voor bezorgklachten.

Dus naast de klacht over de letterlijk onvermijdbare advertentie stelde ik ook de vraag naar de verplichte info.

Het goede nieuws: je krijgt keurig een ontvangstbevestiging en ze antwoorden binnen de gegeven termijn.
Het slechte nieuws: je krijgt geen antwoord op je vraag.

Nog slechter nieuws: je kan niet antwoorden op dit mailtje want het komt van noreply@volkskrant.nl.

Nog maar een keer naar de website dus en opnieuw mijn vragen gesteld. Speciaal ingelogd maar toch weer adresgevens moeten invullen. Het kan dus nog erger: je registreren maar toch doen ze alsof ze je niet kennen.
Met stoom uit mijn oren druk ik op Verzend. Het zal mij benieuwen.

De Volkskrant: een prima krant maar soms vraag ik mij echt af wat ze van hun lezers vinden. Lastig?  Vervelend? Noodzakelijk kwaad?

One comment

  1. […] met een man en een hond. En een haan, twee kippen en drie kuikens in de tuin. « Kan je praten met een krant? Praten tegen de Volkskrant – deel 2 […]



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: