h1

Overhoop en het verhaal van de kogelgaten

01/08/2010

Vanaf morgen ligt ons huis overhoop.
Dan komen de mannen (we gaan er maar vanuit dat het allemaal mannen zijn) om praktisch overal nieuwe kozijnen te plaatsen. En natuurlijk de oude te verwijderen.
Dat betekent dat we de afgelopen week druk bezig geweest zijn om de ramen bereikbaar te maken.
In eerste instantie vooral mentaal druk waarbij we vanaf de bank of de tuinstoel hardop bedachten wat er zou moeten gebeuren.
Gisteren gingen we echt aan de slag. Of het vanwege de gedegen mentale voorbereiding was of dat het eigenlijk allemaal wel meeviel weet ik niet. Maar na een paar uur opruimen en verplaatsen (hetzij naar de kliko hetzij naar de zolder) lijkt het erop dat we er klaar voor zijn.
Straks alleen nog de bureaus met computers verplaatsen.

Het doel is het waard: nieuw houtwerk en en nieuw, dubbel glas.

Het meeste effect gaat dit hebben op wat wij groots de studeerkamer noemen.
Daar kijk ik al meer dan 5 (!) jaar tegen dit beeld aan:

raam met kogelgat

raam met kogelgat

En dit is het verhaal wat er bij hoort.
In november en december 2004 zat de baas van de hond op Antarctica en hielden de zoon en ik het fort, samen met de hond. Een memorabel jaar want op de dag van zijn vertrek werd Theo van Gogh vermoord.
Op een avond, vlak voor Sinterklaas, zat ik achter de computer, met de gordijnen open. Buiten was het natuurlijk donker en binnen had ik het licht aan.
Opeens hoorde ik een scherpe knal en zag stukjes glas vliegen. Mijn eerste reactie was dat er een lamp was gesprongen maar vrijwel meteen daarna gebeurde hetzelfde nog een keer.
Er werd geschoten op mijn raam: de stukjes glas kwamen uit het raam!

Buiten was het een donker vlak.

Geschrokken schoot ik de kamer uit en viel uit tegen de hond omdat die door het glas wilde lopen.
Mijn hart bonkte in mijn keel.

Wat te doen?
Zoon was niet thuis en aan de hond had ik ook niet veel.
Als er twee keer was geschoten waarom dan niet nog eens?

Ik belde 112. “Er is op mij geschoten.” Binnen no time stonden er twee aardige agenten op de stoep. Intussen was het stil gebleven. Ik vroeg me af of ik gek was en er eigenlijk wel echt geschoten was. De agenten keken nog wat beter dan ik en vonden de kogeltjes van een luchtbuks. Ik was niet gek.
We keken in de tuin en zoonlief werd bij thuiskomst verrast met het schijnsel van een maglite in het gezicht….

Waarschijnlijk hebben jongens vanaf het dak van de garages schuin achter ons huis gekozen voor een makkelijk doelwit: een verlicht raam. En goed mikken konden ze ook nog: de gaten zitten nog geen dertig centimeter uit elkaar en dat van een afstand van een meter of dertig.
Een paar dagen later zag de zoon in de buurt twee jongens met een luchtbuks. De politie is gaan praten met de vader maar die beweerde dat ze die avond niet in de buurt waren. Bewijs het tegendeel maar eens…. Ik had ze graag duidelijk gemaakt wat ze aan stress hadden veroorzaakt. Klojo’s!

De glasschade repareerde ik zo lang met tape en daarna werd het vervangen van de ruiten plaveisel op weg naar de hel.
Maar deze week gaat het dan eindelijk gebeuren: nieuwe kozijnen en nieuw glas.
Ik zal ze nog missen: mijn gaten, tape en artistieke barsten….

2 reacties

  1. Ik wacht (enigszins) geduldig op foto’s van alle nieuwigheid…


  2. […] bedenken wat de oorzaak is geweest. Jaren geleden is eens een raam ingeschoten met een luchtbuks (dat verhaal staat hier) maar dat was enkel glas en zelfs toen was de ravage minder. Een steen? Hoe hard moet je gooien om […]



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: