h1

Een echte levensgenieter

24/03/2010

Een lieve man. Altijd oprecht geïnteresseerd, altijd enthousiast. Vaak neuriend en fluitend, pratend tegen de hond en tegen de kippen. Met zijn zesenzeventig jaar nog volop in het leven.

Iets meer dan een jaar geleden ging hij met een kuchje naar de dokter en kreeg totaal onverwacht te horen dat hij longkanker had. Niets aan te doen zei de dokter, u heeft nog een maand of zo.
Daar kon hij zelfs niet positief over blijven. Maar een neef kwam direct over uit Amerika en als arts  schoof hij hem door het medisch circuit. Hij kreeg chemo en schafte alvast wiet aan tegen de bijverschijnselen. Die kwamen niet maar de wiet ging wel op.

Hij bleef neurieen en bleef de zonnige kant zien. Zijn rondjes met de hond werden moeizamer, het ademen moeilijker. Hij kreeg bestraling en vertelde hoe fantastisch hij het vond dat zijn zuster hem daar iedere dag voor kwam ophalen. Vorig weekend gingen we nog even langs: van het stukje van zijn stoel naar de deur en terug moest hij bijna een half uur bijkomen, zo benauwd had hij het. Maar ook nu weer vol lof over zijn vrouw, over de mensen in het ziekenhuis en vooral over zijn familie.

Dit weekend was hij in het ziekenhuis – een longontsteking was het maar na antibiotica was hij letterlijk toch weer op de been.
Maandag kregen we een telefoontje: ’s middags om vier uur was hij overleden. Moegestreden maar zonder echte pijn.

Hij las mijn stukjes graag. “Waar zal ik staks eens over schrijven, Rob?”
“Over de kippen, dat vind ik altijd leuk.”

Deze zijn voor jou, Rob. Ik zal je missen.

kippen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: