h1

Communicatie van de vorige eeuw

23/02/2010

Zoals te verwachten komt de meeste kritiek en reactie op het stukje over Zeist en de poging nieuwe media vanuit de wereld van communicatiedeskundigen. Hier en daar doorklikkend op twitteradressen en bijbehorende websites zie ik de voorhoede van communicatief Nederland.

En omdat mijn hersenen nou eenmaal zo werken zit ik opeens weer met mijn gedachten bij mijn eigen opleiding HEAO Communicatie – heel lang geleden. Begin jaren tachtig (ja van de vorige eeuw) was de opleiding nieuw en bracht alleen al door het hoge percentage meisjes de rest van de school van slag.

Het leven was eenvoudig – de student met de broodtrommel en leren schooltas klaverjaste tussen de middag en deed Bedrijfseconomie. De flitsende jongens, en een paar meisjes, met samsonite-koffertjes kwamen voor Commerciele Economie. Dan was er een klein groepje met een soort loodgieterstassen – die zaten vol met wetboeken want zij waren van de richting Economisch Juridisch.
Daar tussendoor liep de groep met canvas boodschappentassen, met van de leren handvaten, circa 50-50 jongens/meisjes: wij van Communicatie, de vreemde eenden in de bijt.

Het was een leuke tijd en ik denk er nog steeds met plezier aan terug. Aan meneer van Vlijmen die commerciele economie gaf en allerlei marktaandelen liet berekenen voor pakjes pudding en soep. Aan lessen communicatietheorie met zenders, ontvangers en ruis. Aan de lessen Spaans: de docente had het leerboek zelf geschreven, had een apart gevoel voor humor en voor kleding. Aan Van Dijk die bedrijfscalculatie gaf en iedere keer weer vol goede moed uitlegde hoe dat nu zat met machine A en machine B. Aan die vreselijke cursus Interpersoonlijke Communicatie ergens in Nijmegen waar we braaf moesten wachten tot ook de laatste langslaper zijn roes had uitgeslapen voor we weer een groepsproces konden beginnen. Ik zou daar graag alsnog weg willen lopen – toen was ik veel te braaf, nog braver dan nu.

Mijn klasgenoten van toen ben ik uit het oog verloren, toen wij van school afkwamen was het ook crisis en de banen lagen niet voor het opscheppen. Zeker niet met een diploma op zak van een opleiding die niemand goed kende.
Ik rolde in de personeelsselectie en pas jaren later kwam ik terug in de (marketing) communicatie. En dankzij de nieuwe media (ha, daar zijn ze weer) kom ik opeens weer bekende namen tegen. Leve LinkedIn.

Een maand of zo geleden werd er een borrel georganiseerd, een soort van impromptu reunie in het Bonte Paard in Laren.
Enthousiast meldde ik mij aan en reed de betreffende vrijdagmiddag naar Laren. Voor wie het Bonte Paard niet kent: een mooi, oud cafe in het midden van Laren waren heel veel mensen de week afsluiten met collega’s.
Toen ik binnenkwam was het dan ook bomvol.

En toen drong het als een donderklap bij mij door: de mensen die ging ontmoeten had ik in zeker 25 jaar niet gezien. Ik had dus geen idee hoe ze er uit zagen. Ik keek om mij heen, schuifelde een beetje door de drukte heen maar overal stonden mensen van mijn leeftijd , die allemaal best iets communicatiefs zouden kunnen doen voor hun levensonderhoud.
Ik deed nog een rondje, kon de moed niet opbrengen om iedereen aan te spreken en te vragen “ben jij ook van de HEAO van vroeger?” En ik ging weer naar huis.

Er is heel wat te zeggen voor officiele reunies met badges.
Wie weet, komt dat nog eens een keer. Ben ik er zeker bij, want ik ben dol op vroeger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: