Archive for december, 2009

h1

Copy kauw – auw

11/12/2009

Achter in de tuin hangt in de grote hazelaar een eekhoornvoederkastje. Door een stukje plexiglas kunnen die beestjes het heerlijk voer zien en bovenop zit een dekseltje met een veertje. Eekhoorn op het plankje, dekseltje optillen en smullen maar.

En inderdaad zag ik een paar weken terug een eekhoorn op zijn kop in het bakje staan en zich te goed doen aan het voer en de pinda’s.  Om zijn bezoek vooral aan te moedigen gooien we nog extra doppinda’s in de strijd en tevreden zien we dat die redelijk snel ook weer verdwijnen.

Zo snel dat we ons afvragen of er soms ook andere beesten van mee-eten?
Al thuiswerkend hou ik het kastje zo geod mogelijk in de gaten en ja hoor, daar meldt zich een kauw. Hij landt op het plankje, bekijkt uitgebreid de etalage, tikt wat tegen het deksel maar het lukt niet om er wat uit te krijgen. De vlaamse gaai, die dit van de schutting heeft bekeken, waagt ook een kansje maar durft het toch niet aan om zijn kop onder het deksel te steken.
Tevreden concludeer ik dat het kastje vogel-proof is.

Te snel blijkt eergisteren. Er is beweging bij het kastje en ik kijk: een kauw. Hij kijkt door het ruitje, kiept het deksel op en pikt een pinda mee. De floeperd.
Zijn collega wil het ook proberen maar krijgt de deksel op de snavel – copy-kauw auw!

h1

“Met de Volkskrant”

09/12/2009

Gisteren schreef ik mijn open brief aan de Volkskrant en zette deze op dit blog. Daarna leek het mij fair om het ook direct aan hen toe te sturen. Rondzoekend op de website leek het meest logische adres dat van de ingezonden brieven en de email was snel verzonden.

Een paar uur later ging de telefoon: een meneer van de Volkskrant. Heel vriendelijk, vol verontschuldigingen en we hadden een prettig gesprek over gereorganiseerde klachtenafhandeling, bezorgtijden en verbeterslagen.
Ze zouden contact opnemen met de distributeur in Den Dolder en natuurlijk respecteerden ze het opzeggen van mijn abonnement maar mochten we het toch weer willen proberen dan kon hij dat eventueel voor een aantal weken gratis aanbieden.
Ik bedankte hem hartelijk voor het bellen en de terugkoppeling en beloofde dat we het zouden aankijken.

Weer een uur later, weer de telefoon. Dit keer een mevrouw van de Volkskrant, ook weer met excuses en dat ze contact hebben gehad met Den Dolder. De wijk van de bezorger is te groot maar zal vanaf volgende week gesplitst worden en zal de krant er op tijd zijn. Er waren al meer klachten geweest namelijk. Ik bedank haar voor de feedback en zij mij voor mijn tijd en begrip.

Vanmiddag ging opnieuw de telefoon. Weer een andere mevrouw die zich keurig heef ingelezen en -geleefd en opnieuw uitlegt dat de bezorging beter gaat worden. Ze herhaalt ook nog eens het aanbod om als het abonnnement in januari afloopt het gratis nog een paar weken te proberen.

Ik krijg een brainwave en vraag als het dan toch allemaal veel beter wordt of we dan niet nu al gratis de proef op de som mogen nemen. Aan de andere kant van de lijn onstaat er hoorbaar verwarring. Het wordt ingewikkeld: ik heb nu een betaald abonnement voor de zaterdag en hoe moet dat dan met een gratis totaalabonnement? Ze aarzelt, denkt hardop over systemen en hakt heel dapper de knoop door. Dat het goed is en dan zorgt ze er wel voor dat ik het teveel betaalde geld voor de zaterdag terug krijg.
Maar dat hoef ik helemaal niet: ik wil graag een krant, ik wil erg graag voor betalen (voor wat, hoort wat tenslotte) leg ik uit. Ik bedank haar, zij bedankt mij.

Volgens mij heeft ze daarna nog een tijdje geworsteld om mij en mijn rare wensen  in het systeem te persen.
We zullen vanaf maandag zien of het gelukt is.

Ik verheug me in ieder geval op koffie met een krant ’s ochtends.

h1

Open brief aan de Volkskrant

07/12/2009

Beste Volkskrant,

Jarenlang ben ik al abonnee maar op 24 januari 2010 is dat afgelopen. We delen een lang verleden samen. Opgegroeid met Het Parool thuis en na het samenwonend op eigen benen gaan staan met de Gooi- en Eemlander werd het gauw een gewoonte om op zaterdag de Volkskrant te kopen als aanvulling en niet lang daarna stapten we over op een abonnement.

Meer artikelen, meer diepgang en een goed cryptogram.

Vlak na mijn scheiding schrapte ik alle extra’s uit het budget en moest ik het een tijdje zonder krant doen. Maar het was een van de zaken die het eerste weer terug kwam toen het financieel allemaal mee bleek te vallen.

Met als link het cryptogram klikt het zelfs op een dating site en lezen we al jaren iedere ochtend samen de krant en vullen op zaterdag samen de vakjes in.

Dan begint de bezorgingsellende: regelmatig is er nog geen krant bezorgd als we even voor achten de deur uitgaan. En een ochtendkrant  ’s avonds lezen is echt mosterd na de maaltijd. Ik bel iedere keurig weer het geautomatiseerde systeem maar dat levert niet veel op. Ik zoek naar een adres op de site zodat ik een email kan sturen maar er zijn alleen telefoonnummers. Met keuzemenu’s en geautomatiseerde afhandeling.

Na weken geven we het op en besluiten ons maar neer te leggen bij het gegeven van de bezorging en over te stappen op een digitaal abonnement en een echte krant op zaterdag. Op zaterdag slapen we tenslotte toch uit dus dan luistert de bezorgingstijd minder nauw.

Ik bel met de servicelijn en worstel me door een menu met cijfers heen, kom af en toe in het niets terecht, bel weer opnieuw en via een ander cijfer krijg ik een aardige man aan de lijn. Ik geef door dat ik mijn abonnement wil omzetten en lucht meteen mijn hart over het feit dat op bezorgklachten helemaal niet gereageerd wordt, ook niet als je een paar keer achter elkaar belt. “Ja, dat zijn wij niet, dat is de bezorging. Maar als u echt iemand wilt spreken moet u gewoon uw postcode niet goed inspreken. Dan kunnen ze het niet verwerken en wordt u doorverbonden naar een medewerker.”

Ik ben er stil van, wat een uitgekiende service….

Maar mijn abonnement wordt omgezet. De krant online lezen bevalt niet echt maar gelukkig hebben we de krant op zaterdag nog. Meestal tenminste want de bezorging hapert nog steeds. En ik toets en spreek nog steeds braaf mijn klachten in.

Den krijg ik een bericht of ik mee wil doen aan een onderzoek omdat ik mijn abonnement heb opgezegd. Nou dat wil ik wel: misschien kan ik nu mijn boodschap wel over het voetlicht krijgen. Ik ben nu eenmaal optimistisch en wellicht soms wat naïef van aard.

Het is bij de Volkskrant nog niet echt doorgedrongen dat het omzetten van een abonnement wat anders is dan echt opzeggen, want ik krijg een hele reeks vragen waarom ik opgezegd heb en wanneer ik dat eventueel weer zou willen herzien. Maar aan het eind is er ruimte voor opmerkingen en daar maak ik gretig gebruik van. Ik vertel het hele verhaal over hoe ik eigenlijk heel graag iedere dag zou willen beginnen met mijn vertrouwde papieren krant maar dat dit niet wil lukken door een slechte bezorging. Op mijn weblog heb ik mijn hart ook al gelucht dus die link komt er bij.

Nu zal ik toch wel iets horen denk ik dan, al is het maar een bedankje voor de feedback en de moeite.

Maar nee hoor, niets.

Twee weken geleden op zaterdag vertrekken we om kwart over negen voor een weekendje weg en we verheugen ons op de krant voor onderweg. Niet dus, weer geen krant.

Dat was de druppel.

Ik bel weer op en zeg mijn abonnement nu helemaal op. Nog steeds met pijn in het hart en tegen mijn zin. De servicemedewerker vraagt naar de reden van opzegging. Ik lucht mijn hart. Hij zegt “O. Dan loopt uw abonnement per 24 januari af.”

Vandaag hoor ik dat het lezersbestand van de Volkskrant achteruit gaat en er flink gesneden gaat worden in de redactie.

Ik wil graag een krant, de Volkskrant, en wil er ook nog graag voor betalen.

De Volkskrant wil lezers en inkomsten.

Wie snapt het nog?

Ik niet.

h1

Haan junior

07/12/2009

Haan junior

Tot voor kort hadden we twee hanen: de zwart-wit getoepte brabanter, die we vorig jaar kregen als kuiken, en zijn zoon, met als moeder een kleine, zwarte zevenaars kriel.
Pa is getooid met veel witte veren, zwarte accenten, een mooie dubbele kam en een kuifje op de kop, de zoon is wat conventioneler met een mooie zwartgroene staart.

Lang ging het goed met de twee heren in de tuin zo lang junior tevreden was met zijn plaatsje in de pikorde.  Dat was hij tot een aantal weken geleden en er kwamen prachtige schijn-hanengevechten achter in de tuin. Een beetje om elkaar heen draaien, dreigen en uitvallen. Echte schermutselingen, meer wapengekletter dan echt vechten.

Het hielp ons wel om de knoop door te hakken: twee hanen en vier kippen in een dan wel redelijke diepe tuin van een doorzonwoning is toch wat veel van het goede. De buren links en rechts klagen niet en delen af en toe mee in de krieleitjes. Maar twee kukelende hanen…..
De grote haan trekt aan het langste eind en mag verhuizen. De achterbuurman van mijn broer in Groningen biedt hem met alle liefde onderdak. Op weg naar Schiermonnikoog zet we hem af op zijn nieuwe adres en wordt hij de Haan van van der Laan. Als we na een uurtje wegrijden horen we hem in de verte al weer kukelen gelukkig.

Weer thuis gekomen blijkt junior de plaats van zijn vader vol verve te hebben ingenomen. Uit de schaduw van pa getreden is hij duidelijk aanwezig, kraait wat luider dan daarvoor en is helemaal haantje de voorste.

Op de foto scoort hij in de pergola de laatste druiven. De slimmerd.

h1

Gemeenteraad – Creatief?

05/12/2009

Afgelopen dinsdag, de zitting van de gemeenteraad in Zeist. Om half acht start eerst de Ronde Tafel waar onder meer het Wijkgericht werken aan de orde komt, daarna de reguliere raadsvergadering.

Op de publieke tribune zitten her en der mensen en ik probeer in te schatten wat hen hier brengt. Voor mij zitten twee mensen die elkaar en kennelijk ook andere mensen kennen. Ze praten met elkaar, steken af en toe een hand op en groeten een voorbijganger. Ik concludeer dat het ambtenaren zijn die betrokken zijn bij de stukken en verslagen die aan de orde zijn bij de Ronde Tafel.
Ik denk een beter plekje gevonden te hebben aan een tafel maar wordt vrijwel meteen enthousiast vriendelijk  gevraagd of ik van de pers ben. En ik schuif weer terug naar mijn stoel op de tweede rij.

Intussen komen gemeenteraadsleden binnen, herkenbaar aan het bord met hun naam en partij onder de arm.
Op de rij achter mij schuiven twee meiden aan, ze zijn hier voor het eerst en moeten een verslag maken voor het vak Beleid van hun opleiding Social Work.

De Ronde Tafel begint en er blijken drie zogenaamde insprekers – vanuit de woningcorporaties, Meander/Omnium en een bewoner van een van de wijken. Fractieleden stellen vragen naar aanleiding van het rapport over het wijkgericht werken, de insprekers antwoorden, er wordt gevraagd waar de wethouder is (tijd vergeten), nog meer vragen, nog meer antwoorden.
Wat bij mij vooral blijft hangen zijn de lange, omstandig geformuleerde vragen (wat was nou eigenlijk de vraag en aan wie) en het jargon. De termen wijkgericht werken, wijkvisie, buurtvisie, wijkteam, buurtagenda, wijkteams en instrumentenpalet lijken zelfs de professionals door elkaar te halen.

De meisjes achter mij kijken en luisteren  geinteresseerd maar kunnen het duidelijk niet echt volgen. De door mij aangeboden geprinte (en gelezen!) stukken  worden dankbaar aangenomen. Geen idee of het echt helpt maar wie weet. Na afloop praat ik nog even met hen na, over hoe de procedure nou in elkaar zit en hoe het verder gaat.

Wat mijzelf vooral bij blijft is verbazing. Wijkgericht werken is bedoeld om burgers bij beleid, bestuur en uitvoering te betrekken op het niveau van de eigen leefomgeving. Vanuit de gemeente worden daar professionals mee op pad gestuurd – politie, ambtenaren, opbouwwerk, medewerkers van de woningcorporaties. Met goede bedoelingen komen er dan stuurgroepen, inloopspreekuren, buurtagenda’s, buurtvergaderingen, budgetten, uitnodigings- en informatiebrieven.
In het rapport wordt de teleurstelling uitgesproken dat het vooral de oudere, blanke Nederlanders zijn die participeren. De jeugd, nieuwe Nederlanders, bejaarden: zij zijn er niet bij. Er was ook meer verwacht van de soorten oplossingen die zijn aangedragen, er was meer creativiteit en out-of-the-box-denken verwacht.

In mijn werk heb ik te maken met databases en een belangrijke kreet daar is ‘rubbish in, rubbish out’. Met andere woorden: wat je er in stopt, krijg je ook terug.
Het wijkgericht werken in Zeist is zeker geen ‘rubbish’ maar als je creatieve en originele resultaten wilt hebben, zul je dat er toch ook zelf in moeten stoppen.

De meiden achter mij hadden best mee willen praten over hun eigen wijk maar voelen zich absoluut niet aangesproken door een algemene brief of bijeenkomst. Laat staan een inloopspreekuur om 10 uur ’s ochtends.

Los van het feit dag je pas aan inspraak van bewoners moet beginnen als je ze ook echt serieus neemt. Niet om een mening vragen en dan eenzijdig beslissen dat het deel dat je niet aanstaat maar weggelaten moet worden.
Niet iedereen kan altijd zijn zin krijgen, compromissen zijn onmisbaar maar zijn wel het gevolg van een dialoog en respect. Ik zie het wel zitten, dat gemeenteraadslidmaatschap!