h1

2 uur en 20 minuten naar het noorden

02/05/2009

Vrijdagochtend reden we naar het noorden van Groningen. Dat altijd weer verder weg ligt dan je denkt. Dan ik in ieder geval denk.
In de auto twee mannen, een hond, een haan, een walnotenboom en ik. Onze twee hanen beginnen namelijk tegen elkaar op te kraaien en daarmee is het voor een rijtjeswoning, al is het met een diepe tuin, toch wat te luidruchtig. Om klagende buren voor te zijn informeerden we al een tijdje of iemand misschien een goed huis wist voor een mooie, leuke, vriendelijke haan. En hij is welkom in het noorden van Groningen.

Na de lange rit, bij iedere bocht krabbelend in zijn doos, wordt hij liefdevol opgevangen door de kleinzoons van de nieuwe eigenaar. Onze opmerkingen dat hij wat bangig is en wat paniekerig kan zijn worden genegeerd. Binnen de kortste keren zit een jongen in een wat gammel kippenhok met onze haan op schoot en laat hij zich braaf aaien. In de loop van de dag zien we uit de verte regelmatig een kind over het erf lopen met een haan onder de arm en kennelijk heeft hij daar geen probleem mee want hij kraait volop gedurende de dag. In zijn nieuwe huis heeft hij gezelschap van een pauw en een mooie witte boerenkip. Die hem we duidelijk te verstaan geeft dat hij onderaan de pikorde moet beginnen.

Wij wijden ons intussen aan het betere zaag-, hak- en spitwerk. De grote krulhazelaar in de hoek moet weg, want deze heeft een ‘slechte uitstraling’. De mannen zagen, hakken en trekken en het resultaat is zweet, blaren en een stapel stammen.

De vijver mag meer border krijgen en twee kruiwagens vol graszoden en paardenbloemstekken verdwijnen op de grote hoop. De leuke rood/groene plantjes mogen mee naar het midden van het land.
Intussen genieten we van het prachtige weer, de kikkers, de mooie bloemen en familiepraat.

In anderhalf jaar tijd is er heel wat veranderd aan de tuin.

Van een grasveld naar een kuil naar een mooie vijver.
Van gras naar perken vol bloemen en een mooie haagbeukhaag.
Van een kaal terras naar perken en potten vol bloemen.

Met man en hond door de mist weer terug. De haan kraait al in het gronings en de jongste man blijft nog even om te helpen met schilderen.

O ja, en de walnotenboom? Die ‘vonden’ we achter in onze tuin (dank je wel eekhoorns!) en is groter gegroeid in de kruidenbak. Nu heeft hij een beschut plekje in het hoge noorden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: