Gisteren was het. Zo lijkt het. Dat ik in de vijfde klas overstapte naar de Montessorischool. Het hoe en waarom is een ander verhaal maar van een klas met ruim dertig klasgenoten van dezelfde leeftijd kwam ik de gemengde groep van klas 5 en 6 van meneer de Bruijn.
Het was dus de tijd dat je meneer zei tegen de leerkracht op de lagere school. Hij heette Jan trouwens maar zo sprak je hem niet aan, hooguit zeiden wij liefkozend ‘meneertje’.
Mijn moeder gaf een of twee dagen in de week gymnastiekles en dat betekende overblijven tussen de middag. Dat kon op school maar al snel mocht ik mee met Geertje. Slim, dun en twee staarten. Haar moeder was (en is) Montessoriaan in hart en nieren, haar vader deed iets technisch bij Philips en bouwde zelf een electrische piano in de kamer. Niet dat ik hem vaak zag maar dat was heel gewoon met vaders in die tijd. Geertje had nog een zus en een broertje. En een cocker spaniel Pippi maar de hoofdattractie was eigenlijk wel de grijze roodstaartpapegaai Louise. Die floot de hond, riep met de stem van de kinderen heel hard ‘mamaaaa!’ en ik zweer nog steeds dat ze een keer zachtjes achter mijn rug ‘hoe laat is het?’ heeft gevraagd.
Met Geertje liep ik qua schoolwerk aardig gelijk op en ze kon mij ook helpen met sommige typische Montessoridingen die haar met de paplepel waren ingegeven. We waren allebei redelijk serieus en absoluut geen giechelmeiden. Braaf ook trouwens.
Imposant vond ik dat zij met haar graatmagere armen zich schijnbaar moeiteloos omhoog kon trekken aan het wandrek of de touwen.
En met heel veel genoegen denk ik terug aan het dauwtrappen met Hemelvaart – ik met onze fox in een mandje voorop de fiets, zij met Pippi. De stilte, de leegte – het heeft indruk gemaakt.
Na de lagere school bleef ik in Huizen op de middelbare school en zij ging naar het Montessorilyceum in Amsterdam. We hielden contact zoals we dat nu ook nog doen: met tussenpozen maar altijd weinig woorden nodig om weer bijgepraat te zijn.
Na de Hogere Tuinbouwschool vertrok Geertje met haar ouders naar Noordgouwe op Schouwen en begon daar een biologisch tuinbouwbedrijf. En ik leerde daar plantjes poten, onkruid wieden, aardappels rooien, kapucijners plukken en geiten voeren. Samen met de kinderen spendeerde ik zelfs een ruime week in een tent in het aardappelveld – een goedkopen vakantie na de scheiding.
Maar zoals ze op kwekerij Zuidbos zeggen: “We aten er goed van.” Terecht, want ik heb nog nooit lekkerdere komkommers, raapstelen en tomaten gegeten als van de tuin in Noordgouwe.
Ik scheidde, zij trouwde. Ik twee kinderen, zij twee jack Russel’s en twee ezels. Zij een eigen bedrijf en ik mag er af en toe winkeltje spelen.
Morgen gaan we weer naar Zeeland. Lekker eten met Geertje en Ad bij de Ouwe Smisse. En dan zaterdag vieren dat ze 50 wordt.
En gisteren waren we nog 11.
