Onverwacht vakantie

Als zzp-er bepaal je zelf wanneer je wel en niet werkt, dat is één van de grote charmes.
Van te voren zei ik nog smalend iets over ambtenaren en lange Hemelvaartsweekenden. Maar uiteindelijk bleek het wel heel aantrekkelijk en kinderlijk eenvoudig om er in mee te gaan.
Beetje in de tuin zitten, onkruidje trekken, boodschappen doen, vroeg naar bed en iedere keer opnieuw nadenken of het nu zaterdag of zondag is.

Soms maakte ik me even druk. Over de brief van de gemeente over het heikele punt Drieluik Den Dolder. Of over de onzalige plannen in Den Haag om het PGB grotendeels af te schaffen. Of werd de verleiding groot om me te bemoeien met het Twitter-gekibbel van collega-raadsleden over het al dan niet open mogen, moeten, willen zijn van geen enkele, een enkele of welke winkel maar wil op zondag.

Ik deed het lekker allemaal niet. Adem in, adem uit, niet druk maken, genieten van het mooie weer en zelfs van de regen op zondag.

Het drukst maakten we ons over de eksters die ons kippenhok zien als doorlopend buffet met kippenvoer en verse eitjes.
Vandaag is dan ook het nieuwe actieplan in werking: de kippen mogen naar buiten na het leggen van minimaal één ei onder het motto ‘voor een ei ben je vrij!’ Daarna gaat het hok weer dicht tot het eind van de middag.

Het ei van vandaag is geraapt, de kippen en haan lopen hun vaste routes door de tuinen.
Nu is het alleen wachten op de eerste klagende ekster aan de achterdeur. Ook voor hen is de vakantie afgelopen: werken moeten we voor de kost. Allemaal.

Lekker puh

Cipier: dat is in ieder geval een beroep dat je mij maar beter niet kan laten uitoefenen. Vrijheidsberoving (of -beperking) en ik gaan niet zo goed samen. Dat zit in de familie want mijn tante kon opstappen bij haar vakantiewerk toen ze op verzoek van patiënten de deur van de gesloten afdeling in de psychiatrische inrichting had open gezet.

Wij zijn dol op scharreleieren en die liefde delen we met één van de beesten in de achtertuin, waarschijnlijk de ekster. Zie ook dit verhaal. De meest praktische oplossing is het opgesloten houden van de kippen totdat ze hun ei hebben gelegd en dan pas het hok open zetten.  Maar als ik aan het eind van de ochtend ga kijken is er vaak nog geen ei te zien maar staan de heer en dames wel heel verwachtingsvol voor het gaas.
En ik kan daar dus niet tegen en zet tegen beter weten in de deur open. Dan schieten ze ook echt naar buiten en werken in rap tempo hun parcours af.  Je hoort ze bijna denken: “Wat denkt dat mens wel? Zoveel te doen, zo weinig tijd” en roetjs, daar gaan ze in ijltempo door de moestuin heen.

Maar ja, die eieren, dat wordt dan dus niets. Of ze nu in het hok leggen of toch stiekem ergens onder een struik of achter een stapeltje hout: wij zien ze niet.  Maar de rover is er nog steeds want het laatste stenen nep-ei  is ook weer verdwenen.

En eigenlijk heb ik wel respect: het is toch wel moedig om je in een hok te wagen.
Het eerste deel gaat nog wel: de deur is groot en wijd, de aftocht niet al te moeilijk.

Maar dan wordt het enger: een kleine opening en vluchten is geen optie meer:

En daarna nog een meter dieper het hok in: naar het leghokje:

Met de buit, een toch redelijk groot ei, dezelfde weg terug en naar huis.
Want eerlijk is eerlijk: er is niets terug te vinden, geen snippertje eierschaal.
Als het inderdad de ekster is dan woont ie waarschijnlijk hier boven, in de vijftien meter hoge spar van de buren.
Dat is toch een heel gesjouw met de boodschappen. Inclusief twee stenen eitjes. Grijns.

Als ik na het maken van de foto’s deze middag het hok weer uit stap hoor ik verderop de schrille klepperlach van een ekster.

Maar vandaag zijn de eitjes van ons. Lekker puh.

Ingeloste beloften

Toegegeven: het zijn vooral beloften die ik mijzelf heb gedaan. Hier en hier.
Het zijn een aantal van mijn goede voornemens. Niet omdat het moest op 1 januari maar omdat het goed is om af en toe weer je koers en doelen vast te stellen.

Wie online voorneemt, moet online verantwoorden.

1. Meedoen met de Fairtrade Businessloop op 16 juni. Of ze het na de champagne nog weten? Sander Jansen (VVD) en Pieter van Ojen (CU/SGP) hebben tijdens de nieuwjaarsborrel toegezegd mee te doen. Renee Tessels van Pro Zeist heeft het in ieder geval al in haar agenda gezet. Ik ben al één keer wezen hardlopen/wandelen. Vermoedelijk zal die frequentie wat opgevoerd moeten worden. Wordt vervolgd dus.

2. Op vakantie naar Argentinië. Met potlood staat het in de agenda: half december tot en met begin januari.

3. Meer eten uit eigen tuin. De plannen voor een moestuintje en kleine kas zijn nog springlevend. Het overleg met de (scharrel)kippen ook.

4. Nog meer leuke mensen ontmoeten. Dat kost geen enkele moeite. Via het werk, de gemeenteraad, Twitter: met grote regelmaat kom ik ze tegen. Dat zetten we dus ook voort.

5. Bomen redden. Als in: meer digitaal en minder papier. In de gemeenteraad is de pilot Digitale Raad nieuw leven ingeblazen en ik heb me opnieuw aangemeld.  We gaan het zien!

6. Ik leen iedere maand $25 uit via www.kiva.org. Dat lukt prima. De eerste aflossing is ook al binnen.

7. Dit weblog beter bijhouden. In februari plande ik minimaal 4 nieuwe stukjes per week. Het is vandaag de 28e en mijn 12e stukje deze maand. 4 blogs per week heb ik dus niet gehaald maar ten opzichte van de gemiddeld 5 in de maanden ervoor heeft de stok achter de deur wel geholpen. Ik ga proberen om het vast te houden want het bevalt me wel.

8. De dode berk in de tuin (alleen de stam staat nog)  inrichten als vogelvoederplek. Nu al het top-project van 2011. Iedere dag geniet ik van de vogels en de enkele eekhoorn die op, tegen en onder de berk komen eten. Kauwen, houtduiven, kraaien en tortels. Spreeuwen, merels, kool- en pimpelmeesjes. Roodborstjes, bonte specht, vlaamse gaaien, vinken, boomklevers en -kruipers. De afgelopen week verscheen als klap op de vuurpijl een prachtige goudvink.

En tussendoor werk ik dan nog een beetje.

In gebruik

Hoe het gaat met de voederberk? Leuk dat je het vraagt: het gaat namelijk  prima!

Ze moesten er wel even aan wennen maar het is nu een komen en gaan van allerlei soorten vogels op en onder de berk.
Deze foto’s zijn genomen vanachter mijn bureau, met de telelens. Met gelapte ramen waren ze nog een stukje scherper geweest….
De specht is eerst eens voorzichtig wezen kijken maar vindt de vetplak (frituurvet met strooivoer) wel erg lekker. Hij bezoekt ook de andere bomen in de tuin en klimt op en neer langs de schors. Maar als een tiener voor McDonalds valt ook hij voor de makkelijke, snelle, vette hap.

En op de grond heeft deze meneer de leiding over de veegploeg.

Voederberk kan afgevinkt

Het stond op mijn lijstje en kan nu afgevinkt: de berkenstam omtoveren tot vogelvoederplek.

Vanachter mijn bureau kijk ik zo de diepe achtertuin in van de doorzonwoning en geniet dagelijks van alle vogels die voorbij komen. Deze winter voeren we ook heel regelmatig, zowel op de grond (mede voor de kippen) als op de houten tuintafel. Dat wordt gewaardeerd,  gezien de grote aantallen vogels die langs komen. Ik kijk nu net weer uit op een specht, een aantal spreeuwen, koolmeesjes, een kauw en natuurlijk de krielkippen.

Dat betekent wel dat de tuintafel wat begint de lijden onder de vogelpoep. Tegelijkertijd staat de resterende stam van de dode berk een beetje te niksen halverwege de tuin. Vandaar mijn briljante idee om daar een voerplek van te maken. Het idee werd welwillend ontvangen door de man met het gereedschap maar al snel werd duidelijk dat hij geen haast had om het ook te realiseren.
Woensdag stond ik dan ook bij de bouwmarkt en na wat rondneuzen kwam ik terug met wat berkenhouten boekenplankdragers, spijkers, oogjes en musketonhaken. Helemaal achter in de tuin staat een oude tafel langzaam aan in elkaar te zakken en de eerste plank lag al op de grond.

Eerste zaagde ik daarvan een aantal kleine plankjes.

Daarna timmerde ik er iedere keer drie dwars op de steunen. De man van het gereedschap had zich wijselijk teruggetrokken in de voortuin waar nodig nog wat moest worden gesnoeid.
De steuntjes kwamen met grote spijkers op de stam. Net zo hoog dat het voer makkelijk kan worden aangevuld.

De derde steun kreeg twee oogjes aan de onderkant en kwam veel hoger te hangen. Touwtje erdoor, musketonhaak er aan en vastgemaakt onderaan de stam op twee spijkers. Zo kan de haak naar beneden zakken, maken we er een netje pinda’s of een vetbol aan vast en kan het geheel weer omhoog.

Ik zeg: laat ze maar komen, die vogels!

(Wat je hier niet goed kan zien is dat er alleen nog een stam staat van de berk. Vanwege omwaaigevaar is de dode boom op ongeveer zes meter hoogte afgezaagd.)