Eierdief

Onze krielkippen leggen eieren en de afgelopen tijd zelfs keurig in het leghokje. Dat is prettig met rapen want de hele tuin (en die van de buren) afzoeken is leuk met Pasen maar daarna niet meer.

Blij raap ik zo gemiddeld twee eitjes per dag.
Tot gisteren: ‘s morgens keek ik al even maar zat het zwarte kipje in het leghokje. ‘s Middags de kip met stippen. Toen ik echter ‘s avonds de eieren wilden pakken lag er niets.  Er was maar één conclusie mogelijk: de eierdief is weer terug.

En een brutale eierdief is het ook nog, met een hoop lef. Op klaarlichte dag de ren in, door een klein deurtje het hok in en met ei er weer vandoor gaan. En dat maal twee.
Deze modus operandi wijst wat ons betreft op een ekster.

Wij vinden dat de eitjes van ons zijn: tenslotte voeren we de kippen, zorgen voor onderdak en water. En voor volop scharrelruimte.
De ekster vindt dat we dan maar beter op onze spullen moeten letten en bovendien is ie net zo dol op eitjes als wij.

Het is nu dus oorlog. Het probleem is dat het kippenhok achterin onze diepe tuin ligt en de ingang is uit zicht van het huis. En hoe zorg je ervoor dat een kip wel naar binnen kan, een ei legt en weer naar buiten kan maar een ekster met boodschappenbriefje niet?
Een ekster is per definitie slimmer dan een kip. Ideeën voor ingenieuze klapdeurtjes vallen dus af.

Tot dusver hebben wij, puur theoretisch nog maar, twee opties bedacht:
1. een variatie op het kattenluikje dat werkt met een zendertje. Kippen krijgen een halsbandje en kunnen in en uit, de ekster niet.
2. iets met een webcam, bewegingssensor en op afstand bedienbare claxon of ander afschrikmiddel.

De man des huizes is van de techniek maar heeft zich nog uitgesproken over de haalbaarheid van deze plannen.
Plan 3 is het opsluiten van de kippen tot ze hun ei hebben gelegd en ze dan pas loslaten. Maar dat betekent dat zij moeten lijden onder het wangedrag van hun gappende soortgenoot.

Kortom: dilemma’s in de doorzonwoning.

Duiken van het schuurtje

Onze kippen kunnen niet vliegen, wel fladderen. Met veel geklapwiek halen ze net de schutting en van daaraf het schuurdak.
Naar beneden is minstens zo’n onderneming, een beetje te vergelijken met het abseilen van een rotswand of het springen van een hoge duikplank. Ze vliegen namelijk niet naar beneden, het is meer een gecontroleerd neerstorten.

Vanuit het raam zie ik de haan wat zenuwachtig heen en weer lopen op het dak. Van daaraf kan hij namelijk bij de restanten van de druiven. Maar je kan zien dat hij daar eigenlijk al weer een beetje spijt van heeft. Hoe moet hij ook weer naar beneden?
Hij staat op het randje en kijkt naar beneden. Loopt een stukje verder en kijkt weer. Even lijkt het erop dat hij de sprong gaat wagen, maar nee, toch niet. Een stukje verder dan. Weer kijken, weer leunt hij naar voren. Wel. Niet. Wel. Niet. En dan gaat hij toch. Flappend, fladderend, beetje panisch en duidelijk opgelucht dat hij weer met twee poten aan de grond staat.

Onverwacht vakantie

Als zzp-er bepaal je zelf wanneer je wel en niet werkt, dat is één van de grote charmes.
Van te voren zei ik nog smalend iets over ambtenaren en lange Hemelvaartsweekenden. Maar uiteindelijk bleek het wel heel aantrekkelijk en kinderlijk eenvoudig om er in mee te gaan.
Beetje in de tuin zitten, onkruidje trekken, boodschappen doen, vroeg naar bed en iedere keer opnieuw nadenken of het nu zaterdag of zondag is.

Soms maakte ik me even druk. Over de brief van de gemeente over het heikele punt Drieluik Den Dolder. Of over de onzalige plannen in Den Haag om het PGB grotendeels af te schaffen. Of werd de verleiding groot om me te bemoeien met het Twitter-gekibbel van collega-raadsleden over het al dan niet open mogen, moeten, willen zijn van geen enkele, een enkele of welke winkel maar wil op zondag.

Ik deed het lekker allemaal niet. Adem in, adem uit, niet druk maken, genieten van het mooie weer en zelfs van de regen op zondag.

Het drukst maakten we ons over de eksters die ons kippenhok zien als doorlopend buffet met kippenvoer en verse eitjes.
Vandaag is dan ook het nieuwe actieplan in werking: de kippen mogen naar buiten na het leggen van minimaal één ei onder het motto ‘voor een ei ben je vrij!’ Daarna gaat het hok weer dicht tot het eind van de middag.

Het ei van vandaag is geraapt, de kippen en haan lopen hun vaste routes door de tuinen.
Nu is het alleen wachten op de eerste klagende ekster aan de achterdeur. Ook voor hen is de vakantie afgelopen: werken moeten we voor de kost. Allemaal.

Lekker puh

Cipier: dat is in ieder geval een beroep dat je mij maar beter niet kan laten uitoefenen. Vrijheidsberoving (of -beperking) en ik gaan niet zo goed samen. Dat zit in de familie want mijn tante kon opstappen bij haar vakantiewerk toen ze op verzoek van patiënten de deur van de gesloten afdeling in de psychiatrische inrichting had open gezet.

Wij zijn dol op scharreleieren en die liefde delen we met één van de beesten in de achtertuin, waarschijnlijk de ekster. Zie ook dit verhaal. De meest praktische oplossing is het opgesloten houden van de kippen totdat ze hun ei hebben gelegd en dan pas het hok open zetten.  Maar als ik aan het eind van de ochtend ga kijken is er vaak nog geen ei te zien maar staan de heer en dames wel heel verwachtingsvol voor het gaas.
En ik kan daar dus niet tegen en zet tegen beter weten in de deur open. Dan schieten ze ook echt naar buiten en werken in rap tempo hun parcours af.  Je hoort ze bijna denken: “Wat denkt dat mens wel? Zoveel te doen, zo weinig tijd” en roetjs, daar gaan ze in ijltempo door de moestuin heen.

Maar ja, die eieren, dat wordt dan dus niets. Of ze nu in het hok leggen of toch stiekem ergens onder een struik of achter een stapeltje hout: wij zien ze niet.  Maar de rover is er nog steeds want het laatste stenen nep-ei  is ook weer verdwenen.

En eigenlijk heb ik wel respect: het is toch wel moedig om je in een hok te wagen.
Het eerste deel gaat nog wel: de deur is groot en wijd, de aftocht niet al te moeilijk.

Maar dan wordt het enger: een kleine opening en vluchten is geen optie meer:

En daarna nog een meter dieper het hok in: naar het leghokje:

Met de buit, een toch redelijk groot ei, dezelfde weg terug en naar huis.
Want eerlijk is eerlijk: er is niets terug te vinden, geen snippertje eierschaal.
Als het inderdad de ekster is dan woont ie waarschijnlijk hier boven, in de vijftien meter hoge spar van de buren.
Dat is toch een heel gesjouw met de boodschappen. Inclusief twee stenen eitjes. Grijns.

Als ik na het maken van de foto’s deze middag het hok weer uit stap hoor ik verderop de schrille klepperlach van een ekster.

Maar vandaag zijn de eitjes van ons. Lekker puh.

Kippenetentje

Acht jaar geleden, in 2003, werd het bedrijf waar ik werkte overgenomen door een veel groter bedrijf. Dat betekent het in elkaar schuiven van de twee Nederlandse vestigingen en daarbij worden al gauw functies, en daarmee mensen, overbodig.

De managers waren bezorgd voor het personeel, zworen bij hoog en bij laag dat ze zouden vechten voor iedere medewerker. En dat terwijl zij als managers het meest kwetsbaar waren, dat wist iedereen. Toch?

Om een lang verhaal kort te maken: onderaan de organisatie verdwenen de banen en de managers kwamen allemaal op hun pootjes terecht.
De eerste klap viel voor de twee dames van de receptie en daarna op de administratie. Ik zag de bui voor marketing al hangen en liet mij ook ontslaan.
Maar we hielden als de vrouwen van het bedrijf onderling contact: in het begin om elkaar wat te steunen, daarna vooral om contact te houden, herinneringen op te halen en bij te kletsen.

We noemen dat ons kippenetentje – exclusief voor de kippen van het bedrijf. Twee tot drie keer per jaar organiseren we om de beurt een etentje. Niet altijd kan iedereen er bij zijn maar het is altijd gezellig.

Vrijdag waren we voltallig: met zijn achten. En het was weer fantastisch. Het gaat goed met ons allemaal: relaties veranderen, kinderen worden geboren, ziekte overwonnen.
Maar het allermooiste is toch dat een traditie is ontstaan die we niet meer willen missen. En dat allemaal door managers met loze beloftes – ieder nadeel heeft zijn voordeel, dat is maar weer eens bewezen.

De dief en het dilemma

Wij hebben scharrelkippen en die leggen scharreleieren. Niet altijd in het leghokje, dan vinden we ergens in de tuin opeens een stapel eieren.
Want kippen zijn wel van het principe: ‘een ei hoort bij een ander ei’. Dus als het eerste ei ergens gelegd is, volgen er meer.
Omdat we niet zo’n voorstander zijn van het hele jaar door pasen en eieren zoeken,  passen we de truc toe van het stenen ei.
Een nep-eitje in het leghok, daar leggen onze kippen graag een eitje bij.

Onze kippen leggen ongeveer per stuk een ei per dag, de een wat kleiner dan de andere. Dat ongeveer betekent dat ze wel eens een dag overslaan. Of toch stiekem een ei leggen onder een struik, achter een vuilnisbak, in een schuurtje of tussen de plantjes bij de buren. Maar met een of twee eitjes per dag zijn wij heel tevreden.

De laatste tijd ging de productie wel erg omlaag, We gingen een goed gesprek aan met de kippen: dat ze in ruil voor voer, water en riante scharrelruimte (3 diepe tuinen) best hun eitjes mogen inleveren als ze ze toch niet willen uitbroeden. Ze keken alleen maar wat glazig terug. Wat voor een kip op zich niet niet gek is.

Tot laatst het stenen eitje was verdwenen.
Een eierrover, dat kan niet anders. We hebben drie verdachten: een eekhoorn, een marter of een ekster.
Wij gokken op de laatste. Ik zie er regelmatig eentje achter in de tuin rondscharrelen. De man des huizes overweegt een webcam.

En het dilemma? Of we sluiten de kippen op en rapen de eieren. Of we laten ze lekker scharrelen en de ekster raapt de eieren. Lastig.

Blij met een ei

Van de veganisten mag ik geen eieren meer eten. Omdat er in de eierindustrie miljoenen hanenkuikentjes vergast worden.
Ze hebben er zelfs een website voor: www.waardelozehaantjes.nl.

Ik heb waardering voor vegetariers. Vleesloos gaat het niet worden bij ons in huis maar we kopen wel steeds bewuster: zoveel mogelijk biologisch of in ieder geval beest dat een goed leven heeft gehad.

Veganisten gaan nog een stapje verder: ook dieren uitbuiten mag niet. Geen honing want dat is zielig voor de bijen. Geen melkproducten want dat is zielig voor de koeien. En nu dan ook geen eieren want dat is zielig voor de kippen.

En dat gaat mij een stapje te ver. Tegen bio-eieren? OK.
Maar de dames  en heer in onze tuin dan?
Scharreliger dan deze vind je ze niet snel: de hele dag hobbelen ze door onze tuin en die van de buren.

En ze leggen regelmatig een ei. Momenteel krijgen we twee eitjes per dag, van iedere kip één.
Dat gaat niet ten koste van kuikens want broeds zijn ze niet.

En als ze dat wel zijn dan mogen ze dit jaar weer kuikentjes.
Ja, dan is de kans 50-50 op haantjes en hennetjes. Meer dan één haan in het kippenhok werkt niet – het mag van ons wel maar van de natuur niet.
Uit een vorig nest herinneren we ons nog met veel plezier Adriaan en Olivier die door pa als pubers het hok uit werden gebonjourd en de wijdere wereld introkken. Ze sliepen in bomen en kraaiden buurkinderen wakker.
De man des huizes dreigde met het hakmes maar het kwam er maar niet van. Uiteindelijk hebben ze allebei een goed huis gekregen en nog enige jaren rondgescharreld.

Mochten de kippen broeds worden dan mogen ze kuikens – een stuk of vier, vijf. En natuurlijk hopen we op hennetjes want dat scheelt een hoop zorgen. Maar komen er haantjes dan gaat het waarschijnlijk net als een paar jaar geleden: de man dreigt met het mes en uiteindelijk komen ze ergens anders goed onderdak.

Lieve veganisten: mogen we dan nu gewoon genieten van onze overheerlijke scharreleitjes?

In gebruik

Hoe het gaat met de voederberk? Leuk dat je het vraagt: het gaat namelijk  prima!

Ze moesten er wel even aan wennen maar het is nu een komen en gaan van allerlei soorten vogels op en onder de berk.
Deze foto’s zijn genomen vanachter mijn bureau, met de telelens. Met gelapte ramen waren ze nog een stukje scherper geweest….
De specht is eerst eens voorzichtig wezen kijken maar vindt de vetplak (frituurvet met strooivoer) wel erg lekker. Hij bezoekt ook de andere bomen in de tuin en klimt op en neer langs de schors. Maar als een tiener voor McDonalds valt ook hij voor de makkelijke, snelle, vette hap.

En op de grond heeft deze meneer de leiding over de veegploeg.

Het mysterie van de verdwenen kip

Vroeger was ik een grootverbruiker van de Agatha Christieverhalen – van Miss Marple tot Hercule Poirot – ik kon er geen genoeg van krijgen. En het bleek uiteindelijk ook uiterst nuttig want vele jaren later bleek het personeelsfeestje een Mystery Murder Dinner te zijn. Raad eens wie de eerste prijs won?

Dat leeswerk helpt niet bij het Mysterie van de Verdwenen Kip dat zich real time rondom de doorzonwoning afspeelt.
Een van de krielkipjes hebben we al meer dan een week niet gezien. De kans is natuurlijk dat ze het slachtoffer is geworden van een van de vele katten in de buurt. Of misschien zelfs van een vos. Tenslotte zijn de voorgangers van dit stel een paar jaar geleden door een passerende vos meegenomen. Het hok stond open dus het was een kwestie van: “Doet u mij maar 5 McChicken om mee te nemen”.

Maar er zijn aanwijzingen voor een andere mogelijkheid. Vorig jaar was dezelfde kip ook al even zoek en toen vonden we haar in de tuin van de buren, diep weggekropen in de klimop, broedend op twaalf (!) eieren. Van dat plan hebben we haar toen af geholpen. Kippetje opgepakt, terug over de schutting gezet en de eieren in de gft-bak.
Dezelfde truuk zou ze nu ook weer kunnen hebben uitgehaald. Maar onze eigen tuin hebben we al vele keren uitgekamd en die van de buren ook. En verder dan deze drie tuinen hebben we ze nog nooit zien gaan. Dat zou dan toch weer wijzen op mogelijkheid 1.

Er is echter ook nog indirect bewijs, circumstantial evidence zoals ze dat in het Engels zo mooi noemen. Van de andere drie kippen legt er nog maar eentje keurig haar ei in het hok. De andere twee legden tot voor een week of zo keurig ieder elke dag een ei, zelfs de hele winter door. En nu opeens niet meer, vreemd.  Mijn theorie is dat ze weten waar die kleine zwarte zit te broeden en daar keurig hun eieren afleveren.
Dan is er dus de kans dat over een paar weken het zwarte kipje weer opduikt. Met kuikens….
Het blijft een spannend mysterie.

Het is en voelt druk…

Jawel hoor, ik ben er nog. Maar het is even idioot druk.
Het was zelfs zo erg dat ik voor mijn tweedaags bezoek aan Engeland (ons kantoor in Slough) helemaal was vergeten om een hotel te boeken. Het is nog goed gekomen en er staat morgen ook weer keurig een taximeneer met een bordje  voor me klaar. Voorlopig de laatste keer. Dat krijg je als je dichterbij huis wilt werken!

Dinsdagmiddag vlieg ik terug en rij dan meteen door naar het gemeentehuis voor de eerste raadsvergadering – de Ronde Tafel.
En dan woensdag naar het eerste, echte B2B marketing Forum in de Westergasfabriek in Amsterdam.

Woensdag- en donderdagavond houden we vrij voor de werkgroepen van het coalitieoverleg.
En vrijdag is het Goede Vrijdag maar wel een gewone werkdag.
En ondertussen wordt het lijstje met ‘nog-te-doen-thuis’ ook steeds langer. Gelukkig is het weekend dan een (paas)dagje langer.